Er hing een gemoedelijke sfeer in de Utrechtse Pauwstraat nummer 11. Jongeheer Zerfu overhandigde ons de menukaart van zijn Ethiopisch restaurant Sunshine. We bestelden op zijn aanraden een bananenbiertje en later een kokosbiertje die geserveerd werden in een halve plastic kokosnoot. Voor we de menukaart konden openen, vroeg hij: ‘Willen jullie het verrassingsmenu, zoals iedereen in het restaurant?’ ‘Ja hoor, prima’ antwoorden wij, om vervolgens het restaurant te inspecteren met onze blik om te doorgronden of dit wel een goede keuze was. Het eethuis was voor de helft gevuld met Ethiopische gezinnen, blanke Nederlandse groepjes en een enkel verliefd stelletje. ‘Nu komt er natuurlijk wel een heleboel druk op je schouders te liggen om met een goed gerecht te komen, dat begrijp je hè?’ grapte ik. ‘Helemaal geen druk hoor’ antwoordde hij onverstoorbaar. ‘Hoezo niet?’ ‘Nou,’ zei hij en gaf een antwoord dat vragen over de kwaliteit van het eten verder overbodig maakte: ‘Mijn moeder kookt vanavond’.
En inderdaad stelden haar kookkunsten, net als die van vaste kokkin, Yehabareka Achenefe, zeer zeker niet teleur. Als dit geen goede voorbereiding was op het Ethiopisch avontuur dat ging komen… Na gastheer Zeleke Zerfu gedag gezwaaid te hebben, liepen we naar het naastgelegen RASA, het Utrechtse podium voor muziek en dans uit alle werelddelen.
Onbekende Afrikaanse muziek
Veel mensen houden niet van muziek uit Afrika. Onbekend maakt wellicht onbemind. Ik kan me herinneren dat Jack Poels, de zanger van Rowwen Hèze, ooit in antwoord op een vraag van Leon Giesen (Mondo Leone) verklaarde van veel muziek te houden maar niet van Afrikaanse. Daarop riep Giesen haast verontwaardigd uit: ‘Hoe kan je dat nou zeggen? Uit Afrika komt misschien wel de spannendste muziek die er is.’ Hij voegde daaraan toe dat hij het prachtige album Holland America Lijn dat hij nota bene met Poels maakte, juist muzikaal volledig op Afrikaanse leest had geschoeid. Hoe had dit Poels kunnen ontgaan? Als Neneh Cherry met Youssou N’Dour de track ‘7 seconds’ opneemt dan zijn er hele Westerse volksstammen die – terecht – diep onder de indruk zijn van deze kennismaking met de Senegalese nachtegaal maar verder blijven Afrikaanse artiesten veelal onbekend en dat is jammer. Giesen heeft, wat mij betreft, groot gelijk als hij Afrikaanse muziek tot de spannendste, meest virtuoze en muzikale ter wereld bestempelt.
Het nachtleven in Addis
Wij bezochten RASA om de Ethiopische Hailu Mergia live te beluisteren. Een buitenkansje. Mahmoud Ahmed, Alemayehu Esheté en zeker mijn persoonlijke held Mulatu Astatke (ሙላቱ አስታጥቄ) zijn legenden uit de Ethiopische muziek, in het bijzonder de zogenaamde Ethiojazz, een soort zeer sfeervolle, futuristische funky en soulvolle jazz uit dat land. De naam Hailu Mergia zegt minder mensen iets, maar hij was daar wel degelijk net zo’n held in de zogenoemde ‘Ethiopische Gouden 60’er en 70’er Jaren’. Hij was namelijk de leider van de legendarische Walias Band. Inderdaad: mét bandlid Mulatu Astatke. De band leverde de soundtrack van het nachtleven van Addis Abeba in die jaren. De beroemdste track uit Mergia’s carrière is zonder twijfel ‘Musicawi Silt’ van het album ‘Tche Belew’, tevens is het één van de meest geliefde en populaire Ethiopische popliedjes wereldwijd. Dit is (en was) muziek die je nog nooit hoorde.
Hete rokerige clubs waar je niet vandaan ging voor het ochtendgloren
The Walias speelden vooral in het hoofdstedelijke Ethiopische Hilton Hotel, waar het een internationale scene van diplomaten, rijke buitenlanders en vermogende lokalo’s behaagde om te vertoeven.
Toen Mergia eens een periode vrijaf had van The Walias Band, stak hij de straat over om daar met zijn kompanen van de Dahlak Band in het tegenovergelegen Ghion Hotel te spelen. The Dahlak band swingt wellicht meer, heeft meer soul, ritme en vormde de sound waar het destijds jonge hippe publiek zo van hield in hete rokerige clubs waar je niet vandaan ging voor het ochtendgloren. Deels vanwege de door de autoriteiten ingestelde avondklok maar natuurlijk ook vanwege de heerlijke muziek.
