Hieronder staan de Albumtips van weeknummer 48 | 2016. Het is een mooie lijst geworden, vinden we zelf. We attenderen erop dat er veel (live-)verzamelaars uitkwamen deze week die weliswaar de moeite van het beluisteren zeer waard zijn maar die we vanwege het ‘verzamelaar’-karakter (m.u.v. onze bonustip) geen plaatsje hebben gegeven in deze wekelijkse Albumtiplijst. Bijvoorbeeld: De Staat – Live in Utrecht O., Prince: 4EVER; de registratie van het concert in de Royal Albert Hall van Bob Dylan in 1966 en Gregory Porter’s livealbum ‘live in Berlin’; Sun Ra – Singles noch Tim Buckley’s nieuwe oude: Lady, Give me Your Key.

Albumtips week Nr. 48 | 2016

1. Carl Broemel – 4th of July
2. Ben L’Oncle Soul – Under My Skin
3. Howe Gelb – Future Standards
4. Elephant Stone – Ship Of Fools
5. Moussu T e lei Jovents – Navega!

BONUSTIP:

• Betty Harris – Lost Queen Of New Orleans Soul

Carl Broemel is vooral bekend als gitarist van My Morning Jacket, maar was de afgelopen jaren ook een veelgevraagd sessiemuzikant. Met 4th Of July laat hij horen dat hij ook als solomuzikant uitstekend uit de voeten kan. 4th Of July is een plaat die gemaakt lijkt voor zwoele zomeravonden en staat vol met lome muziek die stevig citeert uit de catalogus van de grote singer-songwriters uit de jaren 70. De tweede soloplaat van de Amerikaan ademt rust en ontspanning, deels door het heerlijke laid-back gitaarspel (dat af en toe mag ontsporen) en deels door zijn wat lome vocalen. Het zijn vocalen die hier en daar prachtig worden ondersteund door die van topzangeresssen als Laura Veirs en Neko Case, maar ook zonder hulp blijft Carl Broemel moeiteloos overeind. 4th Of July is een plaat die zich door het lage tempo wat langzaam opdringt, maar wanneer je eenmaal bent gevallen voor de muziek van Carl Broemel is 4th Of July een plaat om te koesteren. [Recensie: E. Zijleman]

2. Ben L’Oncle Soul – Under My Skin

Benjamin Duterde begon zijn carrière in de Franse gospelgroep Fitiavana en viel op omdat hij dezelfde das droeg als Uncle Ben van de bekende rijst. Reden voor zijn vrienden om hem l’Oncle Ben te noemen en met een lichte aanpassing is dat al jaren zijn artiestennaam. Diepe indruk maakte hij met zijn titelloze debuutplaat op Motown in 2010. Duterde beschikt over een soepele soulstem en houdt duidelijk van de klassieke soul uit de sixties. Met zijn soulcover van Seven Nation Army kreeg hij grotere bekendheid en zijn nieuwe plaat staat zelfs helemaal in het teken van een andere artiest: Frank Sinatra. Fly Me To The Moon krijgt een zwoele, met Al Green te vergelijken aanpak en is een van de hoogtepunten op deze bijzondere tribute aan Ol’ Blue Eyes vol soul, blues, reggae en jazz. [Recensie: B. Dijkman]

3. Howe Gelb – Future Standards

Howe Gelb, de buitengewoon productieve frontman van Giant Sand, vond tijdens het veelvuldige toeren toch nog de tijd voor het opnemen van een eigenzinnig jazz-album. Iets wat hij altijd al wilde doen. De laatste jaren greep hij al opvallend vaak naar de piano, maar Future Standards doet zijn jazz-invloeden nu eens goed profileren. In welke setting hij ook platen maakt, zijn typerende nonchalante stijl blijft altijd de boventoon voeren. Snedige strofes en melodieën, zoals op Impossible Thing doen af en toe een denken aan de onlangs overleden Mose Allison. Terribly So, een duet met zangeres Lonna Kelley, is het meest doordachte stuk van deze plaat. Tussen de veertien songs vinden we tevens een nieuwe versie van Shiver, die eerder verscheen op Chore of Enchantment uit 2000. Een begrijpelijke keuze, want ook hier is het een hoogtepunt. Een van de vele, want uiteindelijk weerklinkt in Future Standards’ intieme eenvoud misschien wel de meest persoonlijk kant van Howe Gelb. [Recensie: C. Ooijman]

CONCERTTIP: Op zondag 4 december 2016 treedt Howe Gelb op in het Zonnehuis in Amsterdam. Adres: Zonneplein 30, 1033 EK, Amsterdam.

