Wat gebeurt er als je goed gedrag opmerkt, in plaats van alleen op fouten te letten? Het verhaal over Canadese politieagenten die jongeren ‘positieve bekeuringen’ gaven, was in 2013 de aanleiding voor deze vraag.
Het blijft een aantrekkelijk idee: contact leggen op een moment dat iemand iets goed doet. Maar een aantrekkelijk idee verdient dezelfde kritische blik als een streng strafsysteem.
Een voorbeeld is nog geen bewijs
De eerdere tekst nam grote dalingen in criminaliteit en recidive over uit een HBR-bijdrage uit 2012, op gezag van de betrokken politiechef. Die cijfers presenteer ik hier niet langer als bewezen effect van de aanpak. Zonder inzicht in vergelijking, meting en andere veranderingen kun je oorzaak en gevolg niet vaststellen.
Geen magische verhouding
Ook de zogenoemde Losada Line — ongeveer drie positieve ervaringen tegenover één negatieve — stond hier als wetenschappelijke ondergrens voor goed functioneren. Dat was te stellig. Brown, Sokal en Friedman toonden in 2013 ernstige fouten in de wiskundige onderbouwing aan. De APA meldde dat het betreffende modelgedeelte werd ingetrokken.
Dat maakt waardering niet waardeloos. Het betekent dat je er geen universeel rekenrecept van kunt maken. De vraag blijft boeiender dan het vermeende magische getal: welk gedrag willen we eigenlijk zien, en hoe helpen we elkaar daarbij?
Bronnen bij de correctie: Brown, Sokal & Friedman (2013) en de toelichting van de APA.
Verder lezen in Mens & gedrag.
Geef een reactie