Muziek

1. Michael Kiwanuka – Love & Hate
2. Calypso Rose – Far from Home
3. Jack & Amanda Palmer – You Got Me Singing
4. Nonkeen – Oddments Of The Gamble
5. Kutiman – 6 AM

• Omni – Deluxe

1. Michael Kiwanuka – Love & Hate

Een vrouwenkoor, een Gilmour-gitaartje. Je wordt de eerste minuten van Love & Hate danig op het verkeerde been gezet, Pink Floyd is niet heel ver weg. Toch is er na vijf minuten dan toch het karakteristieke stemgeluid van Michael Kiwanuka. Veel meer dan op zijn succesvolle debuutalbum verkent Kiwanuka de grenzen van de soul, de blues en de rootsrock op zijn tweede plaat. Maar ook psychedelica wordt net zo gemakkelijk toegevoegd aan Kiwanuka’s muziekspectrum. Dat is zeker niet de gemakkelijke weg en daar verdient de artiest credits voor.
Opener Cold Little Heart duurt zelfs ruim 10 minuten. Net als de bezwerende nummers Love & Hate (door het verslavende koortje een gegarandeerde festivalkraker in de dop) en Father’s Child is dat weliswaar een minder radiovriendelijk nummer, maar weldegelijk zeer interessant. Die muzikale verkentocht is mede te danken aan de producers Inflo en Brian Joseph Burton (Danger Mouse). Het resultaat is er naar. Single Black Man In A White World is funky en muzikaal lichtvoetig door de klapjes, maar tekstueel bovenal zeer geëngageerd (rassenhaat). Het slepende Falling, het rustige Place I Belong en het fantastische Rule The World zouden op z’n debuut kunnen staan, One More Night is dan weer onverwachts rauw en rootsy. Kortom: de muzikale doorontwikkeling van Kiwanuka is gigantisch. Recensie: D. Dekker.

2. Calypso Rose: Far from Home

Wordt dit jouw persoonlijke zomeralbum van 2016? De 76-jarige Calypso Rose – de koningin van de calypo – levert met Far From Home een erg zonnig nieuw album af. Haar echte naam is overigens McArtha Linda Sandy-Lewis, een beroemdheid in Trinidad en Tobago. Het album is een collaboratie met Drew Gonsalves en zijn Caribische band Kobo Town. Op dit album mengt ze haar typische calypso/soca sound met ritmes en melodieën uit Afrika, Centraal Amerika en de Caraïben. Kun je je het Malinese duo Amadou en Mariam (waarvan wij, eerlijk gezegd, al jaren fan zijn), nog herinneren? Zij werden wereldberoemd door samen te werken met – ook al zo goed – Manu Chao en op te nemen voor Because Music. Dat ‘dreigt’ nu ook te gebeuren met Calypso Rose die nu dus diezelfde weg bewandelt. Chao doet lekker mee op 3 nummers. Co-producent Ivan Duran is ook van de partij. Let even op de heerlijke relaxte kopersectie die het geheel voortstuwt en haar opzwepende en improviserende inbreng. Bij calypso en veel andere Caraïbische muziek zijn de teksten ook altijd van groot belang, ook hier. Zo is er een nieuwe versie van haar protestsong No Madame uit de jaren 70 (zie hieronder in de Jillionaire Remix). Dat lied heeft destijds zelfs gezorgd voor een overheidsmaatregel om de uitbuiting van huisbediendes te stoppen. Calypso Rose levert een geweldig (zomer)album af dat spettert. [Recensie: JS | Fernweh]

3. Jack & Amanda Palmer – You Got Me Singing

• Omni – Deluxe

Hier zijn ze weer, onze albumtips van weeknummer 28, 2016. North Sea Jazz-gangers zullen zeker kunnen genieten van onze albumtip nr. 1. Geniet van deze gevarieerde tips:

1. BadBadNotGood – IV
2. William Bell – This Is Where I Live
3. Car Seat Headrest – Teens Of Denial
4. Aphex Twin – Cheetah EP
5. Avalanches – Wildflower

BONUSTIPS:

• Ian William Craig – Centres
• Roisin Murphy – Take Her Up To Monto
• Julie Ruin – Hit Reset

1. BadBadNotGood – IV

Deze Canadese, in wezen jazz-getrainde producers, hebben een nóg verrassender album gemaakt dan de drie voorgangers ooit al waren. Is het jazz? Hip hop? Funk? Fusion? IV heeft met buitengewoon saxbeest Colin Stetson, Future Island’s crooner Sam Herring (toptrack Time Moves Slow!), Charlotte Day Wilson (In Your Eyes, eveneens een hoogtepuntje), Chicago MC Mick Jenkins (u raadt het al; die ritmes!) en het überhippe wonderkind Kaytranada (voorprogramma Madonna!) een gewichtige gastenlijst met welk BBNG welhaast explodeert van dynamische creativiteit richting überhaupt onontgonnen muzikale landschappen. Wij denken dat deze plaat heel erg hoog gaat scoren in de jaarlijstjes.

2. William Bell – This Is Where I Live

In 1967 maakte William Bell voor het legendarische Stax label het album The Soul Of A Bell. Begeleid door Booker T & The MG’s is het een van de onverwoestbare classics uit de sixties soul en bevat het door Bell zelf geschreven You Don’t MissYour Water, een veel gecoverde soulklassieker. Bell heeft er meer op zijn naam staan, zo is Born Under A Bad Sign – bekend van Albert King en later Cream – ook van zijn hand. Bell verdween in de zeventiger jaren in de obscuriteit en verwoede pogingen tot een comeback leidden steeds tot niks. Toch trad hij ook na de eeuwwisseling nog met regelmaat op en verscheen er op kleine labels mondjesmaat nieuw materiaal. Vijftig jaar na zijn debuut voor Stax is hij weer terug op het oude nest. Bell is inmiddels 76 maar nog bijzonder goed bij stem. Tekstueel blikt hij terug op zijn carrière, melancholiek in de titeltrack waarin hij terugkeert naar de begindagen in Memphis en hartverscheurend eerlijk in opener The Three Of Me. Het merendeel van de songs schreef Bell samen met producer John Leventhal, maar we horen ook songs geschreven door bijv. Rosanne Cash en Marc Cohn. Recensie: B. Dijkman

3. Car Seat Headrest – Teens Of Denial

Eigenzinnig, bevlogen, overtuigend, energiek, creatief, integer, bezeten. Dat zijn een paar van de begrippen die je te binnen schieten als je naar Teens Of Denial, de eerste volwaardige cd van Carseat Headrest luistert. Spil van de band is ene Wil Toledo, die besloten heeft met deze cd uit zijn muzikale schulp te kruipen. Geen gefreak meer op z’n slaapkamer, maar een volwaardige productie. Toledo is een man met een boodschap, a man on a mission. Hij doet dat compromisloos en veelzijdig, zowel muzikaal als tekstueel. Neem nou de “Ballad of the Costa Concordia”. Een muziekstuk van ruim 11 minuten, dat sommigen misschien een ‘suite’ zouden noemen. Hij propt het stuk vol met muzikale ideeën (van garage tot elegante koortjes) en instrumenten (blazers, toetsen, stemmen) en veel, heel veel tekst. Het kapseizen van het Italiaanse cruiseschip gebruikt hij als metafoor voor de strijd van een jonge man oom zijn idealen overeind te houden. De muziek vliegt alle kanten op en is daardoor interessant. Dat geldt ook voor de rest van de cd. Rammende gitaren (geen metal, geen hardrock) worden ijskoud afgewisseld met bijna minimalistische stukjes die in de verte aan Cluster en Eno doen denken. Teens Of Denial is een album voor mensen die durven te luisteren naar muziek die ze (nog) niet kennen. Muzikale refrenties: Clem Snide /Eef Barzelay en Centro-matic, maar dan met meer en forser gitaarwerk. Carseat Headrest maakt Intrigerende muziek. Voorwaarde is dat je je er voor openstelt. Eerst helemaal beluisteren en dan pas oordelen! Recensie: F. Delamarre

4. Aphex Twin – Cheetah EP

De enigmatische en onvoorspelbare producer Richard D James alias Aphex Twin kondigde deze nieuwe EP aan door het mondjesmaat laten verspreiden van een flyer. De flyer is afgeleid van de originele beschrijving bij de naar verluid moeilijk hanteerbare drumcomputer uit 1987 genaamd Cheetah. Deze Cheetah stond aan de basis bij de opnames voor de zeven tracks op de naar de drumcomputer vernoemde EP. De video bij eerste track CIRKLON3 werd gemaakt door een twaalfjarig jongetje uit Dublin. Ryan Wyer kreeg de opdracht nadat Aphex Twin de filmpjes op zijn gaming youtube kanaal zag. Het was vijf jaar voor zijn geboorte dat de laatste officiële video clip bij een Aphex Twin nummer verscheen: zeventien jaar geleden.