4. Elephant Stone – Ship Of Fools

Vierde album alweer van deze Canadese band rond zanger en allroundmuzikant Rishi Dhir, die ondanks sterke platen als Elephant Stone (2013) en Three Poisons (2014) nog steeds wacht op een wereldwijde doorbraak. Wie weet dat die er binnenkort gaat komen, want album nummer vier, Ship Of Fools, is al net zo goed als zijn voorgangers. De Indiase invloeden die eerder werk kenmerkten zijn hier wat naar de achtergrond gedrongen, maar de psychedelische elementen vieren nog steeds hoogtij. Nieuw zijn de elektronische beats die nummers als Manipulator, Where I’m Going en See The Light naar grote hoogten stuwen, maar van een echte stijlbreuk is geen sprake. Het naar een nummer van de Stone Roses vernoemde Elephant Stone vindt op deze toffe plaat de juiste balans tussen experiment en toegankelijkheid en gezien de populariteit van geestverwanten als Tame Impala zou het dan ook niet meer dan terecht zijn als ook Rishi Dhir en zijn bandmaten nu eindelijk doorstoten naar de grotere zalen. [Recensie: M. van Ravenhorst]

CONCERTTIP: Dinsdag 29 november 2016 treedt Elephant Stone op in V11 te Rotterdam. Adres: Wijnhaven 10, 13011 WN, Rotterdam. Web: www.vessel11.nl/ kaartjes kosten 10 euro (excl. service fee). Zie daarvoor: www.Rotown.nl

5. Moussu T e lei Jovents – Navega!

Met hun unieke chansonbrouwsels van blues uit het diepe zuiden van de VS, met hun Caribische relaxtheid, provinciaalse volksmuziek en poëzie uit Les Hautes Alpes gemengd met een vleugje rock, zorgen ze allang niet meer alleen voor opwinding bij het Franse publiek. De band Moussu T e lei Jovents kan elk ingedut feestje alsnog tot grote hoogten spelen. Hun nieuwe album roept soms beelden op van een begin van Zydeco en Cajun. Een spicy plaat. Zoek je deze bijzondere plaat in je platenzaak? Kijk dan onder ‘wereldmuziek’. [Recensie: J. Stevens | Fernweh Magazine]

BONUSTIP:

Betty Harris – Lost Queen Of New Orleans Soul

Dit album, opgeduikeld uit de koninklijke tombes van de soul door Soul Jazz Records is een verzameling geweldige ‘soul en funk’-singles die door Betty Harris in de jaren 1964-1969 uitgebracht werden onder de muzikale leiding van de legendarische componist, muzikant en producer Allen Toussaint. [TIP: Als u Toussaint niet kent dan is dit wellicht dé kans om hem eens op te zoeken, bijvoorbeeld via Spotify of YouTube. Hij zal u niet teleurstellen!]
Maar nu terug naar de Lost Queen Of New Orleans Soul. De krachtige, soulvolle stem van Betty Harris past perfect bij de su-per-strak-ke funkband The Meters. Dit in combi met het, zoals eerder genoemd, talent van Allen Toussaint om prachtige songs te schrijven, maakt dat je helemaal terug bent in het New Orleans van toen. Vóór Katrina de stad verwoestte was het daar, zoals bekend, muzikaal goed toeven. Een hele lekkere plaat. [Recensie: J. Stevens | Fernweh Magazine]

Al onze wekelijkse albumtips beluisteren? Dat kan via onze Spotify-playlist:

(begint bij nr. 3)

Albumtips week Nr. 47 | 2016

1. A Tribe Called Quest – We Got It From Here… Thank You 4 Your Service
2. John Beltran – Everything At Once
3. Donny McCaslin – Beyond Now
4. Alex Izenberg – Harlequin [=debuutplaat!]
5. Brigid Mae Power – Brigid Mae Power [=debuutplaat!]
   

BONUSTIPS:

• Scott Matthew – Life Is Long
• Solange – A Seat At The Table

Begin jaren negentig kreeg de hiphop een andere invalshoek dankzij De La Soul, Jungle Brothers en vooral A Tribe Called Quest. Haaks staande op de in zwang zijnde gangstarap maakte de groep gebruik van jazzsamples en in hun teksten waren ze ongewoon positief. In 1998 kregen de heren ruzie en stopte de band. Phife Dawg werd echter ziek en dat bracht de heren onlangs weer nader tot elkaar. Gedrieën werd nieuw werk opgenomen totdat het noodlot toesloeg en Phife in maart 2016 overleed. We Got It From Here blijkt echter niets minder dan een meesterwerk te zijn. Alle tracks zijn erg sterk en ook de bijdrages van de gasten – vooral Busta Rhymes is veelvuldig aanwezig – maken van dit slotakkoord een heuse hiphop classic die nog wel even zal nadreunen. [Recensie: B. Dijkman]

2. John Beltran – Everything At Once

De officiële releasedatum van dit album is gepland op 28 november 2016 maar we konden niet wachten. Dit is wat Detroit-minded top DJ’s en producers uit de hele wereld over hem schrijven, naar aanleiding van het verschijnen van zijn nieuwe release:

