Het is tijd om weer eens op reis te gaan. Zo gaan we naar het Oosten, namelijk: Drenthe. Daarvandaan komt weer een prachtig bezield album van Daniël Lohues. Zijn en onze landgenoten Chef’ Special (Haarlem) en Blaudzun (Amersfoort) vergezellen hem in onze albumtips. Net als vorige week dus wéér veel goede nieuwe muziek uit eigen land. Verder reizen we nog naar het Zuid-Oosten. Het Oosten van Afrika welteverstaan. Daar komt weer een heerlijke ‘Ethiopiques’-plaat vandaan gemaakt door Girma Beyene & Akalé Wubé. Nadia Reid woont aan de andere kant van de wereld, namelijk in Nieuw Zeeland en om geluidsknutselaar Jason Lytle te bereiken die Grandaddy nieuw leven inblaast, moeten we naar de V.S. waar we ook Otis Taylor vinden die aan het fantaseren is. O ja, en er is natuurlijk nog de interessante nieuwe van Temples uit Groot-Brexitannië. Onze albumtips van weeknummer 10, 2017 op een rijtje:
- Daniël Lohues – Moi
- Girma Beyene & Akalé Wubé – Mistakes On Purpose [Ethiopiques 30]
- Nadia Reid – Preservation
- Grandaddy – Last Place
- Otis Taylor – Fantasizing About Being Black
- Chef’ Special – Amigo
- Temples – Volcano
- Blaudzun – Jupiter (part II)
Daniel Lohues – Moi
CONCERTTIP: Op donderdag 9 maart 2017 treedt Daniel Lohues op in Schouwburg Ogterop te Meppel. Het kost €25 en daarvoor krijg je ook een drankje in de pauze. Adres: Zuideinde 70, 7941 GK, Meppel, Tel. 0522 – 254242. Of check ff: www.meppel.nl/ogterop
Girma Beyene & Akalé Wubé – Mistakes On Purpose [Ethiopiques 30]
Laten we wel wezen: elke plaat uit deze langlopende Ethiopiques-serie is ont-zet-tend goed. Sommige albums ervan hebben zelfs een aparte kamer in mijn ziel – zóóó fijn. Niet voor niks is het Parijse label Heavenly Sweetness trots op dit album, hun 30ste in de reeks. Aan de orde is een samenwerking die generaties verbindt: de legendarische Ethiopische zanger en toetsenist Girma Beyene, die bekend is van zijn jazzwerk in de late Jaren 60 en de contemporaine band uit de Franse hoofdstad: Akalé Wubé. Ook die band brengt muziek die zwaar geïnspireerd is op de Ethiopische muziek uit de Jaren ’60 en ’70. Toch is het Ethiopiques gehalte op deze plaat helaas vrij laag. Ik mis het ritme van de kameel en de Ethiojazz en ontwaar vooral het ritme van een Amerikaans vette Cadillac met weliswaar een Ethopiër achter het stuur maar dat is toch niet hetzelfde. Op grote delen van dit album klinken Beyene en zeker Akalé Wubé vooral Dap-Kingsachtig. Er wordt Ethiopisch gezongen op Westerse soul, maar het Ethiopische pentatonische qenet systeem wordt door mij node gemist. Een versie van en eerbetoon aan ‘Musicawi Silt’, oorspronkelijk van het wereldwijd bekendste Ethiopische album ooit ‘Tche Belew’ uit de Zestiger Jaren van Hailu Mergia & The Walias met Mulatu Estatke, etc. ontbreekt echter niet [Zie hier ons artikel daarover op Fernweh Magazine]. Ze kennen hun roots. Ondanks het gemis van de exotique op het album Mistakes on Pupose, kun je er als muziekliefhebber eigenlijk alleen maar genieten. De authentiek klinkende set (vette funk, soul en jazz met een [te] kleine Oost-Afrikaanse draai) werd geproduceerd door nota bene Ethiopiques-oprichter en Oost-Afrikaanse muziekspecialist Francis Falceto. Weer een heerlijke tijdloze plaat in deze bij fijnproevers – en gelukkig een steeds breder publiek – als legendarisch bekend staande albumreeks. [Recensie: J. Stevens | Fernweh // Juno]
Nadia Reid – Preservation
De uit Nieuw Zeeland afkomstige singer-songwriter Nadia Reid maakte ruim een jaar geleden diepe indruk met haar debuut Listen To Formation, Look For The Signs. Haar tweede plaat is nog veel beter. Op Preservation overtuigt Nadia Reid met prachtige, voornamelijk ingetogen folksongs.
Grandaddy – Last Place
En toch, en toch… In 2012 was daar het bericht dat Grandaddy weer bij elkaar kwam. Enkele live-shows volgden. Een jaar daarna meldt de geluidskunstenaar zelf dat hij het ‘erg leuk’ zou vinden om een nieuwe Grandaddyplaat te maken. Het duurde nog jaren voordat dit daadwerkelijk gebeurde. In september 2015 volgt inderdaad het bandbericht dat ze ‘werken aan een nieuw album’. Niets is zeker totdat het tegendeel bewezen is, denk je dan.