De herontdekking van Hailu Mergia
Toen The Walias Band ooit voor een tour in de V.S. was, weigerde een groot deel van de bandleden nog terug te keren naar Ethiopië, mede vanwege de politieke situatie in hun eigen land; zo ook Hailu Mergia. Hij werd taxichauffeur in Washington D.C. Bij zijn collega’s was het bekend dat elk vrij momentje dat hij op zijn beurt moest wachten om weer klanten te vervoeren, hij op een keyboard dat op twee AA-batterijtjes werkte, Ethiojazz studeerde. Hij ging dan op de achterbank zitten, zodat het stuur niet in de weg zat. Collega-taxichauffeurs van over de hele wereld kwamen soms naar hem luisteren. Zoiets hadden ze nog nooit gehoord. Optreden deed Mergia niet meer, maar hij bleef dagelijks aan zijn talent schaven.
Terwijl de Ethiopiër in zijn Amerikaanse taxi zat te pingelen, was er een voor hem onbekende Duitser, genaamd Brian Shimkovitz, aan de andere kant van de wereld die door Ethiopië reisde.
Brian:
Ik was op reis in Ethiopië, en ik hou ervan om verschillende steden te bezoeken om naar cassettes te zoeken en ik vond interessante cassettes waaronder die van hem.
Ik ging terug naar Berlijn waar ik destijds woonde en ik beluisterde het bandje twee keer achter elkaar en mijn mind was completely blown. Zoiets geweldigs had ik nog nooit gehoord. Ik ben heel Ethiopië doorgereisd maar ik hoorde nooit iets dat maar in de verste verte hierbij in de buurt komt en ik moest en zou deze gast vinden’.
Dat gebeurde. De rest is geschiedenis. Diverse heruitgaven zagen het licht. Sinds ‘Awesome Tapes From Africa’ zijn er twee heruitgaves van Hailu Mergia uitbracht: Shemonmuanaye (2013) en Tche Belew (2014). Gelukkig komt Hailu Mergia daardoor weer meer in het vizier. Inmiddels is net de derde uit: Wede Harer Guzo (vert.: Reis naar Harer – een stad in Oost-Ethiopië), die sferische ethiojazz afwisselt met meer funky, dansbare nummers. Fernweh Magazine tipte laatstgenoemde re-release eerder dit jaar in onze Albumtips week Nr. 35 | 2016 incl. interview-podcast!
Het ritme van het schip van de woestijn
Mergia liet zich dit keer muzikaal bijstaan door twee muzikanten uit de Berlijnse jazzscene: Mike Majkowski, die ook voor Peter Brötzmann en Han Bennink speelde, op contrabas en Tony Buck op drums.
Daarbij is het misschien het beste om je het trio voor te stellen als een tweetal dat zich soms sjokkend, in draf en soms in galop te paard voortbeweegt of dat zelfs in een snelle en strakke Duitse bolide over de onberispelijke Deutsche Autobahn racet. Reisgenoot Hailu Mergia beweegt zich daarentegen, muzikaal gezien, per kameel voort op alles wat toetsen heeft: piano, Fender Rhodes, Moog synthesizer, Melodica (mondorgel) en accordeon ofwel penspiano, zoals Poels het zou noemen. Hij heeft een ander ritme. Het ritme van de Afrikaanse kameel, niet van het westerse paard. Soms blijkt het schip van de woestijn toch een electrische aandrijving te hebben als hij zich op electronisch keyboard en synth voortbeweegt. De superstrakke drum en bas blijkt een geweldig fundament te bieden voor de onnavolgbare Ethiopiques van Mergia waarbij stilzitten onmogelijk is. Samen spelen ze de sterren van de hemel.
Concert Hailu Mergia in RASA Utrecht
Het wereldmuziekpodium RASA kent vóór het podium een (dans)vloer en daarachter een zittribune. De tribune is voor de helft gevuld en op de vloer voor het podium bevinden zich zo’n 35 mensen, waaronder naast de dertig normalo’s een paar Biodanza-types, wat aanstellerige types die kennelijk de beginnerscursus Afrikaanse Dans 1 gevolgd hebben en het geleerde helaas al te nadrukkelijk willen tonen en een verdwaalde blanke Ras Tafarian met dreadlocks. Het is jammer dat RASA die zittribune openstelt. Had men dat niet gedaan dan was de vloer gezellig gevuld geweest en had de tent wat meer geswingd. Nu zitten mensen statisch op een stoel naar dit concert te luisteren en is de (dans)vloer voor het podium ook maar matig gevuld en dat verhoogt de feestvreugde bepaald niet.
