J. Stevens - Fernweh Magazine

TV-tip: Glenn Gould, de gekte van een pianogenie

by J. Stevens · jun 24, 2010

De geniale gekte van Glenn Gould
Het leven van de Canadese pianist Glenn Gould is met mythes omgeven. De geniale Bachvertolker is geliefd, gevat en grappig, maar is door zijn excentrieke persoonlijkheid niet makkelijk voor zichzelf en zijn omgeving. Deze documentaire geeft via uniek privé-archief, vrienden en oud-geliefden een intieme inkijk in zijn leven en onderzoekt de mythes rond zijn genie en zijn gekte.

TV-tip:
Morgenavond (Vrijdag 25 Juni 2010)
in: Het uur van de Wolf (NPS)
23:28 – 00:20 uur
Bron: https://www.nps.nl/page/programma/238/het-uur-van-de-wolf

Zie hier alvast de promo van de uitzending:

Glenn Gould vermeed elke vorm van aanraking. Hij gaf dus geen hand als groet. Natuurlijk was hij als pianist bezorgd om zijn handen: hij wilde ze natuurlijk niet blesseren maar hij was ook vrij paranoïde als het ging om zijn gezondheid of om het oplopen van allerlei infecties van vreemden. Waarschijnlijk hield hij er ook niet zo van aangeraakt te worden. Het was een complexe man. Ook staat hij er om bekend dat hij ‘meezong’ terwijl hij piano speelde (hier een site die daar de draak mee steekt: https://www.unpronounceable.com/gould/ ).

Op veel platen van hem kun je zijn gezang horen, bijvoorbeeld op zijn ongeëvenaarde uitvoeringen van de Goldberg Variaties van Bach (de CD van een in zijn jonge jaren uitgevoerde versie en een van de op latere leeftijd nogmaals opgenomen variaties waarop het gezang af en toe duidelijk hoorbaar is). Gould is overigens niet het enige pianogenie dat meezingt. Ook de zeer door mij bewonderde Keith Jarrett maakt allerlei rare geluiden terwijl hij speelt (echt zingen kan je het eigenlijk niet noemen). Veel luisterplezier!

Leestip: Uit verveling

by J. Stevens · jun 24, 2010

Uit verveling – Awee Prins
Verveling – wie kent dit ogenschijnlijk triviale verschijnsel niet: de verregende woensdagmiddagen en de eindeloze zondagen uit onze jeugd? Maar de verveling kan ook een grimmiger karakter aannemen of zelfs uitlopen op een afgrondelijke leegte waarin de wereld zijn betekenis geheel verliest.

In Uit verveling verdedigt Awee Prins de tegendraadse stelling dat de diepe verveling de verborgen grondstemming is van onze tijd. Dat lijkt tegen vele intuïties in te gaan. Nog nooit hebben we het zo druk gehad. Of proberen wij met onze rusteloze bedrijvigheid de diepe verveling voortdurend te verdrijven?

Tegen de achtergrond van een autobiografische ‘Kroniek van een verveeld leven’ schetst de auteur een literaire geschiedenis van de verveling, die wordt gevolgd door een exploratie in wetenschappelijke pogingen tot opheldering van het fenomeen. Deze pareert Prins, uitgaande van Heideggers ‘verborgen hoofdwerk’ Die Grundbegriffe der Metaphysik, met een diepgravende fenomenologie van de verveling. Een beslissend inzicht luidt, dat wij bij het voortdurend ontwijken van de verveling nooit geraken tot wat de ‘diepe verveling’ ons te zeggen heeft.

Daarop zet de auteur zijn centrale stelling uiteen dat de verveling de onderdrukte grondstemming is van deze tijd, waarin ons weliswaar alles ter beschikking staat, maar eigenlijk niets ons nog werkelijk raakt. Toch tracht hij vanuit deze ‘overvolle leegte’ ook een uitzicht te bieden om ‘uit de verveling’ te geraken; niet door snel om zich heen grijpende ’tegenbewegingen’ als Slow te propageren, maar door op zoek te gaan naar een bestaan waarin wij de dingen weer ‘recht doen’. Daarbij knoopt hij niet alleen aan bij Rilke’s ‘dingmystiek’, Ponge’s pleidooi voor de dingen en Heideggers inzicht in de ‘concrete oneindigheid’ der dingen, maar ook bij Latours recente oproep de ‘Realpolitik’ in te ruilen voor een ‘Dingpolitik’.

Awee Prins’ even messcherpe als hilarische, even diepgravende als lichtvoetige ‘Kritiek van de vervelende en verveelde Rede’ is een lust om te lezen. ‘Never a dull moment’.

