Albumtips week Nr. 40 | 2016

Deze week werden we gelukkig overspoeld met goede albumreleases. Er is heel wat te ontdekken dat de moeite waard is. Heel veel luisterplezier dus!

1. Regina Spektor – Remember Us To Life

2. The Slow Show – Dream Darling

3. King Champion Sounds – To Awake In That Heaven Of Freedom

5. Ultimate Painting – Dusk

___________________________

BONUSTIPS:

• Bob Weir – Blue mountain
• Pat Thomas – Coming Home
• John Prine – For Better, or Worse
• Vanishing Twin – Choose Your Own Adventure

1. Regina Spektor – Remember Us To Life

De in Moskou geboren singer-songwriter uit New York City liet na haar laatste (geweldige!) plaat even niks van zich horen. Maar ze is terug en hoe. Regina Spektor was ooit te kenmerken als een lid van de anti-folk beweging, maar op haar laatste paar platen toonde ze zich meer eclectisch. Op Remember Us To Life gaat ze verder waar ze gebleven is: met grootse pianopop. Toch is er ook een duidelijk verschil: de muziek is nu toegankelijker, meer geschikt voor het grote publiek, maar dus ook iets minder artistiek of, zo u wilt, ook minder hysterisch. De echte scherpe randjes zijn er wat af maar er zitten nog genoeg haakjes aan de frisse popliedjes, tijdloze singer-songwriter muziek en pianopop om je oor aan op te hangen en verwend te worden. De muziek doet denken aan goldies van Joni Mitchell, of meer hedendaags: Fiona Apple. Spektor valt op, ten op zichte van veel andere gelijkgestemde collega’s door haar relatieve vocale en artistieke superioriteit. Regina Spektor verdient het om met deze plaat definitief de obscuriteit waarin ze 15 jaar geleden begon, te mogen inruilen voor het sterrendom, want ze moet volgens Fernweh Magazine toch echt gezien worden als een van de meest veelzijdige vrouwelijke singer-songwriters van dit moment. Welk radio-DJ pikt haar op? [Recensie: J. Stevens, Fernweh Magazine]

2. The Slow Show – Dream Darling

“Silence is the loudest noise you can possible have in music. Whether on an album or at a concert, silence brings tension and an uncomfortable feeling that’s so powerful”.

– Rob Goodwin (The Slow Show).

CONCERTTIP: Op maandag 14 november 2016 treedt The Slow Show op in TivoliVredenburg te Utrecht. De deuren gaan open om 19.00 uur. Adres: Vredenburgkade 11, 3511 WC, Utrecht. Tel. 030-2314544. Web: www.tivolivredenburg.nl

3. King Champion Sounds – To Awake In That Heaven Of Freedom

Zo veelzijdig, intens en ontregelend als To Awake in that Heaven of Freedom klinken rockplaten nog maar zelden. De in Kenia geboren Brit Ajay Saggar is verantwoordelijk voor de muziek die je zo ongeveer elke vijf minuten versteld doet staan.

Hij draait al decennia mee in de alternatatieve rocksector. Eerst als geluidsman voor bands als Dinosaur Jr. en My Bloody Valentine, later in groepen als Donkey en The Bent Moustache. Stronteigenwijze bands gedreven door een volstrekt eigenzinnige muzikant: zo is Ajay Saggar altijd gebleven. Ook toen hij in de jaren negentig naar Nederland verhuisde, wist hij gelijkgestemden te mobiliseren en maakte onder de naam King Champion Sound al een paar platen. To Awake in that Heaven of Freedom is zijn meest ambitieuze tot nu toe. Bijna 80 minuten duurt het album, dat al meteen ijzersterk opent met ijzige gitaarriffs van de Dinosaur Jr’s J. Mascis. De uit The Ex afkomstige G.W. Sok heeft precies de juiste sneer in zijn stem voor de staccato rocksongs die sterk beïnvloed lijken door The Fall. Maar al snel schakelt de band van Saggar moeiteloos door naar reggaedub, jazz en zelfs freejazz (met dank aan saxofonist Ab Baars).

De gastenlijst is imposant. De poëtische zeggingskracht bijna net zo groot als de muzikale. Mike Watt (Stooges, Minutemen) draagt een fraai stuk spoken word-poëzie voor, terwijl het sterkste nummer A Foggy Day In Rotterdam verwijst naar de dichter en schrijver C.B. Vaandrager (1935-1992). Hoeveel stijlen de band ook aanraakt, een rommeltje wordt het nergens, dankzij de zeer strakke ritmesectie en de doordachte opbouw. Wie zegt dat het albumconcept dood is, heeft King Champion Sounds’ nieuwste niet gehoord. Een muzikaal feest dat het best hard – over de koptelefoon – kan worden ondergaan
[Bron recensie: G. Kamer, de Volkskrant]