En nu is daar dan toch het vijfde studioalbum van de band: Last Place. Met Burtch, met Kevin Garcia (bas) met Tim Dryden (keyboards), met Jim Fairchild (gitaar). Grote vraag: kunnen ze het nog, dit illustere vijftal? Kort antwoord: jazeker! De ijzersterke single Way We Won’t werd een paar maanden al (check die hilarische, surrealistische clip) uitgebracht, maar daar blijft het qua genialiteit niet bij. De twaalf nummers (fijne, karakteristieke Lytle-teksten incluis!) behoren met gemak bij het beste wat de band in al die jaren maakte. Er zit eigenlijk geen misser tussen. Enkele absolute hoogtepunten? Het eigenwijs stuiterende Check Injin, de hit Brush With The Wild, het emotionele This Is The Part en de stuwende song I Don’t Wanna Live Here Anymore. Het jaar is nog zo jong, toch lijkt één van de medaillekandidaten voor het jaarlijstje al bekend te zijn. [Recensie: D. Dekker | Mania]
Otis Taylor – Fantasizing About Being Black
Chef’ Special – Amigo
https://youtu.be/dftptBaWz4s
CONCERTTIP: Ga Chef’ Special beluisteren in hun thuisstad. Dat kan op donderdag 9 maart 2017 in poptempel Patronaat, Zijlsingel 2, 2013 Haarlem. Tel. 023 – 517 58 50. Of check: www.patronaat.nl/. Maar je zult wel superrrrrsnel moeten zijn want het gaat hard met de kaarten.
Temples – Volcano
CONCERTTIP: Op vrijdag 14 april treedt Temples op in Doornroosje, Nijmegen. Adres: Stationsplein 11, 6512 AB Nijmegen. De zaal gaat daar om 19.30 uur open. Surf voor kaartjes naar: www.doornroosje.nl/
Blaudzun – Jupiter (part II)
Onze wekelijkse albumtips zijn te beluisteren en te volgen via onze Spotify-playlist:
Mark Lanegan noemt hem een van zijn all-time favoriete artiesten en ook andere artiesten met wie Duke Garwood samenwerkte (Kurt Vile, Seasick Steve, Savages) zijn erg enthousiast over deze Londense bluesman, die al meer dan tien jaar geleden debuteerde, maar pas sinds kort bredere erkenning begint te krijgen. Twee jaar na het zeer lovend ontvangen Heavy Love en vier na Black Pudding, zijn duoplaat met Mark Lanegan, komt deze muzikale duizendpoot met een fraai nieuw werkstuk, Garden Of Ashes. Een hoopvolle en actuele plaat in onzekere tijden. “I make beautiful music, because we don’t need angry music right now”, zegt hij. “Everyone can turn on the TV and see the horror show, they don’t need to hear it coming out the stereo.” Dat wil niet zeggen dat dit een vrolijke plaat is geworden, maar de donkere bluesy klanken klinken eerder louterend dan desolaat. Een aanrader voor de liefhebbers van Mark Lanegan en aanverwanten. [Recensie: M. van Ravenhorst]
Jo Goes Hunting is de spannendste indieband die momenteel in dit land rondloopt. Zo, dat is eruit. Het veelkleurig voertuig van multi-instrumentalist, producer en geschoold muzikaal meesterbrein Jimmi Jo Hueting imponeerde vorig jaar al menig clubzaaltje en festival. Toen had de band, waarin Hueting zelf de honneurs op zang en drums waarneemt, eigenlijk enkel de grillige hitsingle Act Of Leaving nog op zak. Dat er naar debuutplaat Come, Future zo reikhalzend uit werd gekeken blijkt, met de kennis van nu, al die tijd volkomen terecht te zijn geweest. Want wat is dit een ambitieus, progressief en eigenzinnig debuut voor iemand die pas halverwege de twintig is! De invloed van Menomena, zo’n andere onorthodoxe popgroep, is onmiskenbaar, maar evengoed wordt er geflirt met genres als dub, jazz, en synthpop. Openingstrack Winner, het beste nummer dat Animal Collective nooit geschreven heeft, zet de toon. Het moest er uit. Wat volgt is een onnavolgbare wervelwind die aanmaant tot sonisch tornadospotten. [Recensie: M. Majorana]
Terug na vijf jaar te zijn weggeweest. Dirty Projectors, de balsturige band uit Brooklyn. De groep rondom muzikaal wonderkind Dave Longstreth kenmerkt zich door complexe arrangementen en harmonieën in combinatie met hoekige en tegendraadse ritmes. Markante indie. Vernieuwend, anders, experimenteel. In 2009 brak de band definitief door met hun spannende overgangsplaat Bitte Orca, opgevolgd door het mooie Swing Lo Magellan waar arrangementen ineens échte liedjes werden. De verwachtingen richting deze titelloze plaat zijn, en terecht, hooggespannen. Amber Coffman, de evenknie van Longstreth, verliet de band. Betreft dit een break-up album? Liefdesverdriet is hoorbaar. En verrassende wendingen zijn er genoeg, zoals ballad Little Bubble. Een raar soort ballad. Zo hoorden we Longstreth niet eerder. En wat te denken van de ongrijpbare low fidelity openingsplaat Keep Your Name en het percussieve, onstuimige Up In Hudson? Zoals eerder worden verschillende technische, elektronische snufjes en diverse zang(ver)vorm(ing)en ingezet om te imponeren. Met succes. Uiteraard. [Recensie: J.Teitsma]
Tijd verstrijkt. Aan de tracktitels op het nieuwste plaatwerk af te leiden, is het voorbijgaan een thema dat The Feelies flink bezighoudt: Turn Back Time, Pass the Time, Time Will Tell, Flag Days, Gone, Gone, Gone, When to Go en In Between. Deze volstrekt eigenzinnige Amerikaanse indie-band (gestart in 1976, tijdelijk gestopt: 1992-2008) vindt zijn muzikale oorsprong in bands als The Velvet Underground, zijdelings met Talking Heads en R.E.M. anno nu misschien met Yo La Tengo. Mooie plaat.