_____

Awee Prins (1957) is universitair docent fenomenologie, hermeneutiek en filosofie & kunst aan de Faculteit der Wijsbegeerte van de Erasmus Universiteit.

Radioprogramma: In gesprek met Awee Prins
Volgens filosoof Awee Prins kunnen uit verveling de grootste dingen groeien. Het gebeurt alleen niet meer. De huidige westerse mens wordt nergens meer door geraakt, maar zoekt voortdurend het interessante in de hoop dat de verveling verdwijnt. In zijn boek “Uit verveling” houdt Prins een hartstochtelijk pleidooi voor de kunst van het vervelen.

↓

Luister naar de radiouitzending die plaatsvond voor de jaarwisseling, namelijk op 31 dec 2007 van 19:04??- 00:00 uur op Radio 1 (Kunststof). Presentatie: Jellie Brouwer
(het programma begint na de reclame.)

Zeker geen dom blondje

by J. Stevens · jun 23, 2010

A blonde and a lawyer are seated next to each other on a flight from Los Angeles to New York. The lawyer asks if she would like to play a fun game. The blonde, tired, just wants to take a nap, so she politely declines and rolls over to the window to catch a few winks. The lawyer persists and explains that the game is easy and a lot of fun.

He says, “I ask you a question, and if you don’t know the answer, you pay me five dollars, and vice versa.”

Again, she declines and tries to get some sleep.

The lawyer, now agitated, says, “Okay, if you don’t know the answer, you pay me $5, and if I don’t know the answer, I will pay you $500.”

This catches the blonde’s attention and, figuring there will be no end to this torment, agrees to the game.

The lawyer asks the first question: “What’s the distance from the earth to the moon?”

The blonde doesn’t say a word, reaches into her purse, pulls out a $5.00 bill, and hands it to the lawyer.

“Okay,” says the lawyer, “your turn.”

She asks, “What goes up a hill with three legs and comes down with four legs?”

The lawyer, puzzled, takes out his laptop computer and searches all his references … no answer. He taps into the air phone with his modem and searches the Internet and the Library of Congress … no answer. Frustrated, he sends e-mails to all his friends and coworkers but to no avail.

After an hour, he wakes the blonde and hands her $500.

The blonde thanks him and turns back to get some more sleep.

The lawyer, who is more than a little miffed, stirs the blonde and asks, “Well, what’s the answer?”

Without a word, the blonde reaches into her purse, hands the lawyer $5, and goes back to sleep.

Geluk (bij een ongeluk)

by J. Stevens · jun 23, 2010

Image result for ffffound luck Wat een heerlijke zonnige dag vandaag. Nederland wordt in het zonnetje gezet. Temperatuur 25 graden Celsius.
Ook voor de mensen in het filmpje schijnt het zonnetje, denk ik…

Zo ziet geluk (bij een ongeluk) er dus uit…

Niets

by J. Stevens · jun 23, 2010

Deze column in De OrganisatieActivist gaat niet over organisaties en ook niet over activisme. Integendeel. Toch vermoed ik dat dit tegenovergestelde wel eens erg aantrekkelijk zou kunnen zijn voor al diegenen die in organisaties actief zijn. Deze column gaat namelijk over: Niets.

— Column door: Jorrit Stevens

Eerder gepubliceerd in: De OrganisatieActivist

Image result for nothing In organisaties gaat het echt om iets: plannen maken en doelen stellen zodat morgen beter is dan vandaag. Organisaties worden bevolkt door actieve doeners, zelfs wereldverbeteraars: De wereld van nu is niet goed genoeg, althans daar wordt in organisaties van uitgegaan. Daarom moet er gewerkt worden aan een beter product van morgen. Welbeschouwd zijn plannen de door mensen bedachte fantasieën over een mogelijke toekomst die beter, meer, efficiënter, veiliger, effectiever, enzovoorts is dan nu. De in deze plannen gestelde doelen bereiken we niet zomaar, nee daar moet actief aan gewerkt worden. De activiteiten van een organisatie zijn gericht op een ‘verbeterslag’ naar een gedroomde toekomst ‘daar & dan’.

Mij lijkt dat het tegenovergestelde ten onrechte geen aandacht krijgt. Aandacht voor Niets in plaats van iets. In plaats van handelen en doenerigheid zoals dat centraal staat in organisaties, komt niet-handelen en niet-doen. In plaats van haast komt stilstaan, in plaats van geluid komt stilte. U begrijpt wat ik bedoel. In plaats van de plannenmakerij en de doelgerichtheid gefocust op ‘daar & dan’, komt mij louter aandacht voor het ‘hier & nu’ als aantrekkelijker voor.