5. Avalanches – Wildflower

The Avalanches komen na 16 jaar terug met een nieuw album getiteld Wildflower dat verschijnt op XL Recordings/Beggars. The Avalanches waren dé verassing op het Primavera festival in Barcelona. Het tweede album van de groep is de langverwachte opvolger van het zeer geprezen debuut Since I Left You dat in het jaar 2000 verscheen op XL Recordings. De nummers Frontier Psychiatrist en het titelnummer Since I Left You van het debuutalbum waren de hits en tevens zeer populaire video’s en zijn inmiddels klassiekers. De eerste single van het album is Frankie Sinatra.

BONUSTIPS:

• Ian William Craig – Centres

Zanger-componist uit Vancouver, Canada. ‘Centres’ is al zijn negende album en het eerste op het Fat Cat sublabel 130701. Eerder kwam zijn werk o.a uit op het uitstekende Californische label Recital Program. Veelvuldig wordt Craig geroemd om de manier waarop zijn composities wild en experimenteel zijn en tegelijk luisterbaar en begrijpelijk. De tracks zijn charmant met een prettig nostalgische zweem. Dan klinkt een koortje als een roestige tenor en zelfs een beetje abstracte Buckley-achtige hartenbrekerij. Huisgebakken à la Set Fire To Flames, bewerkte piano van Hauschka of de grofkorreligheid van Max Richter.

• Roisin Murphy – Take Her Up To Monto

Róisín Murphy, the queen of disco, brengt haar nieuwe plaat Take Her Up To Monto uit! Dance, electro, disco, pop, ook deze plaat bevat weer een fijne combinatie van invloeden. De plaat is opgenomen in samenwerking met haar langdurige samenwerkingspartner Eddie Stevens. Net zoals met haar vorige album zal Murphy zelf de regie over haar video’s in handen nemen.

• Julie Ruin – Hit Reset

Stiekem mobiliseerde Kathleen Hanna sinds 2009 de leden van Julie Ruin. Ze vertelde er niet bij dat het voor de opnamen van een nieuw album was. De voormalige Bikini Kill grootheid had geen album meer uitgebracht sinds ‘This Island’ van Le Tigre in 2004. Eindelijk in 2014 had ze de hele band bij mekaar en kwamen de songs binnendruppelen. Dertien in totaal, opgenomen met Eli Crews. Dansbaar, moody, met mooie dames backing vocals en zelfs een ballad als albumafsluiter.

Volg onze wekelijkse nieuwe albumtips via onze Spotify-playlist:

(tracknr. 1 overslaan – is foutje)

Deze week, zo begin juli 2016, hadden we ons voorgenomen wat extra aandacht te besteden aan jazz omdat het North Sea Jazz voor de deur staat. En jawel er wordt meteen een plek geclaimd door wonderkind Jacob Collier. Samen (hoewel apart van elkaar) met Kandace Springs. Laatstgenoemde is de grote nieuwe belofte van het roemruchte label Blue Note. Allebei zijn ze op het North Sea Jazz-festival te zien. Tip van ons dus om hun ‘ff uit te gaan checken’ in Rotterdam.

De lijst begint op z’n Zuid-Amerikaans in de Britse Underground met het unieke Mala. We komen vervolgens deze week tot rust en bezinning bij het licht van de bloedmaan met M Craft. De liefde en relaties alsmede het huwelijk krijgen via respectievelijk Margaret Glaspy en Bat for Lashes genoeg aandacht. Een andere ontdekking deze week is: Sarah Jarosz. Verder gooien we er nog een flinke dosis vrij makkelijke maar lekkere reggae tegenaan voor het geval de zon toch nog gaat schijnen (Gentleman) en vergeten ook het verleden niet, in de vorm van de vintage soul en R&B van Dan Penn niet, ontstolen aan de toch al rijkelijk gevulde kluizen van het Fame-label. Met die buit sluiten we de bonustips af. Veel luisterplezier!

Albumtips week Nr. 27 | 2016

1. Mala – Mirrors

2. M. Craft – Blood Moon

3. Sarah Jarosz – Undercurrent

4. Margaret Glaspy – Emotions and Math

5. Gentleman & Ky-Mani Marley – Conversations

BONUSTIPS:

• Jacob Collier – In My Room
• Kandace Springs – Soul Eyes
• Bat for Lashes – Bride
• Dan Penn – Close to Me – More Fame Recordings

---

1. Mala – Mirrors

Het is alweer vier jaar geleden dat zijn debuut Mala in Cuba verscheen. Een geweldig opwindende plaat die we nog steeds met veel genoegen draaien. Zijn tweede album komt uit op het label van Gilles Peterson. Net als op zijn vorige album weet hij electronica een swing mee te geven alsof een Cubaanse drumband het losjes, met menselijk gevoel en een vleugje zonneschijn ingespeeld heeft. Hij gebruikt een ‘ethno-instumentarium’ uit de Andes en zijn veelsoortige ritmes worden ondersteund met dreigende bassen en electronische synt-tapijten. Zijn minimalistische electronische bodem mét een flinke dosis ‘potten en pannen’, afgaand op het geluid tenminste toch, uit de Andes lijkt precies uitgekiend. Steeds heb je het gevoel dat minder niet mogelijk is. Alle instrumenten en geluiden zijn essentieel. Eén onderdeel weglaten en de muziek werkt niet meer. Zo’n exotische en rijke mix en toch zo minimaal. Mala lijkt het muzikale kind uit een huwelijk tussen Zuid-Amerikaanse (Peru, Cuba) exotica en de state-of-the-art underground electronica- en dubstepscene in Groot-Brittannië. Of anders gezegd: het verhaalt van de reis van een man uit Croydon (GB) door Peru.

The Guardian, die ook al lovend is, vult aan:

“From the amorous soprano in Cunumicita to the acoustic guitar accompaniment in The Calling, the album is peppered with tender moments, but isn’t lacking in the weighty, dancefloor-friendly tracks the producer is known for, such as Looney and the breakbeat-influenced finale, Elements. Although Mirrors requires several listens to fully appreciate its beauty, it is definitely worth the effort.”

En daar sluiten wij ons bij aan. Wederom een volstrekt uniek album van Mala. Een muzikale ontdekkingsreis. Recensie: J. Stevens | Fernweh Magazine

De trailer (ja echt!) van het album Mirrors van Mala:

5. Gentleman & Ky-Mani Marley – Conversations

Gisteren, vrijdag 1 juli 2016, nog live te horen in de Melkweg in Amsterdam. Nu al in je Top 5!

“Music can be a great form of conversation, a giving and taking. Ideally it fosters deeper connection and communication between two musicians. The value of such a conversation lies in mutual recognition and acknowledgement – with the quality dependent on how much one is willing to share with the other. And this is one reason why the title of the album by GENTLEMAN and KY-MANI MARLEY says so much in its simplicity: “Conversations” is more than a collaboration, more than a combination.

The pair have shared a lot together – all 14 tracks on the album are audibly influenced by personal dialogue, tracing the interaction of ideas and feelings. Like any good conversation, the “Conversations” by GENTLEMAN and KY-MANI MARLEY are an invitation to discovery. Fruitful collaboration for GENTLEMAN’s MTV Unplugged concert in August 2014 was followed by a tour on which the two artists became friends. As they talked and got to know each other before, after and sometimes during the shows, they laid the foundations for “Conversations”. During a phone call a short while later, when KY-MANI brought up the idea of recording an album together, the pair were soon agreed.