Na het sterke debuut van deze band uit Tilburg, verliet Jean-Paul Lilipaly de band. Gezien zijn kwaliteiten had dit het einde van de band kunnen betekenen. In plaats daarvan nemen de vijf bandleden die achterbleven de zangpartijen nu om de beurt voor hun rekening. En dat klinkt lekker. Denk gitaarmuziek, Britse psychedelica uit de Sixties en hele fijne arrangementen. Dave Von Raven (The Kik) en Marcel Fakkers (The Madd) produceerden de plaat.
Supergroepen. Een titel die maar al te vaak wordt gegeven aan een aantal beroemdheden die samen gaan werken in de hoop dat de som van de talenten de genialiteit van de individuele sterren overstijgt en tot een meesterwerk leidt. Op papier werken die combinaties vaak beter dan in de werkelijkheid. Vaak een kwesties van ego’s. Er zijn uiteraard uitzonderingen, waarbij The Traveling Wilbury’s een goed voorbeeld was. Een spontaan idee leidde tot een ongedwongen samenzijn en prachtige muziek. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen toen Boudewijn de Groot, Hennie Vrienten en George Kooijmans na een gezamenlijk optreden besloten samen de samenwerking voort te zetten. Helemaal vreemd was de samenwerking ook niet: Boudewijn de Groot werkte al eerder met beide heren afzonderlijk samen. Het leidde tot een succesvolle tournee en een semi-live-in-de-studio opgenomen album onder de naam Vreemde Kostgangers. Bij de door George Kooijmans openingstrack Ik Ben Op Weg Naar Jou worden alle twijfels weggenomen. Een catchy melodie en gitaarriff. En ook een Nederlands zingende Kooijmans blijkt prima te voegen. Het is ook een verademing om Boudewijn De Groot weer eens lekker funky en uptempo te horen in De Roeiboot En Ik. De catchy koortjes van Kooijmans en Vrienten maken het nummer af. De zalvende nummers, Hoop en met name Vergeet de Pijn worden gezongen door Vrienten. De ontroerende tekst van laatstgenoemde song schreef Vrienten voor zijn echtgenote. Andere hoogtepunten zijn de single Touwtje Uit De Deur, prachtig Haags gezongen door Kooijmans en het eveneens door hem gezongen Nat en Roxy, dat evengoed in 1964 gemaakt had kunnen worden. Boudewijn De Groot schittert in ballads als Paulus Potterlaan en de grappige scheidingssong Scheiding met een aanstekelijk reaggaeachtig ritme. Hier spelen drie mannen die afzonderlijk al een enorm muzikaal erfgoed hebben opgebouwd. Vreemde Kostgangers bewijst dat puur speelplezier tot mooie dingen kan leiden. [Recensie: R. Buiters]
In Noord-Mali duurt de oorlog tussen regeringsleger en de Toeareg-opstandelingen voort. Daardoor kan de Malinees-Berberse band Tinariwen dat in het Tamasheq, de taal van de Toeareg, ‘Woestijnen’ betekent (De naam is een afkorting van de oorspronkelijke naam Taghreft Tinariwen: ontwikkeling van de woestijnen), net als de vorige keer, niet in eigen land opgenomen worden. De nieuwe plaat Elwan werd opgenomen in het in muzikaal opzicht al zeker van U2 beroemd geworden Joshua Tree, Californië. Maar men nam ook dichter bij huis op in M’Hamid El Ghizlane in Zuid-Marokko in een bedoeïenentent.
Nederlandse live-act en DJ-duo Artefakt brengt hun atmosferische debuutalbum uit op het roemruchte Nederlandse label Delsin. Achter Artefakt gaan Robin Koek en Nick Lapien schuil. Het duo kwam eerder met tracks op Field Records en vervolgens Prologue, Delsin en Konstrukt. Nick heeft eerder solowerk gemaakt onder de naam Lapien via Fred P’s Soul People Music, Finale Sessions, Rekids en DVS1’s Mistress Recordings, en Koek’s intrigerende sound design was eerder te horen in Toronto, Viseu, New York, Ohio, Berlin en natuurlijk Amsterdam.
Het Amsterdamse Moss bestaat inmiddels zo’n 13 jaar. Ken jij de heren nog? Terug van nooit weggeweest hoor. Ze bliezen eind 2016 – na wederom enkele verschuivingen binnen de band – nog 3 popzalen omver. En nu is daar Strike. Hoe anders is het geluid van deze vijfde in vergelijking met debuut The Long Way Back uit 2007 en Never Be Scared / Don’t Be A Hero uit 2009 met het buitengewoon fraaie I Apologise (Dear Simon)? Het geluid werd steeds voller, ook op Ornaments (2012) en We Both Know The Rest Is Noise (2014). Op Strike komt al het goede van het oude terug. Opener The Promise is zó typisch Moss. Een subtiel gitaarliedje met een infectieus refrein. Klein van stuk, groot qua aanstekelijkheid. Die lijn wordt doorgetrokken tijdens Bored To Death, With You en erna. Tot ’t eind. De baslijnen, een echoënde Marien Dorleijn, drijvende drums, roffeltjes, haakjes. We dansen, we rocken. Moss is terug. Herboren!