Het trio komt op. Geen applaus. De set wordt rustig opgebouwd. Hailu Mergia toont meteen zijn toetsenvirtuositeit die je wel 1001 nachten lang zou willen horen en gaandeweg blijkt dat de bassist en drummer muzikaal zeker niet voor hem onderdoen. Zij gaan, zoals gezegd, wat meer op de westerse jazztoer waar Mergia de exotische Ethio aan toevoegt. We horen een indrukwekkende bassolo. De drummer laat zich niet kennen, verdubbelt het tempo en dan gaat het los. Hier wordt een heuse improvisatieoorlog tussen drummer en Mergia ontketend met in het midden (ook letterlijk qua podiumsetting) de jonge bassist die partijen als een scheidsrechter en meewerkend voorman uit elkaar houdt, wat hem, tot tevredenheid van het publiek, soms maar gedeeltelijk lukt omdat hij zichzelf ook in het strijdgewoel stort. Partijen gaan mooi tegen elkaar op en in elkaar over. Gesyncopeerde ritmes die de zaal opjutten en dan weer tot kalmte manen, men kiest dan eens voor sferische Ethioswing en op een enkel nummer zelfs voor een wat bluesachtig schema.
Hailu waagt zich aan een paar zanglijntjes. Vals. Maar dat hindert niet. Wel mist er iets: muzikale vulling. Soms klinkt het wat leeg met slechts drie mensen. Zeker als Mergia wegloopt bij zijn keyboard om even zijn accordeon om te hangen: dan zijn er in de tussentijd nog maar twee musici te horen die de tijd moeten overbruggen en dat is muzikaal te karig. Een gitarist, misschien wat blazers, wat percussie een xylofoon en / of een zangeres was / waren welkom geweest.
Mergia blijkt een virtuoos op alles wat toetsen heeft. Hij wisselt tussen keyboard en accordeon. Dan is hij weer te horen op een rammelend, beetje vals (en nee, ik bedoel niet het Ethiopische pentatonische qenet systeem) mondorgel waarop hij flink losgaat. De setopbouw is erg goed. Zo zit er een
duidelijke opbouw in en is er een duidelijk middenstuk waar hij midden op het podium staat met slechts 1 spot aan, die op hem gericht is. In de spotlight laat hij een aantal haast ambient-achtige uithalen horen, goed gedoseerd. Die uithaal wordt keihard beantwoord door het losgaan van drummer en later ook van de bassist. Dit is een vrij spannend intermezzo.
Toch gaat het uiteindelijk pas echt (letterlijk) los(ser) bij de toegift. Dan ontspant de drummer zich namelijk. En de bassist speelt de sterren van de toch al rijkelijk gevulde Afrikaanse sterrenhemel. Mergia en drummer doen haast een wedstrijdje wie het hardst kan slaan. Mergia soms als een bezetene met vlakke hand op de toetsen. Buck idem dito op zijn drums. Vlagen van techno, swing, hiphop-breakbeats in de (ethio)jazz passeerden de revue. Hailu Mergia betovert je met zijn heerlijke muziek.
♣ Jorrit Stevens, tekst & concertfoto’s | Fernweh Magazine
Jobarteh is maatschappelijk nogal geëngageerd. Hij is tegen vrouwenbesnijdenis, iets wat door ooms in zijn familie nog ceremonieel voltrokken werd in Gambia, hij maakt zich zorgen over de impact van globalisering op ons allen, hij schreef een theaterproductie tegen ‘blood diamonds’ en op Efo gaat het over de impact die de huidige grenspolitiek op individuen heeft. Toch is hij nergens echt opruiend. Hij blijft genuanceerd. Zo is hij weliswaar tegen polygamie maar Mba Sina is een hommage aan de bij-vrouw van zijn vader en hoe zijn moeder daarmee te dealen had.