[…]

But ultimately the album title “Conversations” is meant first and foremost as a call to us all. At the end, GENTLEMAN confesses:

“There are few things I miss as much in 2016 as the willingness to exchange views with each other, listen to each other, take time for each other, approach each other and enter into conversation. But I think it will come back the more we get better at dealing with the challenges of the new age…” Now it’s up to us to strengthen this belief, and it increasingly seems we’re not alone. In bigger cities, you see more and more cafés and bars with a sign outside saying: “No Wi-Fi – Talk to Each Other”.

[Bron: Kingstone.de]

 BONUSTIPS:

• Jacob Collier – In My Room

  Aanrader voor North Sea Jazz-bezoekers: op zaterdag 9 juli (dat is over een week) zal Jacob live te zien en te horen zijn op het North Sea Jazz Festival (Zaal: Darling – 17:00 uur).

  Velen van u kennen Jacob Collier waarschijnlijk (nog) niet behalve misschien van YouTube, hoewel hij veelbesproken is. Jacob Collier is een 22-jarig wonderkind. Hij is tevens multi-instrumentalist. En als we zeggen dat niemand minder dan Quincy Jones (!) zich over hem ontfermd heeft en hij wordt gezien als een van de meest vooruitstrevende, inventieve en talentvolle muzikanten in de internationale jazzscene.

  Hij combineert elementen van jazz, acapella, groove, folk, triphop, klassieke muziek, Braziliaanse muziek, gospel, soul en improvisatie. Hij heeft zijn talent wereldkundig gemaakt via zijn YouTube video’s waarin hij te zien is als muzikant en zanger van alle onderdelen van het nummer! Sinds zijn eerste upload op YouTube in 2011 is hij een internetfenomeen geworden met 62.000 subscribers en meer dan 6 miljoen views. Op zijn debuutalbum lijkt op het eerste gehoor een aanstekelijk luchtige showbizz-performance te horen te zijn maar schijn bedriegt. In de ketelruimte staan Steve Reich en Frank Zappa kolen in het toch al hete vuur te scheppen. Hij speelt met consonanten en dissonanten die soms verrassend en akelig tegelijk de hoek om komen kijken. Een groove’je dat ingezet wordt maar dan toch wordt teruggetrokken vormt In my room tot een wendbaar, zeer muzikaal en afwijkend geheel. Risico’s worden genomen. Hij maakt de klassieker van de Beach Boys: ‘In My Room’ nog te gekker (luister track hieronder). Op het krachtige en veelzijdige Down the line, klinkt hij ergens tussen Bobby McFerrin en D’Angelo. O, en let ook even op zijn post-bop pianospel dat niet te versmaden is. Al met al een heel spannend debuut. Enig punt van kritiek is wat mij betreft dat het op een aantal punten wat rauwer mag maar ach, het blijft knap. 22 jaar. Wat zal zijn talent ons nog brengen? Recensie: J. Stevens | Fernweh Magazine

• Kandace Springs – Soul Eyes

Voorbestemd tot grote dingen lijkt zangeres en pianiste Kandace Springs, de nieuwste troef van het vermaarde Blue Notelabel. Dezer dagen verschijnt haar debuutalbum Soul Eyes, waarop een keur aan grootheden (van drummer Vinnie Colaiuta tot trompettist Terence Blanchard) haar bijstaat. Springs heeft een warme, wat donkere stem, die in de rustige liedjes alle ruimte krijgt. Live maakte de zangeres een paar maanden geleden grote indruk in de Londense Royal Albert Hall, als voorprogramma van Gregory Porter. Het mooiste liedje dat ze toen achter de piano zong, was The First Time Ever I Saw Your Face. Dit door Roberta Flack beroemd gemaakte nummer staat niet op Springs’ album, maar ze gaat het op North Sea Jazz vast zingen. Recensie: G. Kramer | Volkskrant

• Bat for Lashes – Bride

Het is bijna vier jaar stil geweest rond Bat For Lashes. De band rond zangeres Natasha Khan maakte tussen 2006 en 2012 drie uitstekende platen, die nu eindelijk een vervolg krijgen. The Bride is een concept plaat en vertelt het verhaal van een vrouw wiens aanstaande echtgenoot is omgekomen terwijl hij op weg was naar het huwelijk. De vrouw gaat vervolgens alleen op de geplande huwelijksreis en komt terecht in een roller coaster van emoties. Het is een mooi verhaal, maar de muziek op de plaat is nog veel mooier. Alles draait om de stem van Natasha Khan die schittert in ingetogen ballads, maar ook uitstekend uit de voeten kan in wat zwaarder aangezette elektronische tracks. The Bride laat een zeer veelzijdige instrumentatie horen waarin de weemoed domineert. In het donkere muzikale landschap en de veelal ingetogen tracks gedijen de prachtige vocalen van Natasha Khan beter dan ooit, waardoor je genadeloos in het trieste maar ook mooie verhaal van de plaat wordt getrokken. Bat For Lashes is terug. En hoe.

• Dan Penn – Close to Me – More Fame Recordings

One of the greatest songsmiths of his generation, featured on a second helping of vintage soul and R&B goodies from the vaults of Fame Records.

There have been few song salesmen as remarkable as Dan Penn was during his apprenticeship at Fame in the mid-1960s. This was the era when music publishing houses actively solicited their wares, hopeful a hit artist would propel one of their copyrights into the charts. Most material was circulated via bare-boned recordings performed by faceless session players. Only occasionally might the hired vocalist stray from a perfunctory rundown of the lyric and melody, or the accompanying combo stretch beyond sight-reading from the chord sheet. Sometimes the songwriter might feature on the demo, which normally counted for a more lively interpretation. But rarely did they ever invest their heart and soul the way that Dan Penn did at Fame, regularly spilling his blood on recordings that were never intended for public consumption.

Penn paid his dues punishing his vocal cords in the early 60s as frontman for Alabama frat-rats the Mark V, Nomads and Pallbearers. Thanks to the magnanimity of Fame’s Rick Hall, along with a procession of equally talented and complementary musical collaborators such as Spooner Oldham, Donnie Fritts and

Marlin Greene, the studio and the song soon became Penn’s primary focus. It was precisely because he eschewed a recording career, and the musical diplomacy that might require, that Dan Penn gave it his all on this material.

As with our well-received previous compendium “The Fame Recordings”, the selections on offer here have been carefully sifted from over a hundred items Penn cut at Fame up to the autumn of 1966. The Penn/Oldham oeuvre in particular is now irrevocably associated with the southern soul genre, but in his own influences and aspirations, Penn was reaching for all the formats of the R&B music he heard and cherished. Thus we also encounter uptown New York erudition, smooth Chicago harmony, warm New Orleans pop styling, melodic Motown rhythm, and fatback Memphis grooves. Southern soul classics ‘Without A Woman’ and ‘She Ain’t Gonna Do Right’ nestle with uptown gems and a handful of previously unknown copyrights such as ‘It Hurts’ and ‘Standing In The Way Of A Good Thing’. He duets with Don Covay on their collaboration ‘I Can’t Stop (The Feeling Won’t Let Me)’, and there’s a fly on wall peek at the creation of a Penn/Oldham classic in ‘Downright Uptight Good Woman’.

The magic of Penn’s Fame recordings – accompanied by exactly the right musicians for the job, and run to tape through the mics, amps and tubes of the incomparable Fame facility – is no longer a music industry secret. It’s something at which we can all marvel. And here’s 24 more vintage diamonds from Dan Penn to enjoy.

Volg onze wekelijks ververste albumtips op Spotify:

(Nr. 1 hierboven in het Spotify-afspeellijstje klopt niet. We werken eraan…)

Dit keer tippen we muziek uit de hele wereld. We beginnen met de koningin van de Braziliaanse Samba (1), bezoeken vervolgens een IJslandse multi-instrumentalist (2), lanceren ons richting de mysterieuze kosmische sound van de Kaapverdische Eilanden (3), dompelen ons onder in bijzondere experimentele Afro-Haitiaanse klanken (4) om weer even op adem te komen bij het luisteren naar een meisjeachtige stem uit Brooklyn (5). Kan je nagaan. En dan komen de bonustips pas… Goede reis!