Vince Watson (Cocoon / Ovum / Planet E / Poker Flat / Yoruba) schrijft vanuit Amsterdam over hem: “One of my all time favourite producers of electronic music […] Thank you for being alive JB”, Santiago Salazar schrijft vanuit L.A.: “One of my favorite artist delivers once again”, Kirk DeGorgio vanuit Groot-Brittannië: “He’s one of the best.. of all time” Heiko Laux (Kanzleramt) vanuit Berlijn: “I’m a big fan of John’s work for decades!” en Laurent Garnier vanuit Frankrijk: “I’m a big fan of John’s work for decades!” en zo kunnen we nog wel even doorgaan..!

John Beltran komt uit Michigan en is een componist, producer en sound designer – alledrie in even sterke mate. Dit is zijn 13e volledige album en zijn derde op het Nederlandse label Delsin. Daarop mengt hij intelligente techno uit de jaren ’90 met post rock en ambient met leftfield downtempo. Opvallend is de cover van Kraftwerk’s ‘Tanzmuzik’. Net als Brian Eno, New Order en Tangerine Dream, begon Beltran muziek te maken in de dagen dat digitale apparaten voor het eerst opkwamen. Beltran gebruikt nu bijna alleen maar modular synthesizers met een paar digital pads en strings die hem typeren en waarmee hij beroemd geworden is.

Zijn platenlabel Delsin over deze plaat:

Beltran is an ambient master who has had his music licensed to TV shows and various compilations as well as releasing genre defining album on labels like Peacefrog. In 2014 he put out a single on Four Tet’s Text Records and the reception to its experimental broken beats (likened at the time to the likes of Aphex Twin and Autechre, who in turn have inspired Beltran) was the inspiration for this new album.”

Het is een voorlopige kroon op zijn werk. De plaat neemt je mee langs verschillende emotionele sferen en momenten, soms zijn de soundscapes concreet, soms weer abstract. Het is een hele interessante plaat. Zelf zegt hij erover dat dit “The best story I’ve ever told” is. Luister naar zijn verhaal, laat je meevoeren en ervaar Everything at once. [Recensie: J. Stevens | Fernweh]

3. Donny McCaslin – Beyond Now

Een naam die je misschien niet direct wat zegt, maar wie een blik heeft geworpen op de liner notes van David Bowie’s laatste album Black Star, ziet daar de naam van Donny McCaslin. Hij was de muzikale rechterhand van Bowie in diens laatste jaren en met Beyond Now heeft McClaslin een passende tribute aan die periode gemaakt.. Samen met Jason Lindner, Mark Guiliana en Tim Lefebvre – allen te horen op Black Star – laat hij zich diep inspireren door de meester en speelt hier naast eigen werk ook twee songs van Bowie. Twee covers van Deadmau5 en Mutemath complementeren het geheel en maken van Beyond Now een bijzondere plaat. McCaslin weet namelijk elektronica zo te mengen met jazz dat het niet vreemd is dat Bowie met hem wilde werken. En het is juist de wijze waarop Bowie risico’s aanging en niet bang was te experimenteren dat McCaslin hier ten volle gebruikt. [Recensie: B. Dijkman]

4. Alex Izenberg – Harlequin

Harlequin is het debuut van de uit Los Angeles afkomstige singer songwriter Alex Izenberg. De afgelopen jaren heeft hij – vaak onder een pseudoniemm – hard gewerkt aan het materiaal en schreef en produceerde een groot aantal nummers. Samen met producer Ari Balouzian werd een selectie gemaakt en die presenteert hij nu onder de titel Harlequin. Izenberg beschikt over een breekbare stem en schrijft prachtige melodieën die hij vertolkt op de piano, begeleid door blazers en strijkers. Vergelijkingen kun je trekken met Scott Walker en het vroege werk van Wild Beasts en Grizzly Bear. [Recensie B. Dijkman]

5. Brigid Mae Power – Brigid Mae Power

Het titelloze debuut van de Ierse multi-instrumentalist en singer-songwriter Brigid Mae Power krijgt in Engeland en de Verenigde Staten redelijk veel aandacht, maar lijkt vooralsnog geruisloos aan Nederland voorbij te gaan.

Zonde, want de muzikante uit Galway, die overigens werd geboren in Londen en momenteel veel tijd doorbrengt in New York, heeft een buitengewoon intrigerend debuut afgeleverd. Laten we hopen dat een Nederlandse release wat gaat helpen, want dit debuut is te bijzonder om te laten liggen.

Het is een debuut dat nadrukkelijk doet denken aan de platen die Joni Mitchell een aantal decennia geleden maakte, maar Brigid Mae Power heeft zich ook zeker laten beïnvloeden door de muziek van Britse muzikanten als The Cocteau Twins, This Mortal Coil en P.J. Harvey.