Breekt Julie Byrne nu door? Dat moet toch haast wel. Haar vorige album: ‘Rooms With Walls And Windows’ eindigde op nr. 4 in MOJO’s Best Albums 2014 en de Huffington Post was ook al lyrisch. Byrne is het soort bijzondere, pure en oorspronkelijke artiest zoals maar eens in de paar jaar komt bovendrijven. Lyrische kracht en expressie zijn bij haar diep geworteld en verweven met haar persoonlijkheid. ‘Not Even Happiness’ gaat over propvolle diners, de sterrenhemel boven de hoogvlakte, de pijnlijke druilerigheid van verandering, wilde bloemen langs de Californische kust maar bovenal over de onoplosbare mysteries van de liefde. Niet vaak hoor je zulke gedempte, intieme, persoonlijke psychedelische folksongs van deze kwaliteit. [Geert | Sounds]
Maar liefst vier jaar hoorden we niks van hem, maar hij is terug en hoe. Met »Rap Album One« gaf hij zijn visitekaartje af toen hij op het onvolprezen label Stones’ Throw debuteerde als bebaarde jongeman. Als beatbouwer en MC was hij al sinds zijn tienerjaren niet onverdienstelijk actief in de zogenaamde Low-End-Theory-Scene van Los Angeles. Dat zou een voorbode vormen voor zijn ster die vanuit de HipHop-Underground van de V.S. steeds meer zou gaan schitteren. Met »Rap Album Two« schittert zijn ster, muzikaal gezien zeker, fel aan het fijnproevershiphop-firmament. In december 2016 schreef de toen 26-jarige rapper in een open brief over zijn (uiteindelijk succesvolle) gevecht tegen zijn alcohol-verslaving. Hij was, zo schreef hij: »Dangerously overweight, drunk every night, anxiety ridden«. Dichter bij de afgrond dan bij succes, hield hij toch (net) zijn hoofd boven water. De vergooide kansen en verbrande bruggen liet hij achter zich. De muziek bood hem de benodigde troost en diende als verwerkingsmiddel, zoals te horen is op »Rap Album Two« waarop hij over zijn ervaringen rapt. Toch zijn de teksten minder zwart dan je op basis van deze voorgeschiedenis zou denken. Fluit-, viool- en orgelsamples geven kleur aan de puur en eenvoudig klinkende beats waarover Jonwayne in een fijne flow, zijn met humor doorspekte teksten met volop dubbele bodems, legt. De a-typische rapper met de baard is gelukkig terug. En hoe! [Intro / Fernweh]
Voor een band die garage met psychedelica en surf mixt is er altijd tijd. Het Rotterdams Iguana Death Cult is een nieuwe Nederlandse band, die je terug in de tijd voert. Maar met de energie van punk en ook helemaal van nu. Ze worden vergeleken met Ty Segall en Thee Oh Sees, Amerikaanse bands die een vergelijkbare soort van muziek maken. Toch is dit enthousiasme aanstekelijk, op de hoogste versnelling worden de pakkende nummers erdoorheen gejaagd. In Amerika houden ze ook erg van dit rauwe geweld en terecht. Goed tegen alledaagse sleur en frustraties. De vier leden hebben al wat goed bekeken optredens achter de rug, maar nu is er het rauwe, energieke debuut en dit zou bij optredens spannend kunnen gaan worden, als ze de hier getoonde rauwe energie ook op het podium kunnen laten zien. Fraai analoog door Chris van Velde intens en spontaan opgenomen album, voor liefhebbers. [Recensie: E. Mundt]
Dan is het nu toch echt even tijd om je muzikale grenzen wat op te rekken voor zover dat overigens met bovenstaande platen niet al gebeurd is. Black String is een hedendaagse Zuid-Koreaanse (!) band die weliswaar traditionele instrumenten gebruikt maar op een volstrekt nieuwe manier. De band debuteert met dit album op het prestigieuze Duitse Jazzlabel ACT. Voor zover dat je belangstelling nog niet wekt, zal het heilige vuur van de improvisatie dat bij de bandleden hevig brand, dat zeker wél doen. Even over de naam van de groep: dit betreft een letterlijke vertaling van ‘Geomungo‘. Waarschijnlijk zegt je dat nog niets, maar het betreft hier de Koreaanse sitar, jawel, die meesterlijk bespeeld wordt door bandleidster Yoon Jeong Heo. Het kwartet bestaat verder uit de daegeum (Koreaanse fluit), electrische gitaar en janggu (Koreaanse drum). In opwindende dialogen en solo’s zijn de bandleden afwisselend in solo’s en samenspel te horen. Zet je masker op en doe je dans. [Recensie: J. Stevens | Fernweh Magazine]
In NRC Handelsblad wordt Heavy Meta van Ron Gallo “het eerste briljante rockalbum van 2017″ genoemd! En daar is geen woord van gelogen. Gallo, nu woonachtig in Nashville, was de leider van de band Toy Soldiers uit Philadelphia en Heavy Meta is zijn tweede solo-album. Elf catchy liedjes die een ideaal huwelijk vormen tussen punk en pop, tussen Flamin’ Groovies en Clash. Gallo is een beul van een gitarist, een fijne zanger, maar vooral als componist steekt hij ver boven de concurrentie uit. Ernst en humor gaan hand in hand op nummers als Young Lady, You’re Scaring me en All The Punks Are Domesticated. Heavy Meta is een dijk van een plaat.