Albumtips week Nr. 26 | 2016

1. Elza Soares – The Woman at the End of the World
2. Ólafur Arnalds – Late Night Tales
3. Various Artists – Space Echo (The Mystery Behind the Cosmic Sound of Cabo Verde Finally Revealed)
4. Afro-Hiatian Experimental Orchestra
5. Big Thief – Masterpiece

________________

BONUSTIPS:

• Mitski – Puberty 2
• Con Brio – Paradise
• Dj Shadow – Mountain Will Fall
• The Felice Brothers – Life in the Dark

1. Elza Soares – The Woman at the End of the World

“Brazil’s samba queen still rules” kopt The Guardian en deelt een zeldzame 5-sterrenwaardering uit. Tijd lijkt geen vat te hebben op de buitengewone Elza Soares. Officieel is ze diep in de 70 (hoewel bronnen erop lijken te duiden dat ze ook best eens ouder zou kunnen zijn) en ze overleefde een flinke terugval in haar carrière. Geboren in de harde favela-realiteit van Rio, werd ze in de vijftiger jaren van de vorige eeuw geprezen als een van de grootste samba-koninginnen van de stad, vervolgens was ze niet meer in de mode, om vervolgens terug te keren als Braziliaans icoon. En ze heeft haar muziek steeds weer vernieuwd. Gelet op het feit dat de experimentele muziekscene nu in São Paulo huist, nam zij deze opmerkelijke nieuwe set op met een band waarin ook Kiko Dinucci van Metá Metá en leden van het Afrobeat-beinvloede Bixiga 70 een rol spelen. Ze mixen samba met overstuurde rock- en jazzinvloeden op nummers die over onderwerpen gaan als huiselijk geweld en de dood van een crackverslaafde travestiet. The Guardian besluit: “Soares’s husky, crooned vocals dominate throughout. Surely the Brazilian album of the year.” [vrij naar: The Guardian. JS – Fernweh Magazine] Overigens delen we bij Fernweh Magazine die conclusie (nog) niet. Dat zou veel te voorbarig zijn. Luister alleen al eens naar het prachtige album van Céu dat we vorige week tipten. Er komt veel moois uit Brazilië en er kan nog veel meer moois vandaan komen..!

2. Ólafur Arnalds – Late Night Tales

Ólafur Arnalds begon zijn muzikale carrière in punk- en metalbands, maar is tegenwoordig vooral bekend van tracks als Tomorrow’s Song, þú Ert Jörðin en Near Light, waarin de IJslandse multi-instrumentalist strijkers, piano, ambient en elektronische muziek in en met elkaar vermengd. Arnalds toerde in 2008 met grote broer Sigur Rós en schreef recentelijk de muziek voor hitserie Broadchurch. Op het begrip LateNightTales, waar onder meer Air, Bonobo, MGMT en Fatboy Slim hem voorgingen, komen maar liefst achttien nummers voorbij. Het is een reis door moderne en klassieke composities, post-dubstep, techno en elektronisch geëxperimenteer. De samenwerkingen met Koreless (Last Remnants), Four Tet (Lion) en Jai Paul (Jasmine) zijn prachtig en worden aangevuld met exclusief eigen werk. RGB en Kinesthesia I zijn betoverend goed en doen uitkijken naar een solo-album van deze grootmeester uit het noorden. Middels ‘a spoken word piece’ sluit Broadchurch acteur David Tennant het album welhaast poëtisch af. Recensie: J. Teitsma

3. Various Artists – Space Echo (The Mystery Behind the Cosmic Sound of Cabo Verde Finally Revealed)

Stel, je hebt een verzameling briljante nummers, afkomstig uit een minuscule republiek aan de uiterste grens van obscuriteit. Hoe breng je die aan de man? Samy Ben Redjeb, de drijvende kracht achter het label Analog Africa, komt bij Space Echo met een volstrekt idioot verhaal op de proppen:

Een schip met elektronische instrumenten aan boord verdwijnt in 1968 op reis van Baltimore naar Rio de Janeiro. Enkele maanden later wordt het ontdekt in een inslagkrater op een Kaapverdisch eiland. De instrumenten – alle op miraculeuze wijze onbeschadigd – worden uitgedeeld onder de bewoners van de eilandengroep. Wonderbaarlijk is ook dat straling van onbekende herkomst de mensen ter plekke in muzikale genieën verandert.

Met zo’n flauw verhaal zou je bijna over het hoofd zien dat de muziek inderdaad briljant is. Op Space Echo nemen Amerikaanse funk en Latijnse ritmes het op tegen Afrikaanse bezieling. Deze mix van ingrediënten pakt telkens anders uit. Herkenbare elementen maken duidelijk dat deze muzikanten niet in een isolement opereren. Wat telt is het resultaat, en dat is alleszins smakelijk. Een enkele keer vliegen ze uit de bocht met al te bizarre instellingen op het toetsenbord, maar het zijn meesters in het bedenken van vindingrijke details. Verstopt achter onvermoeibaar stuiterende akkoorden hoor je in Odio Sem Valor een kalm solerende gitaar. Bassen huppelen rond als puberende bokjes. Drums en slagwerk gaan zich te buiten aan het vervaardigen van complexe vlechtmatjes. Dit is pop, gestoken in een uiterst kleurig jasje en voorzien van bijzonder effectief elastiek. En met meer dan aanstekelijke zang – brandstof voor een oplaaiend feestje. Recensie: R. van Peer

https://youtu.be/E0KT6hP5HbM

4. Afro-Hiatian Experimental Orchestra

West Afrika en Haïti zijn gescheiden door een complete Atlantische oceaan, maar muziek trekt zich daar weinig van aan, zo blijkt altijd weer. De mensen die ooit gedwongen naar dat Caribische eiland werden gebracht herkennen moeiteloos de ritmes van het verre verleden. Het Afro Haitian Experimental Orchestra was een idee van Corinne Micaelli, de directeur van het Franse Instituut op Haïti. Zij wou afrobeatdrummer Tony Allen naar het eiland halen, liefst om hem met Haïtiaanse muzikanten in het openbaar te laten optreden. Allen stemde toe, en Erol Josué, zanger, danser, voodoo priester en directeur van het Haïtiaanse Bureau van Ethnologie, hielp bij het vinden van lokale percussionisten en zangers. De muzikanten werden uit een aantal van de beste Haitiaanse bands gerecruteerd. Ze hadden vijf dagen om te componeren en te oefenen voor de set die ze zouden spelen op een plein in Port-au-Prince die live op tv zou worden uitgezonden. Mark Mulholland, die was aangetrokken als de gitarist van de band, zegt:

“Het was een complete chaos om het voor elkaar te krijgen – krankzinnig. Met zijn allen in een kleine kamer – tien percussionisten van de topbands van Haïti, plus Tony*, Olaf Hund op keyboards, en Philippe Dary, een oude vriend van Tony, op bas. Hij werd in feite de muzikale leider. Het geluid was overweldigend.”

*Tony Allen [red. Fernweh]

De muziek groeide organisch uit lange jamsessies, sommige gestart door Allen en de andere Westerse muzikanten, opgebouwd rond Allen’s afrobeatritmes en de grooves van Dary’s bas. Een aantal nummers kwam van de Haitiaanse muzikanten, gebaseerd op voodoo ritmes en een chant. Niemand wist vantevoren waar ze aan begonnen waren, maar de wortels van beide kanten van de Atlantische oceaan grepen mooi in elkaar, met lagen van polyritmes die eeuwen en culturen overbruggen. Tegelijk klinkt het allemaal modern, en hoor je ook de invloed van Sun Ra of Krautrock, en wordt er ook elektronica en psychedelica door geroerd. Wereldfusie die bruist en spettert. Het leek er even op dat het bij dat ene optreden in de open lucht zou blijven, maar Mulholland heeft van de repetities gelukkig een aantal multi-track opnames gemaakt, die weer gebruikt zijn als basis voor een magnifiek album, waar je goed op kunt horen dat er iets heel bijzonders gebeurde bij dat Afro Haitian Experimental Orchestra.