Het zijn invloeden die moeilijk met elkaar te verenigen lijken, tot je naar het fascinerende debuut van Brigid Mae Power luistert. Haar debuut bevat acht tracks, waarvan de meeste bovengemiddeld lang zijn. Het zijn zich langzaam voortslepende tracks vol invloeden uit de folk en psychedelica van weleer, welke door Brigid Mae Power worden voorzien van de vocalen waar het 4AD label in de jaren 80 en 90 het patent op had. Het is een unieke combinatie van invloeden, die dan ook een uniek geluid oplevert.

https://youtu.be/gaU-1Qoj8n4

Brigid Mae Power maakt muziek die niet van deze tijd lijkt, maar het is ook muziek die in het verleden niet werd gemaakt. Zeker bij eerste beluistering is het even wennen aan het lage tempo, aan het bijzondere geluid van de plaat en zeker aan de bijzondere vocalen, maar wanneer je eenmaal bent gevallen voor de bijzondere muziek van Brigid Mae Power heeft dit debuut een hele bijzondere en bezwerende uitwerking.

Het is bijzonder hoe de vocalen van de Ierse muzikante steeds het randje opzoeken. Het zijn vocalen die bij flink wat mensen tegen de haren in zullen strijken, maar ik vind het persoonlijk prachtig. Het zijn zoals gezegd vocalen die herinneren aan de hoogtijdagen van bands als Cocteau Twins en This Mortal Coil, maar Brigid Mae Power raakt ook aan een oude folkie als Karen Dalton of aan de 90s cultheldin Mary Margaret O’Hara, wiens debuut en meteen ook zwanenzang bij iedereen in de platenkast zou moeten staan.

Zeker wanneer Brigid Mae Power de instrumentatie uiterst sober houdt is het allemaal niet makkelijk, maar ach wat is het mooi wanneer je je eenmaal hebt opengesteld voor deze bijzondere plaat. Ik geef eerlijk toe dat ik deze plaat ook niet iedere dag op zet, maar als de tijd er rijp voor is, is het intens genieten. Keer op keer. [Recensie: E. Zijleman]

BONUSTIPS

>. Scott Matthew – Life Is Long

Een verrassend mooie samenwerking is die tussen de Portugese componist Rodrigo Leão en singer-songwriter Scott Matthew. De samenwerking tussen de mannen gaat al terug naar 2011 toen Leão Matthew vroeg een song te zingen voor zijn album A Montanha Mágica (The Magic Mountain). De samenwerking beviel zo goed dat ze nog een extra song opnamen die ook op het album belandde. En meer dan dat…ze begonnen een samenwerking op afstand om te bekijken of er niet een heel album moest gaan komen. Nu vijf jaar later is met Life is Long dat album dan daar.

 >. Solange – A Seat At The Table

Twee albums maakte ‘de zus van’ reeds, maar met haar derde plaat A Seat At The Table weet Solange diepe indruk te maken. Vier jaar heeft ze aan dit album gewerkt en het vormt samen met het bijgevoegde boekje met foto’s en teksten een uniek document van de zwarte geschiedenis op muziek gezet. Instrumentaal is de plaat zeer avontuurlijk en vernieuwend wat op zich al een prestatie is, maar gekoppeld aan de strijdbare teksten over de pijn en kracht van de zwarte gemeenschap en die van de vrouwen in het bijzonder, kreeg het niet eerder zo’n bijzondere vorm. Waar Beyoncé voor het grote gebaar gaat, kiest Solange voor een subtielere aanpak met meerdere lagen. RnB en jazz zijn de steunpilaren waaruit ze een volstrekt nieuwe sound weet te produceren die nu al overal op uiterst positieve reacties mag rekenen.

Het is weer zondag dus hebben we uit de nieuwe releases van deze week weer de meest interessante platen voor je geselecteerd inclusief – waar mogelijk – concerttips. Wederom staat je een mooie muzikale ontdekkingstocht te wachten. Maar zeker de eerste platen zijn niet voor watjes. FF doorzetten is soms het devies. De eerste Christmas-albums zijn overigens nu zelfs ook al gesignaleerd maar hebben nog geen plaatsje in ons albumtips gekregen. Wie weet volgende week…

Albumtips week Nr. 46 | 2016

1. The Popgroup – Honeymoon on Mars
2. Dans Dans – Sand
3. Syd Arthur – Apricity
4. Acid Arab – Musique de France
5. Canshaker Pi – Canshaker pi

BONUSTIPS:

• Alex Clare – Tail Of Lions
• Christian Kjellvander – A Village: Natural Light
• Katie Von Schleicher – Bleaksploitation