hand gaan. Tegelijkertijd zijn hedendaagse artiesten als Grandaddy en Beck niet onopgemerkt gebleven, ook mensen die de geschiedenis kennen en daarmee hun eigen geluid weten te creëren. Het resultaat is een wonderbaarlijke combinatie van prachtig intense vocalen, begeleidt door strakke ritmes, en bijna minimalistische sounds. Met name Hupkens’ stemgeluid zorgt voor een warmte die prachtig gebalanceerd wordt met de koele instrumentatie, net zoals de hele plaat een balans kent tussen oud en nieuw, traditie en vooruitgang. Standing Around is pure gospel op een bed van elektronica, The Road kan zowel in de modernste dansclub als in de begeleiding van de plaatselijke chain gang. Opnieuw een geweldig debuut op Excelsior, niet alleen veelbelovend, maar meteen meedraaiend op het hoogste niveau. [Recensie: J. Vreugdenhil]
De in New York woonachtige Conor Oberst verliet de drukte van de-stad-die-nooit-slaapt en trok huiswaarts richting zijn rustieke geboortegrond Omaha. Daar trok hij zich terug in een blokhut. Oberst had niet meer nodig dan een piano en haardvuurtje om een hartverwarmende plaat te maken. Te horen zijn fragiele, ingetogen gitaarliedjes maar ook grootse en meeslepende pianosongs die in slechts twee dagen door Oberst opgenomen werden. Een plaat die de perfecte soundtrack vormt bij dit jaargetijde. [Recensie: J. Stevens | Fernweh]
Jamie Lidell maakt met Building a Beginning een heel persoonlijke, prachtige plaat. Mij deed zijn zesde album vooral denken aan Stevie Wonder in zijn Innervisions-tijd, niet alleen qua zang maar ook qua soul. Zelf geeft de zanger aan inderdaad door Wonder en Chaka Khan geinspireerd te zijn. Inderdaad vergeet hij ook de funk niet. Een fijne soul- en funkplaat waarop hij samenwerkt met topmuzikanten. Het album is geproduceerd door Justin Stanley, eerder producer van: Beck en Prince. Met deze plaat bouwt Lidell een nieuw begin ten opzichte van zijn vorige uit 2013 en dat bevalt prima. [Recensie: J. Stevens | Fernweh]
invloeden voorbij. Art rock, Prog rock, musical, vaudeville, de uitersten worden opgezocht in soms complexe, en altijd boeiende songs. I Wanna Prove To You verraadt een grote invloed van de avontuurlijke Engelse bands uit de jaren zestig, The Beatles en The Kinks in hun rockopera periode. De veelzijdigheid spat van het album af, waarbij ook instrument beheersing geen enkele belemmering vormt. Na deze kennismaking wordt het interessant of de Lemon Twigs uit hun enorme kennis van de muziekgeschiedenis en hun enorme muzikale talent, hun eigen sound zullen weten te vinden. [Recensie: J. Vreugdenhil]
Twee tegendraadse eigenzinnige bands brengen energieke punk, zo zou je dit album kort kunnen kenschetsen. Op deze plaats vloeien hun eigen liedjes en stijlen echt samen. We horen citaten van ieders muziek en zelfs (delen van) de titels van liederen terug. Een interessante plaat.
Zijn avontuurlijke stijl waarin bop samenkomt met soul maakt hem een van de grote vernieuwers in de jazz. Het in 2014 verschenen album Rising Son maakte een diepe indruk en belande hoog in onze jaarlijstjes. Deze door Jose James geproduceerde plaat op Blue Note liet ook hiphop invloeden toe en die lijn zet Zigzagger door. De souljazz die Kuroda hier presenteert swingt altijd en roept herinneringen op aan Lee Morgans classic The Sidewinder. Morgan is dan ook een grote invloed en Kuroda brengt zijn geluid vijftig jaar later naar het heden. Zigzagger mag dan uiterst modern klinken door de hippe elektronica, het is te danken aan Kuroda’s gevoel voor traditie dat het een uiterst geslaagde jazzplaat is geworden. [Recensie: B. Dijkman]
(grote) fouten, musiceert op een hoog niveau, blijft zich hoewel ze toch alweer 44 jaar is, ontwikkelen, loopt aldoor over van de inspiratie en leverde samen met Joe Bonamassa ook veel vakwerk af, zowel op de plaat als op het podium. Met Fire On The Floor, zonder de gitaarheld en dus volledig op eigen piekt ze het meest, gemeten over haar hele toch al indrukwekkende loopbaan. Er staan twaalf uiterst gevarieerde nummers op en in welke stijl ze ook opereert, ze overtuigt. Haar stem vertoonde niet eerder zo veel klankkleuren. Ze heeft de overigens prima songteksten niet nodig om over te brengen dat ze smacht, cynisch is, de vrolijkheid zelve, bespiegelend of juist verleidelijk wil zijn want ze heeft alle toonsoorten in haar kenmerkende rauwe stem die ze alle kanten op kan buigen. [Recensie: W. Koevoet]
mythes? Mystiek? Het occulte? Verhullen en het verborgene? Nou nee, daar houdt men daar niet van. En wat er overigens precies wáár is van zo’n mythe van Goat valt te bezien, volgens The Quietus. Maar in ieder geval roept het wel een soort van fernweh op naar dat Zweedse dorpje. ‘Wat zou daar nou gaande zijn?’, vraag je je af.
, tribale percussie, oosterse invloeden en bezwerende zang alsof er in het geheim spreuken over de luisteraar worden uitgesproken. Van de aanstekelijke hit Goatman via de spionage-achtige krautrock van Golden Dawn – als een speelse spacerock-versie van Can – tot het wonderlijke brouwsel Det Som Aldrig Forandras / Diarabi, met zijn grootse en uitgesponnen freakrock in het kwadraat waarmee World Music een zeer waardige afsluiter krijgt: “Dit is een plaat die je van begin tot eind opslokt.” vindt men tenminste bij Kicking the habbit. En zelfs kwaliteitskrant The Guardian bejubelde die plaat destijds als een van de beste van het jaar.