4. Nick Waterhouse – Never Twice

Op zijn derde album Never Twice weet rhythm & blues fanaticus Nick Waterhouse zijn stijl verder te perfectioneren. Zijn muziek heeft een old school feel, maar is gelardeerd met een hedendaagse stijl. Die fantastische productie is gemaakt in The Distillery, een volledig analoge opnamestudio in Costa Mesa in Californië, waar Waterhouse opnieuw samenwerkte met zijn oorspronkelijke producer Michael McHugh. Wat Never Twice nog catchier maakt dan zijn zeer gewaardeerde voorgangers Time’s All Gone en Holly, is de diversiteit. Jaren ’50 r&b en club jazz, gemixt met jaren ’60 soul en boolagoo. Het nieuwe album deelt letterlijk hardere klappen uit. Hoofdrol in het sterke openingsnummer It’s Time is voor het hammondorgel, maar ook het dameskoortje en zijn gortdroge gitaargeluid zijn niet te versmaden. Misschien nog wel beter is Katchi, dat werd opgenomen met die andere vintage soulheld Leon Bridges, en klinkt als een onvervalste evergreen, inclusief scheurende saxsolo. Nick Waterhouse heeft met Never Twice zijn beste plaat tot nu toe gemaakt. [Recensie: E. Damen]

Het klikt tussen Jack Cooper en James Hoare. In 2014 besloten ze hun beider bands (respectievelijk Mazes en Veronica Falls) even te pauzeren om de krachten te bundelen. Twee jaar later is Dusk al het derde album dat we hier bespreken. De songs werden in januari opgenomen in hun eigen Londense studio, en klinken daardoor wat donkerder, minimaler en grijzer dan voorheen. De gitaren zijn naar de achtergrond verdreven; bijvoorbeeld op Lead The Way, waar zonder meer de liefde voor Air’s Moon Safari in doorklinkt. Tegelijkertijd is de sonische invloed van Velvet Underground minder overduidelijk. Dat is fijn, want de beschuldiging van recidivisme stond het ongehinderd genieten van de band soms een beetje in de weg.

BONUSTIPS:

• Bob Weir – Blue mountain

Samen met Jerry Garcia was Bob Weir hèt gezicht van de Gratefull Dead. Dit is zijn eerste solo-album sinds tien jaar alweer, gemaakt samen met singer songwriter Joshua Ritter en de indie-folk zwaargewichten van The National, Bryce en Aaron Dessner.
Het is een prachtig album geworden met als hoogtepunt het nummer Ki-Yi Bossie, het verslag van een vergadering onder zware tl-verlichting, alsof je naar een Edward Hopper schilderij zit te kijken.

• Pat Thomas – Coming Home

Ghanese zanger Pat Thomas is al sinds de jaren zestig actief in de hoogste regionen van de Afrobeat. Op deze compilatie die de periode van de jaren 60 tot begin jaren 80 is hij vooral te horen in de groepen van één van de onvolprezen helden in dit genre: Ebo Taylor. Vorig jaar bracht Pat Thomas overigens nog een nieuw album uit. Je hoort in het begin van deze compilatie de big band sound van de Broadway Dance Band tot aan de funkende highlife aan het eind van deze opzwepende plaat. [J. Stevens, Fernweh Magazine]

• John Prine – For Better, or Worse

Dat John Prine één van de betere songwriters is, mag toch wel bekend zijn. Maar ook als uitvoerend artiest weet hij al ruim vier decennia een breed publiek te binden. Zijn nieuwe album staat vol met covers uit alle deelgebieden van country en folk, waarbij hij wordt ondersteund door een grote diversiteit aan vrouwelijke duetpartners. Daarmee is het vooral een opvolger van zijn vorige duet album In Spit Of Ourselves uit 1999. Amanda Shires schittert op een prachtige traditionele country uitvoering van Flatt & Scruggs’ Dim Lights, Thick Smoke And Loud Music. Susan Tedeschi, Lee Ann Womack en Allison Kraus zijn een aantal van de andere gasten die het album naar grote hoogtes brengen. Prine’s vouw Fiona voegt haar stem toe aan My happiness, ooit Elvis’ eerste plaatje voor zijn moeder. Afgesloten wordt er met Just Waitin’, ooit een Christelijk recital van Luke The drifter, het alter ego van Prine’s grote held Hank Williams. Prine klinkt ouder, wijzer en traditioneler dan ooit tevoren, en blijft even boeiend als altijd. [Recensie: J. Vreugdenhil]

• Vanishing Twin – Choose Your Own Adventure

De oprichtster van Vanishing Twin, Cathy Lucas, een Engelse artieste bracht een reeks van conceptuele cassettes uit op haar eigen RAM-label onder de naam Orlando. In 2015 besloot ze een band te vormen en die te noemen naar haar bij de geboorte verdwenen tweelingzus. Ze maakt wonderlijke, dromerige popmuziek die gesierd wordt door ongebruikelijke geluiden en instrumenten. De band bestaat uit vijf leden en dit debuut is veelbelovend. Lekker vreemd. [Recensie: E. Mundt]