5. Big Thief – Masterpiece

Big Thief komt tot ons met de warme aanbeveling van Sharon van Etten. Als je dat weet, weet je ook ongeveer wat voor soort vlees je in de kuip hebt, een serieuze band die net zoveel aandacht aan de tekst besteed als aan de muziek. Die teksten zijn uit het leven en fantasie gegrepen van Adrianne Lenker. Big Thief komt uit Brooklyn en debuteerde zeer onlangs met het semi-ironische genaamde album, Masterpiece. De songs van Big Thief zijn melodieuze miniatuurtjes met een begeleiding van bas, drums en elektrische en inventieve gitaren. Samen met de meisjesachtige stem van Arianne zuigen ze de luisteraar in dit bijzondere album. De single Paul dekt de lading behoorlijk met z’n trage tempo, vervreemdende gitaarsolo en expressieve zang en het nummer Masterpiece is ook echt een meesterwerk. Recensie: F. van der Enden (Pinguin radio)

BONUSTIPS

• Mitski – Puberty 2

Vraag Mitski Miyawaki naar geluk en ze zal woest waarschuwen: ‘Happiness fucks you’. Tot dusver verkondigde de New Yorkse haar contra-geluk-boodschap op al haar releases, maar nog nooit was haar statement zo krachtig als op haar nieuwe album ‘Puberty 2’. Happiness is up, sadness is down, but one’s almost more destructive than the other. En als je dat weet, dan weet je dat de ene periode de ander hoe dan ook weer zal opvolgen. In deze elf songs is de spanning tastbaar als een wonderschoon en tegelijkertijd wreed romantisch achterland. Sterogum: No one else can make shattering sound like such an act of strength.

• Con Brio – Paradise

Paradise is het nieuwe album van Con Brio, de uit San Francisco afkomstige soul/r&b band rond de charismatische zanger en gitarist Ziek McCarter. Met hun energieke Bay Area funk en psychedelische soul in de traditie van bands als Sly & the Family Stone wist Con Brio het afgelopen jaar al een indrukwekkende live reputatie op te bouwen.

Op Paradise vat de band haar energie, chemie en strakke live sound moeiteloos samen op één album. Met Paradise brengt zanger Ziek McCarter een ode aan zijn vader, een Vietnam veteraan die in 2011 door de East Texas police werd doodgeschoten. De nacht voordat McCarter met Con Brio en producer Mario Caldato (Beastie Boys, Beck, Sue Jorge) de studio in dook droomde hij dat zijn vader bij hem op bezoek kwam. Tijdens deze droom ontving hij van zijn vader de uitnodiging, “come with me to paradise”.

De boodschap in de droom was een van de meest spirituele momenten uit het leven van de drieëntwintigjarige zanger en werd een bron van inspiratie voor de opnamen van het nieuwe album. 2015 was een druk jaar voor de bruisende band uit San Francisco. Het was het jaar waarin debuut EP Kiss The Sun het licht zag, gevolgd door een tour door de Verenigde Staten en Europa. In Nederland, hun eerste internationale ervaring, was de band te gast bij onder meer DWDD en Giel op 3FM. Overal waar de band verscheen waren de kritieken van het publiek en van de vakpers lovend. Na hun indrukwekkende show op het Austin City Limits Festival werd Con Brio door PopMatters zelfs uitgeroepen tot ‘The Best New Live Band In America’!

https://youtu.be/2OdauVfv4KA

• Dj Shadow – Mountain Will Fall

Hoeveel albums DJ Shadow ook na dit vijfde nog maakt, zijn eerste inmiddels alweer twintig jaar oude debuut Endtroducing zal altijd zijn beste worden gevonden. De onnavolgbare turntablist en samplingtovenaar die eigenlijk gewoon Josh Davis heet, bleef nadien op hoog niveau actief, zeker ook in de zaal, maar raakte inhoudelijk steeds meer verwijderd van het concept van zijn oerknal die het Londense platenlabel Mo’ Wax een onuitwisbare mythevorming bezorgde. Opmerkelijk aan The Mountain Will Fall is dat DJ Shadow er veel meer live-instrumenten voor heeft gebruikt en veel minder samples maar dat hij qua sfeer, flow en toonzetting wel degelijk naar de uitgangspunten van Endtroducing is teruggekeerd. Dat heeft een verrassend sterke plaat opgeleverd die van begin tot eind boeit, ook al zijn niet alle nummers even raak. Soul en echte liedjes zijn minder talrijk dan op zijn vorige twee albums. Die zijn verdrongen door onheilszwangere soundscapes en gesampelde quotes en vijfsterrenhiphop op het knetterende Nobody Speak met Run The Jewels. Hoogtepunt is het elektronische Bergschrund dat DJ Shadow maakte met zijn Duitse collega Nils Frahm. The Mountain Will Fall lijkt aanvankelijk alle kanten uit te schieten maar net als op Endtroducing zorgt de karakteristieke flow op den duur voor een diepe geul die het beklijvingproces intensiveert. Recensie: W. Koevoet

• The Felice Brothers – Life in the Dark

Beluister en volg hier onze Albumtips-playlist. Wekelijks ververst:

(tip: het begint vanwege een ‘bug’ met nr. 2 dus nr. 1 overslaan!)

Sommige weken zijn magerder dan andere qua nieuwe albumreleases. Zo niet deze week. Het was dringen in de Albumtips week Top 5. Niet alleen Radiohead (!!!) maar ook Red Hot Chili Peppers, Jake Bugg en Mumford & Sons besloten deze week nieuw materiaal uit te brengen. En dan zaten we nog met het probleem dat Céu al eerder een zeer aangename nieuwe plaat uitbracht maar we deze eerder nog niet getipt hadden. Dat maken we nu goed. Voor Radiohead is, bijna vanzelfsprekend, de 1e plaats gereserveerd. Maar een van de zomerplaten van 2016 – wat ons betreft – krijgt meteen plaatsje 2. En het erg interessante, debuterende Weaves begeleidt je al prettig rammelend de Top 3 uit, richting de albumtips van grote namen die we muzikaal gezien niet onbenoemd wilden laten, zoals: de nieuwe EP van Mumford & Sons met Baaba Maal (die al eerder dit jaar solo in onze Albumtips week Top 5 stond)  e.a. De Red Hot Chili Peppers die onlangs nog op Pinkpop stonden, sluiten de extra albumtips af. Een bijzondere vermelding is er voor het supadupa swingende Gallowstreet. Mocht je ooit willen verbouwen: zet hun plaat aan en het dak gaat er vrij gemakkelijk af. Geniet!

Beluister en volg onze wekelijks ververste Albumtips-afspeellijst hier op Spotify:

ALBUMTIPS WEEK Nr. 25 | 2016

1. Radiohead – A moon Shaped Pool
2. Céu – Tropix
3. Weaves – Weaves
4. Jake Bugg – On My One
5. Gallowstreet – Battleplan

BONUSTIPS:

• Mumford & Sons, Baaba Maal & Beatenberg – Johannesburg [EP]
• Red Hot Chili Peppers – Getaway

1. Radiohead – A moon Shaped Pool

De nieuwe Radiohead krijgt ***** ofwel een zeldzame 5-sterren recensie van Gijsbert Kamer in de Volkskrant! Op het nieuwe album van Radiohead overheerst vooral een pastoraal geluid. En iedere keer is er weer verbazing, schrijft hij. A Moon Shaped Pool, dat sinds zondagavond te beluisteren is op streamingdiensten Tidal en Apple Music, en digitaal te koop is op Radioheads eigen amoonshapedpool.com, volgt op het vijf jaar oude The King Of Limbs.

Waar die plaat vooral getypeerd werd door ingewikkelde ritmes en druk drumwerk van Phil Selway, domineert op het nieuwe negende album vooral een pastoraal geluid. Pianospel (al dan niet vol smaakvolle dissonanten), strijkers (buitengewoon knap en spannend gearrangeerd door Jonny Greenwood) en aan de Britse folk van Bert Jansch herinnerende akoestische gitaren, vormen steeds weer nieuwe combinaties die we eigenlijk niet eerder bij Radiohead hoorden.

De elektronica waar Radiohead sinds Kid A (2000) zo dol op is, heeft nu een meer dienstbare rol. Vanaf de eerste noten van Burn The Witch tot de mineurstem van Thom Yorke in True Love Waits (‘Just don’t leave, don’t leave’) wordt de luisteraar getrakteerd op de ene wonderlijke muzikale vondst na de andere. Het koortje in Decks Dark, de bloedstollende akoestische gitaren aan het begin van Desert Island Disk, het de sierlijke pianofiguren in Glass Eyes en de ontlading van de strijkers aan het slot van het onmogelijk getitelde Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggar Man Thief: iedere keer is er weer verbazing.

2. Céu – Tropix

Een Braziliaanse electropop-prinses laat haar fijne stem over een geprogrammeerde synth-pop achtergrond dwarrelen. De zomerdagen zijn eindelijk gearriveerd (ook geschikt voor andere dagen).