1. The Pop Group – Honeymoon On Mars

De Britse band The Pop Group maakte met Y (1979) en For How Much Longer Do We Tolerate Mass Murder? (1980) twee vergeten klassiekers, maar keerde tot ieders verrassing vorig jaar terug met het sterke Citizen Zombie. De band rond Mark Stewart vervolgt met een felle en donkere plaat vol muziek zoals alleen The Pop Group die kan maken. The Pop Group was een van de pioniers van de postpunk, maar heeft inmiddels talloze andere genres omarmd. Honeymoon On Mars is daarom met geen mogelijkheid in een hokje te duwen, is een vat vol tegenstrijdigheden, maar is ook een plaat die je niet meer los laat. The Pop Group klinkt op haar nieuwe plaat hard en rauw. De gitaren mogen regelmatig ontsporen en worden begeleid door donkere beats en synths. Het past mooi bij de zeer onvaste maar gedreven vocalen van Mark Stewart die zijn vlijmscherpe teksten bijna uitspuugt. De tweede jeugd van The Pop Group duurt voort.[Recensie: E. Zijleman]

2. Dans Dans – Sand

Dans Dans is een Belgische muziekcollectief met Bert Dockx (Flying Horseman), Steven Cassiers (DAAU & Dez Mona) en Frederic Jacques (Mark Lanegan). De eigenzinnige muzikale invalshoek geeft de heren vrijheid om te experimenteren zonder dat het ver buiten de kaders gaat.
Vanaf het titelloze debuutalbum weet het jazz trio een adembenemende vorm van jazz te maken. Subtiel en fragiel zoekt men naar de balans tussen gitaar en bas invulling met de drums als een licht ondersteunende factor die zich vooral op het accent van de andere heren focust.
Daar waar in bijna 10 minuten duren de openingsnummer “TV Dreams” de gitaar aanzwengelt wordt de basis vast gehouden en wanneer de gitaar de rust zoekt verander de drums tot een drijvende kracht. Met “Feline” krijgt de bas de ruimte om de spanning in het nummer te brengen. Het samenspel tussen drums en gitaar is hier uitermate boeiend.
Zoals de stilte en menselijke poses langzaam veranderen in de sport van Thai Chi is dit terug te brengen in het nummer “Chi Mai”. Rustgevende stilte en langzaam tot verandering komend vergt veel inspanning om dit te kunnen volhouden.
Het is een terugkerend thema binnen het album “Sand”, een andere wijze van de dans dat gepaard gaat met de invulling van de stiltes binnen de muziek dan muziek als opvulling van de stilte.
Tussen alle Engelstalige instrumentale songs als “Close Your Eyes” en “Thieves” vinden we “Vluchtheuvel”, waar het tempo wordt verhoogd tot de snelheid waarbij je op een snelweg de streepjes op de weg voorbij ziet flitsten totdat…
Met “Sand” weten de heren zich weer op eigenzinnige wijze te vertolken waardoor men de opwachting op het North Sea Jazz of Cactursfestival weer kan opmaken. [Bron recensie: R. Noorda | Mpodia.nl]

3. Syd Arthur – Apricity

Op hun vierde plaat komt Syd Arthur, een kwartet uit Canterbury, weer met een mengsel van prog, psych pop, jazz en folk. Maar verfijnder dan op de vorige plaat. Over de genetische en muzikale bloedlijn van de band is altijd veel te doen geweest. De violist-keyboardist Raven Bush is de neef van de artistieke poplegende Kate Bush en muzikaal doet het soms denken aan legendes uit de Seventies als Caravan en Soft Machine. Op Apricity, net zoals op Sound Mirror uit 2014, gebruikt men die invloed slechts als een startpunt. De space-funk op “No Peace” herinnert aan de opgewektheid van Canterbury Scene, maar dan volgestouwd met de stonede groove van hun onvolprezen psychedelische collega’s van Tame Impala. Er zijn momenten waarop men de spierballen laat rollen —zoals op de instrumental “Portal,” een synth-gedreven verkenning in 7/8e maat. De snaren van Bush geven het geheel een klassiek tintje —zoals ook te horen is in de spookachtige sfeer op “Into Eternity” en bij het aanzwellende contrapunt op “Coal Mine.” Liam Magill’s zingt daar bluesy overheen in het welbekende couplet-refrein formaat. Syd Arthur is een zeldzame verschijning in de muziek: het biedt weliswaar genoeg voor de klassieke prog fans maar het is ook catchy genoeg voor hedendaagse rock-radiostations. [Recensie: R. Reed / J. Stevens | Fernweh]