Luister naar de laatste plaat Requiem van Goat die deze week uitkwam. Maar wees gewaarschuwd: laat u niet beheksen of bezweren. Voor u het weet, danst u als een Zweedse sjamaan of prettig bezetene door uw huiskamer. Als u Spotify-gebruiker bent dan leidt 
Taylor lijkt in gedachten tegen zijn gezin te praten. Duidelijk wordt hoe hij zich innerlijk verscheurd voelt door zijn liefde voor muziek, familie en verantwoordelijkheden. Songs van ongekende kwaliteit, mellow tempo, de kenmerkende slepende zang en teksten die je weg laten dromen, kortom een heel fijn nieuw album. De muziek is te mooi om niet gemaakt te worden: indie-folk-blues-country-rock-rhythm and blues-gospel-jazz-bluegrass.
DMT en Salvia Plath. ‘Drugdealer’ is dit keer de voernaam. In Drugsdealer doet hij het niet in zijn eentje, maar werkt hij samen met gelijkgestemde vrienden als Weyes Blood en Ariel Pink en dat laatste verbaast natuurlijk niet. Ook laatstgenoemde maakt (overigens geweldige) muziek met een humoristische en soms een creepy knipoog – luister bijvoorbeeld eens naar zijn ‘Kinski Assassin’, maar dit terzijde. Ook prominente bandleden van Mac DeMarco’s band (die niet lang geleden nog in Ekko te Utrecht optrad met zijn rammelende gitaar) en van Mild High Club, Mr. Twin Sister enz. spelen mee. The Guardian schrijft: “The End of Comedy turns out to be a lovely, brief record, like sunlight through leaves, all brightness and shadow intermingled.” Collins biedt je op dit album instantklassiekers zoals de opener Suddenly, The End Of Comedy. Daarmee begint, vinden wij ook, een heel erg leuk album dat zich kenmerkt door de interessante en positieve vibe die je bereikt op golven van psychedelische folk, rammelende West Coast glam ballades, wat obscure East Coast jazz en intelligente conceptpop. Wij wensen u vrolijke tijden toe! [Recensie: J. Stevens, Fernweh Magazine]
Amerika’s combineert en dat trouwens deze week samen met ons eigen Nederlandse Tangarine deze week een nieuw album uitbrengt. Sowieso had ons eigen Rowwen Heze ons al duidelijk gemaakt dat deze muziek uberhaupt grenzeloos is, met nota bene hun Limburgse (!) TexMex, onder meer.
Flowers en Promises Of No Man’s Land waren allen noemenswaardige platen, met diverse nummers die zelfs na tientallen luisterbeurten niet vervelen. Denk aan Midnight Room, Quiet German Girls, Elephants, Flame On My Head, Euphoria en Hollow People. Toch was Sigmond het zelf een tikkeltje zat. Hij liet Blaudzun even voor wat het was en sleutelde samen met de Utrechtse producer David Douglas aan het enigszins experimentele zijproject HATY HATY. De partieel elektronische ritmiek op Everything Stops en Here’s To Now, aangevuld met de dominante synths op Don’t Waste The Shadow duiden erop dat de samenwerking met eerdergenoemde Douglas is overgeslagen op Jupiter I. Opmerkelijk is het feit dat het album uit drie losse delen bestaat. Jupiter I herbergt negen nummers, is groots qua geluid, typisch Blaudzun, doch anders dan voorganger Promises Of No Man’s Land. De plaat kent weinig rustmomenten, staat bol van bombastiek en is eigenlijk vanaf de eerste luisterbeurt een voltreffer. Geen drastische koerswijzigingen, wel andere accenten. Het moge duidelijk zijn dat Blaudzun, met deels nieuwe band, alle randvoorwaarden heeft weten te creëren voor een boeiend nieuw hoofdstuk van zijn muzikale carrière. [Recensie: J. Teitsma]
Gelukkig is Steve’s rafelrandje niet helemaal verdwenen, maar over het algemeen is gewoon een eerlijke en heerlijke, merendeels ingetogen bluescd geworden van een bejaarde met schijnbaar onuitputtelijke energie. De kwaliteiten van de drummer zijn helaas wat beperkt, maar zo ver in de mix naar achteren gezet dat het niet storend is. Steve zou er goed aan doen de drummer van My Baby, de band die met hem in Engeland getourd heeft, te vragen mee te spelen op zijn volgende album. De invloed van My baby is trouwens meer dan duidelijk aanwezig op dit album. Luister maar naar de uptempo hypnotiserende beat van Gypsy Blood en de Bo Diddleybeat van Don’t Take It Away, inclusief heerlijk chaotisch einde. Keepin’ The Horse Between Me And The Ground is een verrassende en boeiende cd, die zich laat beluisteren als de kroniek van een muzikant die het heerlijk vindt peace of mind gevonden te hebben. En zo nu en dan toch even lekker mag raggen op zijn oude gitaar… [Recensie: F. Delamarre]