Luister hieronder even. Echt even doen. Een ge-wel-di-ge relaxte plaat! Recensie: J. Stevens – Fernweh Magazine

3. Weaves – Weaves [DEBUUT!]

Weaves ontstond uit de samenwerking tussen zangeres Jasmyn Burke en gitarist Morgan Waters in Toronto, Canada ergens in 2013. Burke heeft een telefoon vol met ideeën en in het appartement van Waters in Chinatown beginnen de twee demo’s op te nemen. Ze besluiten dan eind 2013 bassist Zach Bines en drummer Spencer Cole in de band te halen. In de volgende zomer verschijnt een eerste EP en volgen lovende kritieken. Rolling Stone noemt ze een band om in de gaten te houden. Hun hele bestaan werken ze al aan dit debuutalbum en samen met Leon Taheny, o.a. Dilly Dally en Austra, en gemixt door Alex Newport, o.a. Melvins, Death Cab For Cutie, ontstaat een eigenzinnig product.De songs zijn schots en scheef en vervreemdend en het motto van de band is ook, dat als bands saai zouden zijn, waarom zouden wij dat dan niet verstoren? Bijzonder apart en origineel debuut. Recensie: E. Mundt

4. Jake Bugg – On My One

Sinds het titelloze debuut van Jake Bugg moet je hem wel volgen. Zo goed. Hij is een van de beste nieuwe talenten uit Engeland. De critici waren unaniem in hun voorspelling dat Bugg het helemaal zou gaan maken. Zijn tweede plaat, Shangri La, bood precies dat waar de naam al een voorteken van is: een paradijs voor muziekgenieters. Dat paradijs blijkt in werkelijkheid in Nottingham te liggen. Ach ja.

We vernamen een tijd niks nieuws van Bugg en nu is hij er dan met On My One. We horen een qua stemming en muziekstijl bluesy opener. De overige 10 nummers duren vrij kort en bestrijken diverse genres. Bij Gimme The Love valt in vergelijking met de vorige platen de ‘volheid’ van het geluid op qua ritme en bas en ook een groot koor is van de partij. Vergeleken met zijn eerdere platen is Jake Bugg volwassener geworden. De ielheid, die mij overigens wel aansprak: van de beginnende singer-songwriter (het accent op gitaar & zang), is inmiddels tot aan de rand muzikaal aangevuld en hoe. Volgens sommigen doet het beginstuk denken aan Can’t Stop van de Red Hot Chili Peppers (die overigens op dezelfde dag ook met hun nieuwe plaat kwamen zie verderop in onze bonustips bij deze Albumtips Week Top 5). Bugg levert met On My One een volwassen en zeer divers, qua muzikstijl en tempo, werk af dat weer erg de moeite waard is om een mooi plekje in je platenkast te geven. Recensie: J. Stevens – Fernweh Magazine

5. Gallowstreet – Battleplan

Destijds ook zo verbijsterd na de eerste kennismaking met Jungle By Night? Probeer Gallowstreet! Maar goed dat er een kleine maand zit tussen het verschijnen van The Traveller, hun nieuwste superplaat (roze vinyl!) en déze reikhalzend verwachte langspeler (na een EP en een 7″ met Kraak & Smaak [zie hun nieuwe plaat vorige week op Fernweh, red. FW] remix van culthit Hattori, de beroemde samoerai) Battleplan van Gallowstreet, eveneens lievelingen van de club van Wicked Jazz Sounds, anders zaten alle muzikanten, hoewel ervaren samenwerkers, nog flink in elkaars vaarwater. (Track 6 op de eersteling van JBN heet trouwens Gallowstreet 34)
Dit véélkoppige gezelschap (waaronder ook leden van Jungle By Night, New Grounds Quintet en The Sun Prophets en bevlogen studenten) blies via uitgebreid koper stevig in de bus (sorry) op hippe festivals (Noorderslag, North Sea Jazz) en in radio-sessies bij Eerst Jaap! (Radio 6) en Giel! (3FM) en ontving warme pleitbezorgende woorden van Phil Horneman van Wicked Jazz Sounds. Uiteraard worden diverse buitenlandse brassbands (Hypnotic, Rebirth, Youngblood), Trombone Shorty en onze Dogtroep als invloed genoemd. Wie aan militaire taptoe denkt: think again. Denk meer Ryan Lewis en Macklemore’s Thriftshop in de uitvoering van Broken Brass Ensemble, als wij de jonge heren van Gallowstreet hier tenminste niet mee beledigen wegens nét iets te suf vergeleken met hun eigen mega-overrompelende, ongehoord fantastische strijdplan van een debuut. Festivalgangers voor komende zomer zijn gewaarschuwd: extreem dansbare tornado! Is die ene trombone trouwens al terecht? Recensie A. Jonker

BONUSTIPS

Mumford & Sons, Baaba Maal & Beatenberg – Johannesburg [EP]

Mumford & Sons heeft samen met Baaba Maal, The Very Best en Beatenberg nieuw materiaal opgenomen dat onder de titel Johannesburg wordt uitgebracht. De nummers zijn in februari van dit jaar in twee opeenvolgende 24 uurs sessies opgenomen in Studio 2 en het auditorium van de South African Broadcasting Corporation in Johannesburg en zijn geproduceerd door Mumford & Sons en Johan Hugo, het muzikale brein van The Very Best. De leadtrack There Will Be Time werd eind januari alleen in Zuid-Afrika uitgebracht en kwam daar direct op de eerste plek terecht.
Aan het begin van dit jaar ondernam Mumford & Sons een historische tournee door Zuid-Afrika. Anders dan de meeste bands deed het viertal het continent niet aan als onderdeel van een wereldtournee, maar verbleef er voor een langere periode. Het rondreizende festival van Mumford & Sons, The Gentlemen of the Road Stopovers, strijkt niet zomaar ergens neer. Het moet altijd bijzonder zijn en daarom werden in Zuid-Afrika eerst een paar shows gepland, om het water te testen zogezegd. De kaarten gingen in de verkoop en waren binnen een mum van tijd allemaal weg. Er werden exta optredens toegevoegd in Cape Town, Durban en Pretoria en ook die verkochten razendsnel uit. In totaal 85.000 kaarten voor zes enorme outdoor shows. Het moesten magische avonden worden en dus nodigde Mumford & Sons een aantal speciale gasten uit: Baaba Maal, The Very Best en Beatenberg.

Red Hot Chili Peppers – Getaway

Op The Getaway nemen Red Hot Chili Peppers afscheid van producer Rick Rubin. Al vanaf Mother’s Milk (1989) was hij een vaste waarde achter de knoppen en wist het geluid van de band in een strak jasje te krijgen. Toch is het nu na zes succesvolle albums tijd voor vernieuwing en dan neem je natuurlijk Danger Mouse. Hij wist eerder bands al U2 en The Black Keys een geluid mee te geven die bij de band paste en daarbij toch een hypermodern klonk. Dat is ook aan de hand op The Getaway. Het is de tweede plaat met gitarist Josh Klinghoffer die inmiddels een vaste waarde is geworden, al dient gezegd te worden dat de creativiteit van John Frusciante nog wel gemist wordt. De band begon in 2014 aan het album en had een slordige 30 nummers geschreven. De eerste aanzet zonder producer bleek echter te rommelig en nadat Flea zijn arm had gebroken moest de band even op pauze gezet worden. Dat was het moment waarop Danger Mouse in beeld kwam, hij liet ze nieuw werk schrijven, gooide de oude songs weg en dwong de band in het diepe te springen. In zijn capabele handen werkt deze aanpak en The Getaway valt vooral op door het frisse geluid en het overduidelijke plezier in het samenspelen. Nigel Godrich (bekend van vele producties maar vooral van Radiohead) deed de mix en draagt daarbij zorg voor een uiterst transparant geluid. Recensie B. Dijkman.

Albumtips week Nr. 24 | 2016

Het is weer zover. Ons wekelijkse albumtiplijstje is er weer. Volg onze wekelijks ververste albumtiplijst hier op Spotify en ontdek wekelijks, op een makkelijke manier, de interessantste nieuwe muziek, van nieuwe en bekende artiesten – dwars door vrijwel alle muziekgenres.