4. Acid Arab – Musique de France

Musique de France van Acid Arab komt uit op het Belgische Crammed-label. Eerder brachten ze al een aantal compilaties uit voor Versatile Records met telkens een bepaald thema. The Acid Arab crew komt nu met een debuutalbum met eigen producties. Ze mengen de muziek uit het Midden-Oosten met de Noord-Afrikaanse sound qua instrumentatie en vocals en met drumpcomputer en synthesizer. Toch is hun eigen werk ook heel ander dan hun compilaties. Er zijn weliswaar een paar house-achtige tracks (luister naar het indrukwekkende ‘Sayarat 303’), maar voor het grootste gedeelte klinkt op Musique De France enigszins vreemde electropop. Gaandeweg neigen ze ook naar new wave, punk-funk, en vage indiepop. Het mist misschien de explosieve energie van hun meer dansvloer-georienteerde producties, maar het is nog steeds een prettige en interessante plaat. [J. Stevens | Fernweh]

5. Canshaker Pi – Canshaker pi

Als niemand minder dan Stephan Malkmus na het horen van je eerste liedjes komt helpen schaven aan een langspeler, doe je als band iets heel goed. Natuurlijk waren de voortekenen voor dit nog altijd piepjonge Amsterdamse viertal sowieso al gunstig. Niet alleen in de vorm van die leuke Boomslang ep, maar ook omdat zanger/gitarist Willem Smit ten opzichte van zijn vorige band Palio Superspeed Donkey flinke stappen heeft gezet. Verder terugspoelend: hij is een nakomeling van de enige echte John Cees Smit, die we nog kennen als frontman van het geweldige Scram C Baby. Canshaker Pi beschikt over minstens zo veel branie en bravoure. Waar dat in aanloop naar deze debuutplaat nog regelmatig resulteerde in chaotische, wat onbezonnen optredens, valt de muziek nu heel wat beter op zijn plaats. Het is zo’n album dat je meteen na afloop nog een keer wilt draaien. Songs als We Had en The U In My Dog hebben het immers allemaal; prettig gestoorde zanglijnen, temperamentvolle tempowisselingen, een beukende ritmesectie, uitgekiend gevoel voor nonchalance en een lekker dwars gitaargeluid. Canshaker Pi lost de zelf geschapen hoge verwachtingen (waarnaar overigens grappig verwezen wordt aan het eind van de majestueuze afsluiter Over) betrekkelijk moeiteloos in. [Recensie: M. Majorana]

CONCERTTIP: Op vrijdag 18 november 2016 speelt Canshaker Pi met in het voorprogramma Pip Blom in Oedipus te Amsterdam. En verder speelt Canshaker Pi op:

1. Vrijdag 2 december 2016 in V11 in Rotterdam
2. Vrijdag 16 december 2016 in Podium Asteriks in Leeuwarden
3. Vrijdag 17 december 2016 De Gym in Groningen
4. Donderdag 22 december 2016 in Cul De Sac in Tilburg
5. Vrijdag 23 december 2016 in Ekko in Utrecht
6. Vrijdag 06 january 2017 met Pip Blom in Merleyn in Nijmegen

Gaat dat zien!

BONUSTIPS:

• Alex Clare – Tail Of Lions

Alex Clare maakte tot nu toe twee albums en is toe aan zijn derde. Zijn debuut deed zo weinig, dat de platenmaatschappij hem wegstuurde en na een paar jaar werd er ineens een single van zijn tweede album gehaald, die gedraaid werd op internet. Helaas deed het album nagenoeg niets. De Britse singer/songwriter/producer besloot te trouwen en een familie te starten. Maar het bloed bleef kruipen, samen met bassist Chris Hargreaves huurde hij een boot met studio op de rivier Lea en nam in een paar weken dit nieuwe album op. Het is een frisse mix van soul, pop, rock en elektronica en de karakteristieke stem van Clare houdt het bij elkaar. Hij heeft genoeg te vertellen, hij is bekeerd tot het Joodse geloof en neemt zijn eigen potten en pannen mee op tournee en leest in de Talmoed. Bevlogen teksten over het leven. Mooi album van bevlogen wereldreiziger. [Recensie: E. Mundt]

• Christian Kjellvander – A Village: Natural Light

Dark Ain’t That Darker, een songtitel die zowat alles zegt over deze Zweedse muzikant die opgroeit in Amerika en terugkeert naar zijn geboorteland. In Lund start hij in ’94  Loosegoats, een lo- fi rockformatieop. Sinds 2002 is Kjellvander op het solopad en volgt vanaf Songs From A Two-Room Chapel een duisteren sinister spoor. We leerden de man met de sombere, introspectieve maar intense mijmeringen kennen met The Rough and The Rynghe waarop al een nauwelijks verhulde ode aan de dood prijkte. Echt vrolijk wordt je er niet van, daar lenen de onderwerpen, onder meer een al dan niet ingebeelde ontmoeting met zijn ex … op het plaatselijke kerkhof, zich niet bepaald toe. De meesterlijke snarenman Tias Carlson is er niet meer maar de gitaarverrichtingen van Kjellvander die de diepe bariton ondersteunen creëren een beklemmende soundtrack met een sleutelrol voor piano en ander toetsenspul van Pelle Anderson. Leven, liefde en vooral dood zijn de onderwerpen, Kjellvanders parttime job op het plaatselijke kerkhof  heeft daar wellicht iets mee te maken.