uiteindelijk zelfs meerdere jaarlijstjes te halen en daar viel niets op af te dingen. Op The Midnight Sun herhaalt C Duncan het kunstje van Architect en zet de muzikant uit Glasgow bovendien een volgende stap. Ook The Midnight Sun werd bij C Duncan thuis gemaakt en valt op door fraaie en dromerige popliedjes met lome vocalen. C Duncan kiest dit keer voor een net wat uitbundiger klankentapijt, maar het blijven klanken die uitnodigen tot uitrusten en wegdromen. Architect bleek uiteindelijk een plaat vol toverkracht en ook The Midnight Sun beschikt over bijzondere vermogens. C Duncan zorgt niet alleen voor ontspanning en mooie beelden, maar maakt ook muziek die je van de eerste tot de laatste noot wilt ontrafelen en die anders klinkt dan alles dat je dit jaar hoorde. Indrukwekkend. [Recensie: E. Zijleman]
beweging, maar op haar laatste paar platen toonde ze zich meer eclectisch. Op Remember Us To Life gaat ze verder waar ze gebleven is: met grootse pianopop. Toch is er ook een duidelijk verschil: de muziek is nu toegankelijker, meer geschikt voor het grote publiek, maar dus ook iets minder artistiek of, zo u wilt, ook minder hysterisch. De echte scherpe randjes zijn er wat af maar er zitten nog genoeg haakjes aan de frisse popliedjes, tijdloze singer-songwriter muziek en pianopop om je oor aan op te hangen en verwend te worden. De muziek doet denken aan goldies van Joni Mitchell, of meer hedendaags: Fiona Apple. Spektor valt op, ten op zichte van veel andere gelijkgestemde collega’s door haar relatieve vocale en artistieke superioriteit. Regina Spektor verdient het om met deze plaat definitief de obscuriteit waarin ze 15 jaar geleden begon, te mogen inruilen voor het sterrendom, want ze moet volgens Fernweh Magazine toch echt gezien worden als een van de meest veelzijdige vrouwelijke singer-songwriters van dit moment. Welk radio-DJ pikt haar op? [Recensie: J. Stevens, Fernweh Magazine]
ambitieuze tot nu toe. Bijna 80 minuten duurt het album, dat al meteen ijzersterk opent met ijzige gitaarriffs van de Dinosaur Jr’s J. Mascis. De uit The Ex afkomstige G.W. Sok heeft precies de juiste sneer in zijn stem voor de staccato rocksongs die sterk beïnvloed lijken door The Fall. Maar al snel schakelt de band van Saggar moeiteloos door naar reggaedub, jazz en zelfs freejazz (met dank aan saxofonist Ab Baars).
fantastische productie is gemaakt in The Distillery, een volledig analoge opnamestudio in Costa Mesa in Californië, waar Waterhouse opnieuw samenwerkte met zijn oorspronkelijke producer Michael McHugh. Wat Never Twice nog catchier maakt dan zijn zeer gewaardeerde voorgangers Time’s All Gone en Holly, is de diversiteit. Jaren ’50 r&b en club jazz, gemixt met jaren ’60 soul en boolagoo. Het nieuwe album deelt letterlijk hardere klappen uit. Hoofdrol in het sterke openingsnummer It’s Time is voor het hammondorgel, maar ook het dameskoortje en zijn gortdroge gitaargeluid zijn niet te versmaden. Misschien nog wel beter is Katchi, dat werd opgenomen met die andere vintage soulheld Leon Bridges, en klinkt als een onvervalste evergreen, inclusief scheurende saxsolo. Nick Waterhouse heeft met Never Twice zijn beste plaat tot nu toe gemaakt. [Recensie: E. Damen]
klinken daardoor wat donkerder, minimaler en grijzer dan voorheen. De gitaren zijn naar de achtergrond verdreven; bijvoorbeeld op Lead The Way, waar zonder meer de liefde voor Air’s Moon Safari in doorklinkt. Tegelijkertijd is de sonische invloed van Velvet Underground minder overduidelijk. Dat is fijn, want de beschuldiging van recidivisme stond het ongehinderd genieten van de band soms een beetje in de weg.