Toen Uncle Tupelo in 1994 uiteenviel, gingen voormannen Jay Farrar en Jeff Tweedy elk hun eigen weg. Tweedy formeerde Wilco, Farrar stond aan de wieg van Son Volt. Waar Wilco meerdere malen het experiment opzocht, is Son Volt de door Uncle Tupelo op de kaart gezette alt-country altijd trouw gebleven. Op Notes Of Blue legt de band uit Chicago net wat andere accenten, al zijn de door Uncle Tupelo omarmde invloeden van Neil Young en Gram Parsons nog altijd hoorbaar. Jay Farrar liet zich de afgelopen jaren inspireren door de folk van Nick Drake en de blues van Mississippi Fred McDowell en Skip James en dat is hoorbaar op de nieuwe plaat van Son Volt. Veel songs op de plaat klinken bluesy en zijn hier en daar voorzien van lekker rauw gitaarwerk, maar Notes of Blue bevat ook een aantal meer ingetogen tracks waarin invloeden uit de blues fraai samensmelten met de indringende folk van Nick Drake en de vertrouwde invloeden uit de countryrock van weleer. Prima plaat weer. [Recensie: E. Zijleman]
moeiteloos af met de raps van Vince Staples. Het werd tijd voor een volledig album en als voorproefje kwam vorig jaar de hitsingle Human uit. Het nummer opent met een strakke baslijn en bouwt langzaam op tot een explosieve mix van warme soul en klassieke blues. Rory laat horen dat hij met zijn authentieke stem een fenomenale powerballad neer kan zetten. Het tweede nummer Innocent Man heeft een subtiele begeleiding van een funky blazerssectie. Het is dan ook een enorm gevarieerd album met vele muzikale uitstapjes. Zo horen we in de intieme pianoballad Grace zelfs invloeden uit de gospel. Uiteraard laat hij ook zijn roots niet achterwege en op Ego horen we dan zelfs dat hij uitstekend kan rappen. De vlekkeloze omschakelingen zijn de kracht van debuutalbum Human dat, ondanks de vele verschillende stijlen, als één geheel heerlijk luistert. Rag’N’Bone Man laat horen dat hij terecht één van de meest veelbelovende nieuwe artiesten is. [Recensie T. Jansen | Mania]
Sinds zijn werk werd uitgebracht door Tompkins Square en vooral Light In The Attic, met een mooie essentiële reissue van Fully Qualified Survivor als hoogtepunt, is Michael Chapman weer helemaal in beeld. Zijn eerste album in jaren met een volledige band is hierop een schitterend vervolg. Bij label Paradise of Bachelors huist een set gelijkgestemden die we op dit album terug horen, zoals oud-labelgenoot Steve Gunn die de productie op zich nam, net als Nathan Bowles en James Elkington. Een organisch en meeslepend werk waarmee de Britse folkheld en meestergitarist het gehoor opnieuw weet te kietelen. [Recensie: C. Ooijman]
Oké, oké deze plaat kwam al uit op het randje van december 2016 en januari 2017 maar het is zeker nooit te laat om dit gloedvolle soulalbum, met vitale uptempo stompers en pracht ballads onder de aandacht van de luisteraar te brengen. Als je van (retro) soul houdt én van hele hele goede songs… luister dan even naar deze nieuwe van Sonny. Je moet van hele goede huize komen om dit jaar nog met een betere soulplaat te komen. Een heel goed muzikaal begin van het nieuwe jaar. Wellicht zelfs, zo zal nog blijken, onovertroffen. [Recensie: J. Stevens | Fernweh]
HBO-series, het produceren en schrijven van nummers voor muzikanten als Ruthie Foster, Alejandro Escovedo en vele anderen speelt hij sinds jaren met zijn eigen band: The Mission Expres. Nu is Bobby Fuller Died For Your Sins verschenen. Wederom een eigenzinnig rock-album, waar ook omschrijvingen als indie, alt-country en rock ‘n’ roll bij passen. Zijn stem en zijn manier van zingen zijn uit duizenden herkenbaar en het geluid van het album is eerlijk en direct. Humor wordt niet geschuwd (Jesus Was A Social Drinker), maar zijn ernstige kijk op het leven en zijn zorgen over de tijd waarin we leven, voeren de boventoon. De liefde wordt trouwens niet vergeten. Een gedreven album van een eigenzinnige muzikant. [Recensie: F. Delamarre]
Courtney Marie Andrews is een momenteel vanuit Seattle opererende singer-songwriter die al een aantal jaren platen maakt. Dit deed de Amerikaanse tot vorig jaar met niet al teveel succes, maar het vorig jaar al in de Verenigde Staten uitgebrachte Honest Life werd daar zeer warm onthaald en wist het zelfs tot een aantal countryjaarlijstjes te schoppen. Honest Life is nu ook in Europa uitgebracht en verdient ook hier absoluut aandacht. Courtney Marie Andrews laat op haar nieuwe plaat immers horen dat ze een geweldige zangeres is. Haar expressieve en emotievolle stem herinnert aan de groten uit de folk en de country en ook de songs van de Amerikaanse singer-songwriter zijn van een opvallend hoog niveau. Honest Life weet zich hierdoor vrij makkelijk te onderscheiden van de meeste andere releases uit de overvolle vijver van de folk en de country en maakt van de nog piepjonge Courtney Marie Andrews een grote belofte voor de toekomst. [Recensie: E. Zijleman]
reis naar Argentinië. Samen met zijn oude metgezel Ryan Foster, begon hij muziek te maken en een debuut volgde in 2013. Het album deed niet veel, en Fitzsimons wilde meer. Het duurde een kleine drie jaar, maar nu is er toch een nieuw album. En het is opnieuw rafelige en ruwe popmuziek, denk Modern Lovers en Velvet Underground, met sterke wortels in de jaren zestig. Mooi, lekker ongepolijst album. [Recensie: E. Mundt]