De opnamesessies vonden overigens in Kjellvanders oude kerkje in Österaker, een dorpje nabij Stockholm. De zwaarbeladen, vaak morbide uitzichtloze thematiek overheerst. “Won’t you come down to me like a hawk”, debiteert de van weemoed vibrerende stem in de opener Shallow Sea terwijl trillende snaren een sobere, beklemmende soundtrack vormen voor het lichtjes fantastische Dark Ain’t That Darker en een obsessief Rider In The Rain. “We made love in the cemetery/ you said, don’t worry baby, they can’t see, they can only feel”.

Het warme stemtimbre vertoont bij momenten enige gelijkenis met Jonathan Jeremiah maar klinkt breekbaarder terwijl de herfstige sfeer nauw aanleunt bij Nick Cave en Thindersticks. Ondanks de zwaarbeladen, vaak morbide haast uitzichtloze thematiek is het geen beproeving om naar de onpeilbare gedachten van Kjellvander te luisteren tot de laatste tonen van het samen met zijn vrouw Karla-Therese gebrachte Gallow blijven we in de donkere, enkel door het natuurlijke licht gekleurde wereld waarin toch een beetje hoop doorschemert, “The dark ain’t that dark when there’s more than one hart.” De lichtjes geniale Zweed voegt weerom een schijfje van onwaarschijnlijke schoonheid  toe aan zijn markante oeuvre.

Recensie Writteninmusic.com

Alle albumtips zijn weer te beluisteren via onze Spotify playlist. Hij begint bij track 3. Enjoy!

Albumtips week Nr. 45 | 2016

1. Lambchop – Flotus
2. Jim James – Eternally Even
3. Lee Fields & The Expressions – Special Night
4. Palace – So Long Forever
5. Trembling Bells & Bonnie – Bonnie Bells Of Oxford

BONUSTIPS:

• Hope Sandoval And The Warm Inventions – Until The Hunter
• Thisell – II

1. Lambchop – FLOTUS

Lambchop is een band die platen gemaakt heeft, die een speciaal plaatsje in mijn hart hebben veroverd. Luister bijvoorbeeld eens naar hun album ‘What Another Man Spills’, een hele hele mooie kennismaking, als je Lambchop nog niet kent. Zo puur. De diepe, soms haast fluisterende stem van Kurt Wagner met de minstens zo bezielde, prachtige instrumentatie en muzikale begeleiding. Wat je dan als liefhebber hoopt, is dat ze zo’n plaat steeds maar weer opnieuw maken. Maar dat doen ze niet. Gelukkig niet. Lambchop blijft zich ontwikkelen. Ofwel: Kurt Wagner goes electro.

2. Jim James – Eternally Even

My Morning Jacket voorman Jim James maakte zich zo’n zorgen om de huidige toestand van de USA dat hij zijn sterkste wapen, zijn songwriter talent, pakte om weerstand te gaan bieden. Met een moderne sound, voorzien van meer elektronica dan hij ooit eerder gebruikte, begon hij met Same Old Lie, rechtstreeks gericht aan iedereen die Donald Trump’s boodschap een warm hart toedraagt, daarbij oproepend tot reflectie en naastenliefde. De tragedie in Orlando, waar bij een schietpartij in een nachtclub tientallen doden vielen, was de inspiratiebron voor Here In Spirit. Bijzonder is dat James niet direct zijn bekendste kenmerk, zijn enorme stembereik, inzet, maar vooral de song en het arrangement het werk laat doen. Dat de zeggingskracht van de nummers snoeihard bij de luisteraar naar binnen dringt zegt veel over de kracht van het zeer sterke materiaal. De dreiging van de totale ondergang is nooit ver weg, de boodschap van hoop is er nog, maar nog slechts zichtbaar in de verte. Een zeer indrukwekkend tijdsbeeld. [Recensie: J. Vreugdenhil]

3. Lee Fields & The Expressions – Special Night

Net als Sharon Jones en Charles Bradley is Lee Fields pas op latere leeftijd echt ontdekt als soulzanger. De man was al actief sinds 1969, maar brak pas door toen hij ging samenwerken met The Expressions. Zij vormen de ideale basis voor de lenige stem van Fields die zowel qua geluid als uiterlijk lijkt op de grootmeester zelf: James Brown. Twee jaar geleden verscheen Emma Jean – min of meer een tribute aan zijn moeder, de opvolger Special Night is speciaal gericht aan de vrouw. Alles komt bij Fields uit het hart en de diepe emotie die hij daarin legt doet de concurrentie wederom in het stof bijten. [Recensie: B. Dijkman]