Samen met Jerry Garcia was Bob Weir hèt gezicht van de Gratefull Dead. Dit is zijn eerste solo-album sinds tien jaar alweer, gemaakt samen met singer songwriter Joshua Ritter en de indie-folk zwaargewichten van The National, Bryce en Aaron Dessner.
Ghanese zanger Pat Thomas is al sinds de jaren zestig actief in de hoogste regionen van de Afrobeat. Op deze compilatie die de periode van de jaren 60 tot begin jaren 80 is hij vooral te horen in de groepen van één van de onvolprezen helden in dit genre: Ebo Taylor. Vorig jaar bracht Pat Thomas overigens nog een nieuw album uit. Je hoort in het begin van deze compilatie de big band sound van de Broadway Dance Band tot aan de funkende highlife aan het eind van deze opzwepende plaat. [J. Stevens, Fernweh Magazine]
deelgebieden van country en folk, waarbij hij wordt ondersteund door een grote diversiteit aan vrouwelijke duetpartners. Daarmee is het vooral een opvolger van zijn vorige duet album In Spit Of Ourselves uit 1999. Amanda Shires schittert op een prachtige traditionele country uitvoering van Flatt & Scruggs’ Dim Lights, Thick Smoke And Loud Music. Susan Tedeschi, Lee Ann Womack en Allison Kraus zijn een aantal van de andere gasten die het album naar grote hoogtes brengen. Prine’s vouw Fiona voegt haar stem toe aan My happiness, ooit Elvis’ eerste plaatje voor zijn moeder. Afgesloten wordt er met Just Waitin’, ooit een Christelijk recital van Luke The drifter, het alter ego van Prine’s grote held Hank Williams. Prine klinkt ouder, wijzer en traditioneler dan ooit tevoren, en blijft even boeiend als altijd. [Recensie: J. Vreugdenhil]
De oprichtster van Vanishing Twin, Cathy Lucas, een Engelse artieste bracht een reeks van conceptuele cassettes uit op haar eigen RAM-label onder de naam Orlando. In 2015 besloot ze een band te vormen en die te noemen naar haar bij de geboorte verdwenen tweelingzus. Ze maakt wonderlijke, dromerige popmuziek die gesierd wordt door ongebruikelijke geluiden en instrumenten. De band bestaat uit vijf leden en dit debuut is veelbelovend. Lekker vreemd. [Recensie: E. Mundt]
je op het podium van de lokale kroeg. Podia hebben ze inmiddels genoeg gezien, meer dan 150 staan er al op de teller. Overigens bevonden die podia zich niet alleen in kroegen. Zo ongeveer elk poppodium dat Nederland rijk is werd aangedaan, inclusief twee aftershows van Bob Dylan in de HMH en een tweede plek bij de SENA Performers Awards in de Melkweg. Ook grote (inter)nationale festivals waren niet veilig. Op Eurosonic speelden ze een overvolle tent plat en op de Zwarte Cross deden ze dat zelfs al 3 jaar op rij. Van de in 2013 in eigen beheer uitgebrachte EP werden bij optredens meer dan 700 stuks verkocht. Dat gebeurde echter nog onder de vlag van Texas Radio. Intussen is er een platendeal gescoord met Goomah Music en vonden de jongens dat het tijd werd voor verandering. Een nieuw hoofdstuk is aangebroken, met een nieuwe naam: The Grand East! [Recensie Bluesmagazin.nl]
gaat vele stappen in de juiste richting verder. Het klinkt alsof ze samen met Smokey Robinson Studio One in de hoogtijdagen van de rocksteady zijn binnengelopen. Alles klinkt tot in de kleinste details perfect, in een kraakheldere mix. Op de valreep de perfecte zomerplaat, en tragisch genoeg de zwanenzang van de tijdens de opnames al met ALS gediagnosticeerde en inmiddels overleden vocalist Dan Klein. [Recensie: E. de Wit]
groeide de groep uit naar vier leden en de muziek werd steeds meer ingevuld. Er verschenen tot nu alleen nog maar twee EP’s en er werd uitgekeken naar het debuut. Het publiek was al overtuigd geraakt door de intense optredens die de band rond Nijmegen verzorgde. Dit debuut mag er zijn. Gevarieerde, verzorgde, ambachtelijke composities, die gedragen worden door de muzikale kwaliteiten van de bandleden. Beïnvloed door artiesten als Amos Lee en Ben Harper, maar ook The Band en Poco, klinkt er een eigen invulling die wijst op het eigenzinnige karakter van deze band. Door de vele optredens worden ze alleen maar beter en als ze het hoge niveau van dit debuut kunnen volhouden heeft Nederland er weer een veelbelovende kwaliteitsband bij.