1. Pearly Clouds – Pearly Clouds
2. Eli ‘Paperboy’ Reed – My Way Home
3. Melanie De Biasio – Blackened Cities
4. Band Of Horses – Why Are You OK
5. Kraak & Smaak – Juicy Fruit

BONUSTIP: Spain – Carolina

1. Pearly Clouds – Pearly Clouds

Gary Lucas is ‘alleen maar’ al genomineerd voor een Grammy, genoemd als een van de beste gitaristen op aarde, voormalig samenwerkingspartner van Jeff Buckley (en heeft en passant meegeschreven aan Buckley’s beste liedje), heeft opgetreden en gecomponeerd met Nick Cave en Patti Smith, muzikale eer betoond aan Herzog & Tarr en is lid geweest van de Beefheart Magic Band. En hij heeft ‘slechts’ drie (!) platen gepland staan die dit jaar uitgebracht worden…!

“Comprehending the man’s picking, plucking, plans and back catalogue is a breathtaking undertaking. But most impressive is the unrelenting quality of his many projects. This album, an exquisitely unreal Hungarian heartland of the New York imagination, is no exception. He has joined up with the naturally ethereal and yet tradition-centred vocals of Eniko Szabo and the endlessly experimental jazz stylings of saxophonist Toni Deszo, to produce a record of spiritual longing and timeless musical expansiveness. It is possible that many will be offended by the deceptive simplicity of the task and the many liberties taken. Others will be transported. These are traditional songs —from Kalotaszeg, in particular —that every Hungarian singer seems to have attempted at least once. This accruing of interpretations is chipped away at here, and replaced with mystery, placing Deszo’s saxophones in a multi-layered world of his own invention. Throughout, Deszo replicates a hot Hungarian folk ensemble and a contemporary prog rock band with apparent unlimited licence. His contributions are eerie and unearthly, narrative-shaping improvisations or an extended shimmer of fragile life against a big sky. The electronica is primal and sharp, and Lucas’s ideas are substantial around the damaged purity of the vocals. And the songs, so often heard in more reverent settings, suggest a kind of geographical séance, still holy, for the rural Hungary I know and its severe but strangely beautiful landscape. Bindweed blowing through the small village ennui.

There has been hopeful talk of live dates in the UK. Last August they premiered much of this material at Budapest’s famously sweltering and dusty Sziget festival, at one o’clock in the morning. One cannot imagine a fitter place or time in which to experience this big music than during a witching hour in the heat of a Central European high summer on a dusty island in the middle of a Danube in disguise.” Recensie: J. Pheby (www.acrobatmusic.net)

2. Eli -Paperboy- Reed – My Way Home

Met een eigen beheer album en twee goed ontvangen Soul/Rhythm ’n Blues LP’s leek de toekomst voor Eli Reed een zonnige. Totdat hij in 2014 met Nights Like This een onbegrijpelijke knieval voor de commercie maakte, die wegens allerlei perikelen ook nog eens commercieel een totale mislukking werd. Hij trok zich gedesillusioneerd terug in Harlem om als gospelzang-coach voor de plaatselijke jeugd te gaan werken. En, Ladies and Gentlemen, houdt u vast voor een comeback van jewelste. [hieronder een live registratie van ‘My Way Home’ dat – in de studioversie – ook op zijn nieuwe album staat:]

Vanaf opener Hold Out vliegt dit album van hoogtepunt naar hoogtepunt, een boven zichzelf uitstijgende Reed constant op de voorgrond, begeleidt door de meest waanzinnige Gospel koortjes, die hem ternauwernood maar bij kunnen benen. Fenomenale soul riffs, opgenomen, naar de sound te beoordelen, in een state-of-the-art studio anno 1950, waar de meters regelmatig hoorbaar in het rood vliegen. De classic- soul liefhebber heeft dit jaar weinig te klagen met Charles Bradley, Beans & Fatback, Michelle David, maar deze nieuwe Eli ‘Paperboy’ Reed is een genre klassieker, welke slechts zelden langskomt. Recensie J. Vreugdenhil

3. Melanie De Biasio – Blackened Cities

De Belgische zangeres Melanie de Biasio imponeerde ruim twee jaar geleden met het prachtige No Deal. De plaat laveerde op het snijvlak van jazz, soul, psychedelica en triphop en de fascinerende stem van de zangeres uit Charleroi riep associaties op met grootheden als Beth Gibbons, Shirley Bassey, Nina Simone en Billie Holiday. Op opvolger Blackened Cities kiest Melanie de Biasio zeker niet voor de makkelijkste weg. De plaat bevat slechts één track van maar liefst 25 minuten. Het is een track vol jazzy improvisaties en zoveel verrassende wendingen dat het je soms duizelt. De muzikanten krijgen alle ruimte, maar natuurlijk is er de unieke stem van Melanie de Biasio, die ook dit keer betovert. Een bijzonder gewaagde en intrigerende plaat.

4. Band Of Horses – Why Are You OK

Wachten wordt beloond. En hoe. Na de fantastische plaat Mirage Rock uit 2012 is er nu Why Are You OK. Een titel die we te danken hebben aan de zoon van Ben Bridwell die per ongeluk een e-mail verstuurde aan zijn leraar met deze woorden in de tekst. Als we de titel van dit album om zouden moeten vormen in een reflectieve vraag, dan zou het antwoord vrij simpel zijn: because Band Of Horses brought out a new album so we are more than OK now. De in Seattle gevormde band, die we mogen afkorten als Horses, heeft het weer voor elkaar gekregen om een fijne collectie van nummers te produceren. Hoewel voorgaande albums vaak werden opgenomen in verlate boshutten of huizen aan het strand zo werd dit album in de studio voltooid. Twaalf tracks die er voor zorgen dat je gedurende 50 minuten de muzikale bevestiging krijgt dat deze Amerikanen er voor zorgen dat je je door hen zo OK voelt. Het is iets nieuws dat we horen maar herkennen ook zeker (en gelukkig) de blueprint van ouder werk. Frontman Ben Bridwell werkte tijdens de nachtelijke uren door aan zijn album om zo overdag te kunnen meeten met voormalig Columbia Records en collaborator van onder andere Johnny Cash, Rick Rubin. Samen met Rubin en producer Jason Lytle, die we kennen van de indie band Grandaddy, kwam deze plaat tot stand die het meer dan waard is om op repeat te worden gezet. Recensie: L. Rettenwander

5. Kraak & Smaak – Juicy Fruit

In de week dat Crack & Smacks nogal dansvloergerichte nieuwe (tweede) single met Mayer Hawthorne I Don’t Know Why Radio 2 Topsong is, hadden wij het voorrecht alvast het gehele frisse album voor te proeven, terwijl de ook al zo onontkoombare eerste single My Mind’s Made Up nog volop op de radio is. En vast niet alleen in ons en dus ook hun eigen land, want in de UK (Radio 1) en Los Angeles (KCRW) zijn ze ook al fan sinds het debuut Boogie Angst in 2005, dat als breakbeat is omschreven, een woord dat bij alle volgende, almaar weergalozer wordende waanzinnig soulvolle, electronische jazzy discofunk bevattende geluidscollages met sterke songstructuur inderdaad niet weg te denken is. Mooie bonus: dit hoogst unieke Leidense trio beoefent een soort eenmansgenre dat via de featurings bij elk nieuw album weer een hip en handzaam overzicht levert van de who’s who in het vaak wat onoverzichtelijke danslandschap. Juicy Fruit, Kraak & Smaak’s vijfde visitekaartje, is succulent en kleurrijk als de hoes en zal oude fans verheugen en nieuwkomers met stomheid slaan over zoveel muzikale kennis en originaliteit. Mooi weer is slechts bijzaak: de zomer van 2016 komt uit je speakers! Recensie A. Jonker

BONUSTIP: Spain – Carolina

Recensie zie: hier. [link opent in nieuw tabblad / venster]

Fernweh bezoekt deze week de sfeervolle Americana-vlaktes. Ook maken we enkele uitstapjes naar (de) country. En nu we onze (electrische) gitaar toch bij ons hebben, bezoeken we ook enkele meer en minder exotische plaatsen. In de bonustip keren we weer veilig terug naar Nederland voor een indrukwekkend debuut van een Utrechtse. Alhoewel: ‘veilig’? Ook hier blijft de muzikale reis spannend.

