Albumtips week nr. 29 | 2016

Michael Kiwanuka – Love & Hate
Calypso Rose – Far from Home
Jack & Amanda Palmer – You Got Me Singing
Nonkeen – Oddments Of The Gamble
Kutiman – 6 AM

BONUSTIP:

Omni – Deluxe

1. Michael Kiwanuka – Love & Hate

Een vrouwenkoor, een Gilmour-gitaartje. Je wordt de eerste minuten van Love & Hate danig op het verkeerde been gezet, Pink Floyd is niet heel ver weg. Toch is er na vijf minuten dan toch het karakteristieke stemgeluid van Michael Kiwanuka. Veel meer dan op zijn succesvolle debuutalbum verkent Kiwanuka de grenzen van de soul, de blues en de rootsrock op zijn tweede plaat. Maar ook psychedelica wordt net zo gemakkelijk toegevoegd aan Kiwanuka’s muziekspectrum. Dat is zeker niet de gemakkelijke weg en daar verdient de artiest credits voor.
Opener Cold Little Heart duurt zelfs ruim 10 minuten. Net als de bezwerende nummers Love & Hate (door het verslavende koortje een gegarandeerde festivalkraker in de dop) en Father’s Child is dat weliswaar een minder radiovriendelijk nummer, maar weldegelijk zeer interessant. Die muzikale verkentocht is mede te danken aan de producers Inflo en Brian Joseph Burton (Danger Mouse). Het resultaat is er naar. Single Black Man In A White World is funky en muzikaal lichtvoetig door de klapjes, maar tekstueel bovenal zeer geëngageerd (rassenhaat). Het slepende Falling, het rustige Place I Belong en het fantastische Rule The World zouden op z’n debuut kunnen staan, One More Night is dan weer onverwachts rauw en rootsy. Kortom: de muzikale doorontwikkeling van Kiwanuka is gigantisch. Recensie: D. Dekker.

CONCERTTIP: Donderdag 24 november 2016 treedt Michael Kiwanuka op in Paradiso (in de Grote Zaal) Adres: Weteringschans 6-8.

2. Calypso Rose: Far from Home

Wordt dit jouw persoonlijke zomeralbum van 2016? De 76-jarige Calypso Rose – de koningin van de calypo – levert met Far From Home een erg zonnig nieuw album af. Haar echte naam is overigens McArtha Linda Sandy-Lewis, een beroemdheid in Trinidad en Tobago. Het album is een collaboratie met Drew Gonsalves en zijn Caribische band Kobo Town. Op dit album mengt ze haar typische calypso/soca sound met ritmes en melodieën uit Afrika, Centraal Amerika en de Caraïben. Kun je je het Malinese duo Amadou en Mariam (waarvan wij, eerlijk gezegd, al jaren fan zijn), nog herinneren? Zij werden wereldberoemd door samen te werken met – ook al zo goed – Manu Chao en op te nemen voor Because Music. Dat ‘dreigt’ nu ook te gebeuren met Calypso Rose die nu dus diezelfde weg bewandelt. Chao doet lekker mee op 3 nummers. Co-producent Ivan Duran is ook van de partij. Let even op de heerlijke relaxte kopersectie die het geheel voortstuwt en haar opzwepende en improviserende inbreng. Bij calypso en veel andere Caraïbische muziek zijn de teksten ook altijd van groot belang, ook hier. Zo is er een nieuwe versie van haar protestsong No Madame uit de jaren 70 (zie hieronder in de Jillionaire Remix). Dat lied heeft destijds zelfs gezorgd voor een overheidsmaatregel om de uitbuiting van huisbediendes te stoppen. Calypso Rose levert een geweldig (zomer)album af dat spettert. [Recensie: JS | Fernweh]

3. Jack & Amanda Palmer – You Got Me Singing

Mensen die van Johnny Cash, Leonard Cohen, Richard Thompson of John Grant houden, zijn hier aan het goede adres. Maar ook voor anderen is dit een interessante, hele pure plaat. Amanda Palmer en haar vader, Jack Palmer werden van elkaar gescheiden toen ze nog maar 1 jaar oud was. In You Got Me Singing worden de twee herenigd. Eigenlijk treden er drie generaties Palmer op want Amanda was tijdens de opnames hoogzwanger.

Amanda Palmer ken je wellicht nog van Dresden Dolls, de band die tussen 2002 en 2008 enig succes had. Palmer ging daarna solo met het album Who Killed Amanda Palmer, om vervolgens met het project Evelyn Evelyn twee albums te maken. Jack is een semi-professionele zanger in de National Cathedral van Washington DC en speelt wat gitaar. Amanda zingt en speelt de piano en de ukelele. Samen brengen ze een twaalftal covers van o.a. Leonard Cohen, Richard Thompson en John Grant en die hoes komt ons ook heel bekend voor… [B. Dijkman, bew. JS | Fernweh]

4. Nonkeen – Oddments Of The Gamble

Nonkeen volgt het debuutalbum The Gamble op met Oddments Of The Gamble. Het is een vervolg op de unieke en analoge brouwsels die het eerste album vormden. Deel twee zeg maar dus, want de meeste opnames komen uit de zelfde sessies. Ondanks dat Nonkeen hetzelfde pad volgt met doordachte loops en melodieën, postrock en jazz, is het nieuwe album een fraai statement geworden.

5. Kutiman – 6 AM

Ophir Kutiel (Hebreeuws: אופיר קותיאל‎‎; 1982), is een Israelische multi-instrumentalist en multi-talent (animator, componist, producer, geschoold jazzmusicus, remixer, kunstenaar) die de afgelopen 10 jaar onder andere bezig is geweest met het zoeken op YouTube naar amateuropnames om deze vervolgens te ‘splicen’ in audiovisuele kunstwerken in een serie die ThruYou heet. Een deel daarvan is viral gegaan in 2009, net nadat hij een indrukwekkend debuutalbum uitbracht vol funk, psych-rock, R&B en afrobeat, met vleugjes reggae en jazz. Denk ook zeker jaren 70. Dat zijn ook nu weer de ingrediënten van deze nieuwe plaat die eerder deze maand verscheen. Time Magazine noemde hem in 2009 nog tot een van de belangrijkste muzikale vernieuwers, en DJ’s waaronder Rob Da Bank, Rob Luis en Giles Peterson dwepen met hem. Het album zou de soundtrack bij een coole film kunnen vormen, zeker de instrumentale nummers. Wij kennen niet heel veel muziek uit Israel maar Kutiman mag er zijn! [JS | Fernweh]

BONUSTIP:

Omni – Deluxe

Omni komt uit Atlanta. De lo-fi pop van Omni brengt de late jaren 70 en vroege 80 samen. De tijd dat een nieuwe generatie goed klaar was met Space Age en The Age Of Aquarius. De broeierige spanning en dat ongenoegen leverde bands als Television, Devo en Pylon met verrassende, dansbare, met hooks volgestopte, rauwe, hoekige, sprankelende muziek. Het zijn die bands die Onmi hun 21ste-eeuwse geluid hebben gegeven. Ook goed om te weten dat Omni gitarist Frankie Boyles voorheen in Deerhunter zat. Nog een paar referenties: Protomartyr, Parquet Courts en Talking Heads.

Lees Interacties

Geef een reactie Reactie annuleren