In organisaties wordt beleid ontwikkeld. Over beleidsontwikkeling zijn boekenkasten volgeschreven. Opmerkelijk is dat over beleidsbeëindiging nauwelijks boeken geschreven zijn. Kennelijk ligt het van Niets íets maken meer voor de hand dan vice versa. Niet alleen in organisaties is dat zo, ook individuen lijken het te prefereren. Denk aan het verschil tussen starten met iets, bijvoorbeeld roken, in vergelijking tot het weer stoppen met iets of terugkeren naar Niets. Om met Herman van Gunsteren te spreken: “Stoppen; U kunt het, u wilt het, u doet het niet”. Hoewel Niets (niet-doen, niet-handelen) wellicht het allergemakkelijkste of zelfs een oertoestand lijkt voor ons mensen (wat is er gemakkelijker dan Niets doen?) lijken we er alles aan te doen om daaraan te ontsnappen, zeker in organisaties.

Als we aan Niets denken, vrezen we al snel verveling. Awee Prins, filosoof, meent dat: “De diepe verveling de verborgen grondstemming [is] van onze tijd”. Hij vraagt zich af of wij met onze rusteloze bedrijvigheid de diepe verveling voortdurend proberen te verdrijven. In de organisatocratie geldt dat druk bezig zijn en een overvolle agenda hebben synoniem zijn aan succes. Een belangrijk inzicht van Prins luidt, dat wij bij voortdurende ontwijking van de verveling nooit geraken tot wat de “diepe verveling” ons te zeggen heeft.

Aandacht hebben voor Niets dat zich slechts in het hier & nu toont, is mijns inziens toch zeker de moeite waard. Niets vertoont zich in onder meer gaten, leegtes en stiltes. Het is de moeite waard om ‘de kunst van het weglaten’ te bezigen want ‘in de beperking toont zich de meester’. Door oprechte aandacht voor het hier & nu ontvouwt zich de mogelijke poëtica van het moment.

In de muziek is bijvoorbeeld goed te merken dat wanneer, laten we zeggen Paul Bley (zie: https://www.organisatieactivist.nl/www/de-organisatie-treuzelaar/ ) of Miles Davis een stilte laten vallen (even Niets) dit de muziek extra zeggingskracht kan geven. En wat maakt een donut: het deeg of het gat? In een groep mensen die elkaar aankijken en een tijd Niets zeggen, stijgt de spanning al snel totdat het ondragelijk wordt en een van de mensen de stilte doorbreekt door iets te zeggen. De zeggingskracht van de stilte ervaren zij haast als oorverdovend. In organisaties lijkt Niets kost wat kost vermeden te moeten worden: stilstand is achteruitgang, meent men daar. Aart Goedhart en Barbara van der Steen beschrijven de paradox dat veel overprikkelde mensen, ‘rust en stilstaan’ als remmend en gevaarlijk ervaren. Hetzelfde geldt, volgens hen, voor organisaties. Door Jos Kessels en anderen wordt stilstaan in verband gebracht met bezinning ‘los van resultaten en organisatiedoelen’. Zij beschrijven ‘stilstaan’ als start voor mentale vrijheid. Niets is zo heerlijk.

Wellicht dat u, door een week Niets te doen, uw werk ‘iets’ anders ervaart. Maakt u zich in ieder geval geen zorgen als uw collega u in die week vraagt wat u in vredesnaam aan het doen bent, dan kunt u naar waarheid antwoorden: ‘O, niets’.

Bronnen en leestips:

Easy Aloha’s, Gaten & andere dingen die er niet zijn, Nieuw Amsterdam, 2008
Prins, A.; Uit verveling, Boekencentrum, 2007
Hermsen, J., J., Stil de tijd. Pleidooi voor een langzame toekomst, De Arbeiderspers, 2009
Kessels, J., Boers, E., Mostert, P., Vrije ruimte. Filosoferen in organisaties, Boom, 2002
Goedhart, A. & B. Van der Steen, Overspannen organisaties; Op zoek naar herstel, Kessels & Smit Utrecht, 2006 [artikel]
Bos, R. ten; Business ethics, accounting and the fear of melancholy, Organization. Vol. 10, Iss. 2; blz. 267, Londen, Sage Publications Ltd., 2003
Feltmann, C.E., Denkwerk en Taalspel in Organisaties, IGOP Hilversum, 2010 [artikelbundel]
Lennon-McCartney (Beatles), Fixing a hole, op: Sgt. Pepper’s LHB, Parlophone, 1967 [muziek]

Koop geen iPad! Verveling is belangrijker

by J. Stevens · jun 23, 2010

Althans dat schrijft een blogger van de Harvard Business Review
Artikel overgenomen van NRC / Next. Bron: https://www.nrcnext.nl/blog/2010/06/18/geen-ipad-kopen-vervelen-is-belangrijk/

Blogger voor de Harvard Business Review Peter Bregman is geen early adopter. Hij wachtte op de tweede generaties van de iPod, iPhone en Macbook Air. Maar voor de iPad stond Bregman twee uur in de rij. Dolgelukkig was hij, met dat mooie apparaat. E-mailen, artikelen schrijven, z???n favoriete serie en het nieuws kijken, even het weer en verkeer checken, trots aan andere mensen laten zien ??? alles deed de blogger op de iPad.