Na het overlijden van Andy Palacio is Aurelio Martinez de belangrijkste man van de Garifuna muziek, de muziek van de erfgenamen van zwarte slaven uit Belize. Om zijn 30-jarig muzikanten jubileum te vieren dook hij de Real World studio’s in om samen met zijn band een aantal oude songs live op te nemen. Darandi is daarmee een geslaagde combinatie van Live LP en Best Of compilatie. [Recensie: J. Vreugdenhil]
Het woord ‘Basmala’ (Arabisch: بسملة) komt van de Arabische spreuk Bismi’llah ir-Rahman ir-Rahiem (بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ), die door moslims in beginsel voor elke goede daad gezet of gezegd wordt, die men begint. Hiermee wordt datgene wat men van plan is te gaan doen opgedragen aan God. Bijna elke soera van de Koran wordt er door voorafgegaan. In het Nederlands: “In de naam van God, de Erbarmer, de Meest Barmhartige” en: “In naam van God, de Barmhartige, de Genadevolle”. Ook in dit geval is dat zeer terecht want dit album kabbelt voort op een geweldig hip-hop fundament waar vakkundig ambient en minimalistisch atmosferisch geluid over is gelegd. Van daaruit balanceert Basmala voortdurend op de dunne lijn tussen elektronische muziek en avant-garde jazz. “Deep-nodic tones bring you to the right place of space”. Trefwoorden: Charles Mingus (maar dan een Mingus die in het bezit is van een MPC), afro-futurisme, seventies black fusion jazz-funk, Anti-Pop Consortium. Basmala is overigens een productie unit gespecialiseerd in Amerikaanse wereldmuziek en ambient soul. Een aparte plaat.![Alex Dingley - Beat The Babble [Vinyl, LP]](https://www.konkurrent.nl/uploaded/thumbnails/db_file_img_20489_280xauto.jpg "Albumtips week Nr. 51 | 2016 33")
Alex Dingley werd ontdekt door Tim Presley (White Fence) en is goed bevriend met Cate Le Bon (Stiff Records-fans spits dus uw oren!) Met het debuut van deze jonge singer-songwriter zit het dus wel goed. Hij komt uit Wales en heeft een hele pure plaat gemaakt. [JS / Fernweh]![El Hombre Trajeado - Fast Diagonal [Vinyl, LP]](https://www.konkurrent.nl/uploaded/thumbnails/db_file_img_20631_280xauto.jpg "Albumtips week Nr. 51 | 2016 34")
Na 10 jaar tijd brengt El Hombre Trajedo eindelijk weer eens een plaat uit. ‘Hearing Those Ears’ werd geproduceerd door Paul Savage van The Delgados en is een hele interessante plaat geworden met een even zeer interessante sound. R.M. Hubbert en Stevie Jones van Sound Of Yell waren ooit lid van de band maar doen niet meer mee. In die tijd tourde men nog met Tortoise, Sebadoh en zelfs Nick Cave… Ze zijn terug: ‘once again at the heart of the city’s vibrant artistic community.’ [JS / Fernweh]![Burning Hell - Public Library [CD]](https://www.konkurrent.nl/uploaded/thumbnails/db_file_img_20632_280xauto.jpg "Albumtips week Nr. 51 | 2016 35")
Alter ego van Canadese songwriter Mathias Kom (bekend van zijn duo met Ariel Sharratt). Met Burning Hell timmert hij al bijna 10 jaar aan de weg, op bescheiden schaal. Daar moet het 7e album ‘Public Library’ gemakkelijk verandering in kunnen brengen. De introspectieve, hyperbeweeglijke folk rock ‘n’ roll heeft er de potentie voor. De luisteraar wordt als het ware meegenomen in een supermarktkarretje vol met hooky, upbeat popsongs, dark ballads. Liedjes over de verwondering, hoop en absurdisme dat het allemaal heeft te bieden. [Konkurrent]![Loscil - Monument Builders [CD]](https://www.konkurrent.nl/uploaded/thumbnails/db_file_img_20447_280xauto.jpg "Albumtips week Nr. 51 | 2016 36")
Scott Morgan, a.k.a. Loscil komt met een nieuw album: ‘Monument Builders’. De plaat is electronisch gemaakt en opgebouwd met op samples gebaseerde instrumenten. Ruwe gebeeldhouwde tracks, rammelende samples (denk aan: kokende fluitketels of de weerklank van bewegende lucht). Hoor je ruis? Dat kan kloppen want Loscil gebruikte een cassetterecordertje om zo de benodigde sfeer toe te voegen: ‘Rattles and textures that serve as both percussion and abstract aural color.’ Toen hij een afgedankte VHS van ‘Koyaanisqatsi’ bekeek, werd hij pas echt geïnspireerd: de matige videokwaliteit en de schokkerige montage van dit modern klassieke werk van Philip Glass gebruikte Morgan om ‘Monument Builders’ de juiste afwerking te geven. Laat je meevoeren. Maak zijn suggesties van melodieen af in je hoofd en wordt zelf een monument builder. [JS / Fernweh]![People Skills - Gunshots At Crestridge [Vinyl, LP]](https://www.konkurrent.nl/uploaded/thumbnails/db_file_img_20537_280xauto.jpg "Albumtips week Nr. 51 | 2016 37")
Deze jonge Canadese muzikante laat zich op haar tweede plaat beïnvloeden door de oude Amerikaanse Appalachen folk en bluegrass. De instrumentatie is uiterst sober en beperkt zich tot een elementaire ritmesectie en het al even elementaire banjospel van Kaia Kater zelf. Door subtiele toevoegingen van blazers, strijkers en piano en al even subtiele gitaarlijnen, klinkt de muziek van Kaia Kater echter anders dan die van haar soortgenoten door haar fascinerende stem vol soul. Aanrader voor liefhebbers van Gillian Welch en wie is dat nou niet.
