Paulissen, die zelf als succesvol beleggingsexpert bij ABN Amro enorme bonussen opstreek:
,,Ik verdiende heel veel geld. De helft van mijn salariss bestond uit bonussen”
Zij doet nu een boekje open over diezelfde bank waar graaien heel normaal was.
,,Ik ging bij ABN Amro werken en het eerste wat je leerde was: wij zijn de beste. ING? Rabobank? Allemaal niks. Extreem was dat. En iedereen was alleen maar met zichzelf bezig. Zit jij al in schaal x? Hoe is het met jullie bonus?”
Ze verbaasde zich over de landje-pikcultuur.
,,Dan werden er drie units samengevoegd en moesten de klanten verdeeld worden. Brak er een enorm gevecht uit om de klanten die de grootste marges opleverden, want die zorgden voor de bonus.”
Ook opzienbarend in het interview in NRC zoals geciteerd op Maastricht.dichtbij.nl is de passage over de kennelijke organisatiecultuur / houding ten aanzien van de marges die klanten van ABN Amro de bank betaalden. Het gaat er medewerkers van de bank volgens Paulissen alleen maar om, om op zo kort mogelijke termijn zo veel mogelijk te verdienen aan klanten.
,,De marges werden zo verschmertz dat niemand ze zag. En dan heb ik het over miljoenen. De bonussen waren erop gebaseerd, dus iedereen deed eraan mee. Ons werd ingeprent: het gaat om de bonussen. Banken verdienen zich rot en keren de extra winsten uit als bonussen. Als het misgaat kan de overheid bijspringen. Bankiers weten niet meer wat normaal is.”
BRON:
Bovenstaande tekst is grotendeels overgenomen van: https://maastricht.dichtbij.nl/stad/maastrichtse-zakenvrouw-graaien-gifpijlen
r.dijkstra zegt
Naar aanleiding van dit artikel plaatste ik een paar dagen later de volgende ingezonden brief in NRC: Onder de titel ‘Iedereen was mijn vriend’ verhaalt Angelique Paulissen overhaar werkervaringen in de financiële wereld. Bij diverse alinea’s bekruipt de lezer een gevoel van ongeloof. Is dit werkelijk allemaal echt? In de laatste kolom haalt ze zichzelf definitief onderuit. Op de vraag ‘hoe gaat dat, miljoenen verstoppen’ vertelt ze over bankleningen van 635 Miljoen(AMC Amsterdam) en 450M iljoen (Zeeland Seaports) waarbij de bank stiekem met betalingstermijnen en rentelooptijden kan spelen en ‘kijk een paar miljoenwinst. Niet zo moeilijk hè.’ Iedereen die deze wereld kent, of het nu aan de kant van een bank, een academisch ziekenhuis of een Provincie is, weet dat dit totale onzin is. Zulke leningen, veelal in consortium met andere grootbanken, worden voorbereid door multidisciplinaire teams en leiden tot een bid-book. Daarin kan een individuele medewerker ‘Angelique’ niet zomaar ten behoeve van haar bonus een voorwaarde ten nadele van de klant wijzigen. Het is ook een onderschatting van de kennis van haar doelgroep; geen CFO, geen Controller of Cash-manager trapt daar in. Als mevrouw Paulissen op deze manier haar diensten wil promoten schiet ze zichzelf in haar voet. Misschien staat ze inmiddels (ook geografisch?) te ver van de werkelijkheid in de wereld van het grote geld? Tot zover de brief. Ik kreeg bijval van vele zijden. Kort samengevat: een niet echt verstandige actie van mevr. Paulissen.