Het apparaat is goed, zegt hij, zo goed dat het t?? goed <https://blogs.hbr.org/bregman/2010/06/why-i-returned-my-ipad.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+harvardbusiness+%28HBR.org%29&utm_content=Google+Reader> ??is. Daarom heeft Bregman de iPad terug gebracht. Elk verloren moment werd voor hem een iPad-moment. Gevolg: hij verveelde zich nooit meer. En dat, schrijft Bregman, is een probleem.

My best ideas come to me when I am unproductive. When I am running but not listening to my iPod. When I am sitting, doing nothing, waiting for someone. When I am lying in bed as my mind wanders before falling to sleep. These ???wasted??? moments, moments not filled with anything in particular, are vital.
They are the moments in which we, often unconsciously, organize our minds, make sense of our lives, and connect the dots. They???re the moments in which we talk to ourselves. And listen.

Een interessant punt: koop geen iPad want je verliest je in de aantrekkingskracht van de gadget. Voor je het weet, denk je niet meer na. Kijk je wel je favoriete series in bed, maar kom je niet meer met goede idee??n. Lang leve de innerlijke rust <https://www.nrcnext.nl/blog/2010/04/09/twitter-google-we-moeten-praten/> . Is het ook een plausibel punt, of niet?

[The iPad] did teach me something about the value of boredom. And I???m far more conscious now of using those extra moments, the in-between time, the walking and riding and waiting time, to let my mind wander.

Muzikale sleutels tot donkere blues, rock en soul

by J. Stevens · jun 23, 2010

De Franse (Detroit) Technolegende Laurent Garnier twittert vandaag: ‘The Black Keys – “Brothers” – Coop rec ////…. the best psychedelico soul Rock n Blues album i have heard for a long time: PERFECT. Als Garnier zoiets over een plaat zegt, nog wel geheel buiten zijn eigen muzikale genre, dan is er iets aan de hand. En inderdaad: wat een heerlijke pure plaat. Je kunt de versterkers haast horen brommen op de achtergrond. In een slecht verlichte rokerige studio klinkt het vintage geluid van (blues)rock met uitstapjes naar soul (bijv. ‘Never gonna give you up’). Effectjes om de boel wat te polijsten, gebruiken ze niet. Hoogstens de distortion op de gitaren in overdrive. Dit is puur, rauw, rechtstreeks van de gammele bandrecorder in de studio in your face. Dus kopen die plaat!

Afbeeldingsresultaat voor ffffound dark keys — Dribbble – The Black Keys by E. Montes

G. van Assche, recensent bij het Belgische De Morgen, schrijft er dit over:
(Bron: https://www.demorgen.be/dm/nl/1343/Recensies/article/detail/1113017/2010/06/02… )
Aha! Dit is dus de plaat die we in februari hadden willen horen van The Black Box Revelation. Op Brothers treffen Dan Auerbach en Patrick Carney je midscheeps met een mix van garageblues, soul en bezwerende voodoo, waarbij hun roots geen moment verloochend worden, maar het duo kiest net zo goed voor gesloopte muren. Zo trekken een discobeat en glamfalset groeven door ‘Everlasting Light’, klinkt de hortende single ‘Next Girl’ festivalesk frivool, en hypnotiseert de gruizige aanval op Jerry Butlers ‘Never Gonna Give You Up’. En dat zijn niet eens de allerbeste songs! Die eer is weggelegd voor ‘These Days’ (met een likje van ‘Wild Horses’) of ‘Tighten Up’, waarin producer Danger Mouse de duimschroeven aanspant.

Afbeeldingsresultaat voor black key brothers Wat Brothers zo verbijsterend straf maakt, is dat zelfs de conventionelere blues van ‘Ten Cent Pistol’ niet in de weg staat van hun Grote Stap Voorwaarts. Zonder schaamrood op de wangen mag dit vernuftige werkstukje zich posteren naast Attack & Release of Rubber Factory.

By the way: Black Keys leende zijn naam bij een vriend die bandieten en waardeloze spullen met deze term bedacht. Gelieve dit duo dus niet langer te verwarren met zijn groepsnaam. Al mag u de hoes van Brothers natuurlijk wél bijzonder black keys blijven vinden.