Nu is hij alweer terug met een EP die in één nacht werd opgenomen in de discrete ruimte van de hemelse Grünewald kerk aan de rand van Berlijn. Een plek die al decennialang vanwege z’n akoestiek een enorme aantrekkingskracht op kunstenaars en muzikanten uitoefent. Aldaar vijf tracks opgenomen met de bekende Peter Broderick allure. Ten behoeve van piano en viool sloot hij een pact met de unieke akoestische ruimte. De grootsheid van de ruimte is alom aanwezig en reflecteert de natuurlijke interactie tussen de instrumenten en hun directe omgeving. Zo abstract als dat klinkt zo overtuigend zijn ‘Goodnight’, ‘Low Light’ en de andere drie tracks. [JS / FW]
Drie jaar na het fraaie Tookah is dit nog niet het vijfde studioalbum van Emiliana Torrini, maar een bijzondere samenwerking met het Belgische orkest The Colorist, waarvan Aarich Jespers (Zita Swoon) en Kobe Proesmans (Gabriel Rios) de spil zijn. Die laatste twee wilden graag eens samenwerken met de charismatische IJslandse en stuurden haar hun bewerking van heet nummer Animal Games. Torrini was onder de indruk en gaf het duo de vrije hand om nog meer van haar liedjes muzikaal te verbouwen. Dat resulteerde vorig jaar in een serie uiterst lovend besproken optredens in België, waarvan dit geslaagde album een registratie is. Enige nieuwe nummer is When We Dance, terwijl het voor een soundtrack geschreven Nightfall ook niet voor iedereen bekend zal zijn. In de linernotes speculeert Torrini over een vervolg van deze samenwerking. Wij zien daar naar uit. [Recensie: M. van Ravenhorst]
Bonga doet wat ie al jaren doet, maar toch is het elke keer weer nét even anders. Laat ik daarom maar meteen met het grote nieuws beginnen: Bonga Goes Fado! Dat doet hij maar één keer trouwens, op zijn nieuwste cd Recados de Fora (berichten van elders). Hij woonde jaren in Lissabon, totdat zijn strijd voor de Angolese onafhankelijkheid hem het land uitjoeg, naar Nederland, waar hij zijn eerste elpees opnam. Zijn blues zat ‘m altijd in de lamento’s uit Angola en de morna’s uit Kaapverdië, maar een fado kan ik me uit zijn tomeloos gigantische repertoire niet herinneren. Dat in Nederland gemaakte debuut kwam 44 (!) jaar geleden uit en Bonga, 74 alweer, blijft onvermoeibaar optredens doen en cd’s maken. Niemand weet inmiddels hoeveel: vele tientallen als je zijn Angolese en Portugese uitgaven meetelt. Naast die fado (Sodade, Meu Bem, Sodade) gaat veel op Recados de Fora volgens het vertrouwde Bonga-recept: een korte maar prachtige lamento opent de voorstelling, waarna we heen en weer gaan tussen aanstekelijke, snelle dansnummers en verrukkelijke mid-tempo meedeiners. Dit alles wordt – ook vertrouwd – bij elkaar gehouden door een puik spelende band, die op het uiterst swingende Ngo Kuivu wordt aangevuld met blazers en het erg fijne Odji Maguado met een Kaapverdiaanse cavaquinho. En natuurlijk is er weer de rasp van de dikanza en die andere rasp – Bonga’s eigen onvervalsbare stem.
Gijsbert Kamer is in de Volkskrant vernietigend in zijn oordeel over deze laatste van Young:
Voor fans van Kurt Elling en voor zij die dat nog niet zijn, is dit album. Elling waagt zich aan een heus Kerstalbum. 