verdrongen ten faveure van elektronica, draait het op nummer drie nog veel meer om hooks en ritmes. Heads Up werd voorafgegaan door het voor Warpaintbegrippen zeer uitbundige New Song, dat leek gemaakt voor de dansvloer. R’n’b en elektro vormen ditmaal zeker zo’n belangrijke inspiratiebron als de post- en artrock van voorheen, maar dat betekent niet dat we op Heads Up een volstrekt andere band horen. Eerder is deze plaat een logisch vervolg op zijn voorganger.
afgeschrikt wil worden, kun je track 1 beter overslaan. Tegelijk doet de eerdere aanduiding het het album zeer tekort. De Spaanse zanger, klassieke pianist en gitarist Victor Herrero is iemand wiens interesse al van Gregoriaans gezang tot folk en rock ging. Met zijn vrouw, singer-songwriter Josephine Foster uit Colorado wier carrière al jazz, rock en alt-folk bestreek, neemt hij nu weer eens muziek op. Dat deden ze eerder op een album geïnspireerd op Spaanse volksmuziek en op dichter en toneelschrijver Federico Garciá Lorca.
nemen. Het laatste, Kindly Now, is net uit en is hopelijk beter verkrijgbaar dan de anderen. Tot nu werden de albums wel voor downloaden beschikbaar gemaakt, maar de distributie is moeizaam. Henson maakt ingetogen folk-pop, voornamelijk gecentreerd rond zijn emotionele stem. De begeleiding is meestal minimaal, een gitaar, wat toetsen, een paar strijkers en soms drums. Hij zingt zijn leed van zich af en probeert zijn demonen te bezweren. In kleine kring is hij zeer geliefd, maar het is moeilijk om hem op te zien treden. Wel trad hij een paar keer in kerken op. Verder is hij ook kunstenaar en daarmee komt hij steeds meer naar buiten. De muziek is aangrijpend emotioneel en bijzonder intiem. Prachtig. Recensie: E. Mundt
ritmes en melodieën, voortgeblazen door elektrische gitaren en bassen. Als we verder naar het westen gaan, treffen we rumba en soukous aan, afkomstig van Congolezen die ooit naar Kenya en Tanzania emigreerden en daar bands vormden waarin bandleden uit die drie landen samen musiceerden. Ze zongen in Lingala, KiSwahili en andere lokale talen. Deze muziek is daar sindsdien zeer populair en invloedrijk gebleven sinds de Zestiger Jaren van de vorige eeuw. Je hoort ook de Arabische en Indiase muziek van de taraab uit Zanzibar, Lamu en andere eilanden bij de Oost-Afrikaanse kust, net als de kleurrijke popmuziek uit steden op het vasteland als Mombassa, Nairobi en Dar es Salaam, in het bijzonder met de chakacha drums.
debuutplaat is nog steeds een aanrader. Twintig jaar later is de stem van Madeleine Peyroux alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. Secular Hymns beweegt zich op hetzelfde terrein als al haar vorige platen, maar klinkt toch net wat anders. Jazz, folk en blues domineren en songs van anderen worden door de weergaloze vocalen ook dit keer songs van Madeleine Peyroux. De instrumentatie (verzorgd door haar vaste combo) klinkt echter net wat subtieler en dit komt de impact van de songs ten goede. Het levert prachtig ingetogen muziek vol vocale passie op. Wederom zal worden gerefereerd aan de grote zangeressen uit het verleden, maar na twintig jaar en de zoveelste mooie plaat, is Madeleine Peyroux zelf inmiddels ook een grootheid. [Recensie: E. Zijleman]
Americanaliefhebbers kenden dit unieke echtpaar uiteraard al veel langer, want Brett en Rennie Sparks maakten in de afgelopen twintig jaar al tien platen, waarvan meerdere tot klassiekers in het genre gerekend kunnen worden. Het laatste wapenfeit, het fraaie Wilderness, dateert inmiddels alweer van ruim drie jaar geleden, dus het was inmiddels hoog tijd voor nieuw werk. Unseen heet de studioplaat en die titel verwijst naar een van de favoriete thema’s van dit duo, dat bekend staat om zijn literaire en wonderlijke teksten die vaak gaan dingen die net buiten onze werkelijkheid liggen. Echt nieuwe wegen slaat het duo op deze fijne plaat niet in, maar alle tien de liedjes klinken erg mooi en zijn voorzien van bijzonder fraaie arrangementen, zodat er voor zowel de oude als de nieuwe fan meer dan genoeg te genieten valt. [Recensie: M. van Ravenhorst]
Noisia bestaat uit Nik, Martijn en Thijs. Ze zijn in de scene inmiddels vrij bekend van hun reizende clubnight Noisia Invites. Ze produceren eigen werk maar ook beats voor andere artiesten, voor films en zelfs games. Je hoort ook nu snerpende electronica en vooral bas. Heel veel bas. Met vette beats. Drum & Bass uit Nederland die er mag zijn.