1. Steve Gunn – Eyes On The Lines
2. The Kills – Ash & Ice
3. William Tyler – Modern country
4. Paul Simon – Stranger to stranger
5. Robert Ellis – Robert Ellis

BONUSTIP [Nederlands debuut!]

• Amber Arcades – Fading Lines

1. Steve Gunn – Eyes On The Lines

Wanneer breekt Steve Gunn nou eens door bij het grote publiek? Met deze plaat verdient hij dat zeker. Vorig jaar bracht Steve Gunn nog een interessante EP uit met Kurt Vile. Al sinds 2007 maakt hij al soloalbums bij obscure platenlabeltjes of in eigen beheer. Dit keer brengt hij zijn plaat echter uit bij het relatief grote Matador. Gunn is een veelgevraagd sessie-gitarist. Zet de plaat aan en je weet meteen waarom.

Zijn geluid doet denken aan de al genoemde Kurt Vile en ook aan The War On Drugs maar zijn geluid is desalniettemin volledig ‘eigen’. Zijn laidback zang zorgt voor een relaxte vibe. De ijzersterke opener is daarvan een voorbeeld. En qua instrumentarium is het eenvoudigweg: gitaar, bas en drums. Ook de liedjes zijn stuk voor stuk erg sterk waarbij – we noemen het nogmaals – het creatieve en behendige gitaarwerk opvalt. Zijn vorige album werd al grijsgedraaid door Fernweh. Wij vrezen dat we dat met deze fijne plaat, met veel genoegen, weer gaan doen. Recensie: J. Stevens [Fernweh Magazine]

2. The Kills – Ash & Ice

Het was al weer vijf jaar geleden dat het vorige album van The Kills uitkwam, het veel geprezen Blood Pressures. Blikvanger Alison Mosshart is druk geweest met Dead Weather, je weet wel die band waar Jack White achter de drumkit zit. Maar dat het zo lang heeft moeten duren voordat het vijfde Kills-album het levenslicht zag, is te wijten aan de vijf operaties die Jamie Hince aan zijn hand moest ondergaan en, door een permanente beschadiging aan zijn vinger, opnieuw gitaar moest leren spelen. Ash & Fire perfectioneert het typische geluid van de band: bezeten, rusteloos, roekeloos, soms angstaanjagend, vaak sexy en niet zelden met een knipoog. Waar op vorige albums de nummers een wat koele, emotieloze soberheid hadden, die vaak werden uitgespuugd in woede, zijn de dertien nummers op Ash & Ice meer ingetogen en emotioneel geladen, maar nog steeds vol vuur. The Kills zijn helemaal terug en getuige de sterke single Doing It To Death denken ze nog absoluut niet aan stoppen. Recensie: E. Damen

3. William Tyler – Modern country

De meestergitarist componeerde weer louter instrumentale stukken voor Modern Country. Weliswaar zonder gesproken woorden dus, maar wel heel poëtisch. Dat is wellicht niet vreemd als je bedankt dat hij het nu eens niet thuis in Nashville schreef maar vlakbij het huis van schrijver William Faulkner tijdens een sabbatical in een bescheiden hut in Oxford, Mississippi. Hij name het album vervolgens op in Eau Claire, Wisconsin in de April Base Studios van Bon Iver’s Justin Vernon. Hij werd er vergezeld door ervaren kwartetmuzikanten, waaronder Glenn Kotche van Wilco. Mede dankzij dat gezelschap is Modern Country steeds weer interessant: door opwindende sfeerschetsen, afgewisseld met traditioneler gitaarwerk, of een vederlicht popliedje als Sunken Garden. Met deze plaat ontsnapt u. Steeds vaker. En verder… Recensie J. Stevens [Fernweh Magazine]

4. Paul Simon – Stranger to stranger

Met Stranger To Stranger vervolgt Paul Simon het pad van zijn vorige album So Beautiful or So What (2011). Dat wil zeggen: niet zozeer de gevoelige liedjes die het werk met Art Garfunkel en zijn jaren 70 albums kenmerkten, maar wel door (exotische) ritmes gestuwde songs waarin Simon – gelukkig niet zonder humor – de maatschappij en zijn eigen leven onder de loep neemt. En de teksten van Simon zijn nog net zo mooi als weleer.
Het album opent met het bijtende The Werewolf, één van de 3 samenwerkingen met de Italiaanse danceartiest Clap! Clap!. ‘Life is like a lottery, a lot of people lose’ merkt Simon op. De single Wristband, waarin een artiest zonder polsbandje de toegang tot zijn eigen concert ontzegd wordt is vrolijker van aard. Even goed en amusant is In A Parade die zich afspeelt in de wachtruimte van een ziekenhuis en waar de hoofdpersoon uit het nummer The Riverbank terugkeert. Voor het eerst in jaren waagt Simon zich zelfs aan een tweetal (korte) instrumentaaltjes: In the Garden of Edie (Simon is getrouwd met Edie Brickell) en het tamelijk overbodige The Clock. Hoewel Stranger to Stranger nergens inzakt (het titelstuk behandelt de vraag of mensen opnieuw verliefd op elkaar zouden worden als ze elkaar opnieuw als vreemden zouden ontmoeten), sluit het album met twee uitermate sterke nummers af, Cool Papa Bell en Insomniac’s Lullaby, die tot het beste werk van Simon gerekend mag worden. De productie is in handen van Roy Halee, die als technicus al verbonden was aan het werk van Simon en Garfunkel. Recensie: R. Bulters [rev. FW]

5. Robert Ellis – Robert Ellis

Met zijn [erg prettige, FW] album The Lights From The Chemical Plant nam Robert Ellis een verrassende afslag; van de traditionele en klassieke singer-songwriter naar een meer pop-benadering, zonder overigens de aandacht voor het echte liedje te verloochenen. Integendeel. Het betekende in 2014 een echte – en verdiende – doorbraak. Logisch is het dat Ellis daarop voortborduurt. De Texaan die zich settelde in Nashville, Tennessee heeft opnieuw hetzelfde team ingeschakeld dat ook het zelfgetitelde Robert Ellis heeft voorzien van een rijk georkestreerd geluid waar zowel twang-gitaar, pedal steel als strijkers een plaats hebben gekregen. De songs zijn ook nu weer sterk, zoals het subtiele California, opgesierd met elektrische piano, de heerlijke, countryeske travelsong Drivin’; evenals het perfecte popliedje How I Love You en de gevoelige en dramatische ballads The High Road en You’re Not The One. Dit is schitterend. Opnieuw weet Robert Ellis met een bijzonder afwisselende new-country plaat – gelijk Sturgill Simpson – respect af te dwingen. Omdat Ellis zowel liefhebbers van het betere popliedje als alt.country-adepten maximaal weet te boeien, is ook dit vierde Robert Ellis-album weer een ronduit fantastische plaat. Recensie: W. Rijkeboer

https://youtu.be/VGtUMfI_1N0

BONUSTIP [Nederlands debuut!]

Amber Arcades – Fading Lines

In Utrechtse kringen was Amber Arcades al enige tijd een bekende naam, maar nu gaat het opeens ook buiten de Domstad hard met zangeres / gitariste Annelotte de Graaf. Zo was daar half mei een optreden in De Wereld Draait Door, zijn er diverse concerten gepland in Engeland, en is er nu ook eindelijk een debuutalbum dat zowaar wordt uitgebracht door het Britse kwaliteitslabel Heavenly Recordings. Fading Lines werd bovendien opgenomen in Brooklyn, waar De Graaf hulp kreeg van muzikale geestverwanten als producer Ben Greenberg (Beach Fossils, The Men), gitarist Shane Butler en bassist Keven Lareau van Quilt, drummer Jackson Pollis van Real Estate en gitarist Meg Duffy uit de band van Kevin Morby. Niet de minste namen, maar dat is Amber Arcades binnenkort ook niet meer, want de dromerige, fuzzy liedjes van de getalenteerde De Graaf zijn van hoog niveau en haar stem mag er ook zijn. Een bijzonder en imponerend debuut. Recensie: M. Van Ravenhorst

Luister hieronder naar onze (wekelijks ververste!) playlist op Spotify met wekelijks de beste albumtips.

Wekelijks gemakkelijk op de hoogte blijven van de beste albumreleases?

Volg dan onze playlist op Spotify hier.