Het einde van een burgeroorlog en de komst van Westerse oliemaatschappijen, wiens bijdragen aan de lokale economie jaren later best viel te betwistten, betekende een opleving bij de jeugd van Nigeria begin jaren tachtig. Zij omarmden dan ook de Westerse muziek invloeden uit de dan populaire disco en soul stromingen. Gecombineerd met Afrikaanse pop, gaf dat een zeer dansbare smeltkroes hier door Soundway uitstekend verzameld. [Recensie: J. Vreugdenhil]
![Angelina - Vagabond Saint [CD]](https://www.konkurrent.nl/uploaded/thumbnails/db_file_img_20491_280xauto.jpg "Albumtips week Nr. 49 | 2016 45")
Angelina is afkomstig van het afgelegen Isle Of Wight. Nou komen daar op zich wel meer blues- en countryzangers vandaan, die beter in een andere tijd in de VS geboren hadden kunnen worden. Maar ook hier op het eiland, kon haar vader haar leren zingen en Jerry Lee Lewis, Little Richard, Blind Willie Nelson, gospel, shanty, country, jaren 20 jazz en Engelse folk werden haar ook door haar moeder met de paplepel ingegoten. Die ingrediënten zijn terug te horen in de doorleefde soul-folk-pop-rock van Angelina… Americana kan je het eigenlijk niet noemen. Denk dus niet dat dit geweldige debuutalbum uit de Mississipi delta komt, ook al klinkt het wel zo. Waar gaat het dan om? Giving old time influences their glory through a 21st century vision. [Recensie: JS / Fernweh]
Voor zijn vijfde plaat maakt John Legend een paar bijzondere keuzes. Hij zocht contact met producers John Ryan (One Direction, Jason Derulo) en Blake Mills, bekend van Alabama Shakes’ Sound & Color. Chance the Rapper, Miguel en Alabama Shakes’ Brittany Howard zijn te horen als gast op deze politieke en persoonlijke plaat. Legend was flink onder de indruk van Sound & Color en zocht een ander geluid dat rauwer en aardser was. Mills en Legend hebben beide een sterke voorkeur voor klassieke soul en zien Marvin Gaye’s What’s Going On als een voorbeeld. Gaye weet het persoonlijke en het politieke te verweven tot genietbare soul en dat is precies wat Legend voor ogen had met Darkness And Light. Tijdens de opnames waren de presidentsverkiezingen in Amerika op een kookpunt en Legend zette zich veelvuldig in voor Hillary Clinton. Alle teksten op de plaat moesten dan ook ergens over gaan en Legend werd veelvuldig uit zijn comfort zone gehaald. Penthouse Floor met Chance The Rapper is daar een sterk voorbeeld van. Het nummer heeft een onweerstaanbare groove en is sexy en funky, doch handelt over het ontvluchten van een jeugd waarin de startpositie al achtergesteld is. Dat legend onlangs vader is geworden van een dochter laat hij ons horen in het ontroerende Right By You (for Luna). Daarmee is de opzet geslaagd en heeft Legend een boeiende plaat gemaakt. [Recensie: B.Dijkman]
Hun geweldige tweede langspeler Everything You’ve Come To Expect was ook het startsein van een succesvolle tour voor de band rondom Alex Turner en Miles Kane. Tijdens de tour speelden ze diverse covers, die ze op een goede dag ook maar even opnamen voor deze EP. Aangevuld met twee nieuwe versies van The Dream Synopsis en Aviation, beide origineel van bovengenoemd album, en beide in een prima alternatieve versie, zijn het vooral de vier covers die dit mini album zeer de moeite waard maken. Is This What You Wanted van Leonard Cohen, en opgenomen voor diens dood, behoudt de duistere randjes van het origineel. Punk band Glaxo Babies nam in 1980 het origineel op van This Is Your Life en laat de punk invloeden horen die in het werk van de twee Puppets altijd terug komen. Hoogtepunt is het Frans gezongen Les Cactus, origineel van Jacques Dutronc, en wonderbaarlijk genoeg perfect passend in het repertoire van de Engelsen. Een werkelijk heerlijk tussendoortje. [Recensie: J. Vreugdenhil]
Childish Gambino – het alter ego van acteur en schrijver Donald Glover – maakte jarenlang beats in zijn vrije tijd. Toen hij iemand vond om over zijn beats te rappen, begon het project een compleet eigen leven te leiden en was een nieuwe act geboren. Multi-talent Glover verscheen als hoofdrolspeler in films als The Martian, Magic Mike XXL en I Am Tiger Woods. Als recording artist werd hij vooral bekend dankzij goud-bekroonde hit singles 3005 (2013) en Heartbeat (2012). Ook scoorde hij Grammy nominaties voor Best Rap Performance (3005) en voor Best Rap Album (Because The Internet), welke ook met goud werd bekroond! Awaken, My Love! is het derde studio album van Childish Gambino. The Guardian kende 4 van de 5 sterren toe!
Soul Jazz Records’ latest crate-digging excursion into the Crescent City vaults delves deep into the roots and history of the voodoo world of New Orleans Funk and as ever features a stellar selection of killer rare funk and soul!
Sun Ra bracht niet alleen veel LP’s maar ook een zeer groot aantal singletjes uit, met de talrijke formaties die hij gedurende zijn carrière leidde. Omdat deze plaatjes vaak maar in beperkte oplages geproduceerd werden, zijn de toegewijde verzamelaars er al jaren naarstig naar op zoek. Het is dan ook geen geringe prestatie van Strut Records, deze definitieve collectie van die zeldzame singles. Verspreid over drie cd’s (>3,5 uur muziek!) krijgen we een goed beeld van de veelzijdigheid van deze illustere bandleider. [Recensie: J. van den Berg]