4. Palace – So Long Forever

Het is bepaald niet de eerste keer dat de Britse muziekpers over elkaar heen struikelt met superlatieven over hun nieuwste ontdekking. Een hype is weer geboren en het zal ook niet de eerste keer zijn dat een band dat niet overleeft. Laten we hopen dat dit niet gebeurd met Palace, een kwartet uit Londen dat nu eens echt opvalt met hun relaxte geluid. De band woont en werkt in een kraakpand en laat zich vooral niet opfokken om de gebeurtenissen om hun heen. Gestaag bleven ze aan hun sound schaven toen iedereen lyrisch was over hun eerste EP Lost In The Night. De band is verwant aan bands als Foals en Bombay Bicycle Club maar heeft in gitarist Rupert Turner een geheim wapen. Hij weet het zo typische Britste gitaargeluid dat druipt van de galm en ontstond ten tijde van Echo & The Bunnymen en door The Verve geperfectioneerd werd, aan te scherpen met een venijnige slide. Het groepsgeluid trekt daarmee wat naar Amerikaanse bands als The Doors toe, maar blijft heerlijk Brits dankzij zanger Leo Wyndham. Wie ze op Into The Great Wide Open zag is al overtuigd, wie So Long Forever hoort zal volgen. [Recensie: B. Dijkman]

–

CONCERTTIP: Op 9 november 2016 gaan om 19.00 uur de deuren open van Bitterzoet in Amsterdam. Daar treedt Palace op met als voorprogramma Beach Baby. Adres: Spuistraat 2, Amsterdam. Tel. 020-521 3001. Of surf naar: www.bitterzoet.com/

5. Trembling Bells & Bonnie – Bonnie Bells Of Oxford

De Engelse eclectric rockband Trembling Bells en Will Oldham, de man achter Bonnie Prince Billy, reisden in 2012 samen de wereld rond in hun concerttour. Het klikte tussen beiden. Resultaat: The Bonnie Bells of Oxford. Zet Trembling Bells voorman Alex Neilson en Will Oldham, beide tevens songwriters, bij elkaar en je krijgt een explosief mengsel die de hele energie van de sixties en seventies in 9 live-nummers tot een nauwelijks gecontroleerde ontploffing laat komen. Stevige rauwe gitaren raggen er op los en verkennen nieuwe horizonten van de psyche. Dan weer wordt er een acapella nummer live gezongen en is het even wachten tot de band invalt. Deze liveplaat is spannend, krachtig en heel interessant. [Recensie: J. Stevens | Fernweh Magazine]

BONUSTIPS:

>. Hope Sandoval And The Warm Inventions – Until The Hunter

Mazzy Star zangeres Hope Sandoval vormde in 2000 samen met My Bloody Valentine drummer Colm O’Ciosoig Hope Sandoval & The Warm Inventions. Het leverde in 2001 en 2009 twee bijzonder fraaie platen op, maar sindsdien was het stil. De afgelopen jaren kwamen zowel Mazzy Star als My Bloody Valentine weer tot leven, maar gelukkig is ook het andere project van Hope Sandoval nog altijd springlevend. Until The Hunter laat een zich bijzonder langzaam voortslepend geluid horen, waarin invloeden uit de psychedelica belangrijker zijn dan bij Mazzy Star. Vergeleken met Mazzy Star is het geluid van dit project van Hope Sandoval ook veelzijdiger. Until The Hunter laat lang uitgesponnen psychedelische tracks horen, maar ook zweverige folksongs, een fris gitaarliedje of toch opeens weer songs die aan Mazzy Star doen denken. Zoals we van Hope Sandoval gewend zijn domineren de lome en dromerige songs en dat zijn ook de songs waarin haar verleidelijke vocalen het best tot zijn recht komen. Heerlijke plaat om bij weg te dromen. [Recensie: E. Zijleman]

>. Thisell – II

“In de zomer van 2010 besluit de Zweedse singer-songwriter Peter Thisell om met een aantal bevriende muzikanten een plaat op te nemen. De muzikanten strijken, samen met vrienden, kinderen en huisdieren, neer in een leeg schoolgebouw in Lur, in het bosrijke zuiden van Zweden. Het is een prachtige zomer. Zweden is groener dan groen, de dagen zijn zonnig en lang, de avonden loom en broeierig. Het klinkt als een hele mooie vakantie, maar er wordt ook hard gewerkt door Peter Thisell en zijn muzikale vrienden. De songs voor de plaat krijgen stuk voor stuk vorm, worden geperfectioneerd en vervolgens live opgenomen in de tot een studio omgebouwde school. Aan het einde van de zomer van 2010 is er uiteindelijk genoeg materiaal voor een plaat en het is een prachtplaat”.

Met deze zinnen begon ik bijna tweeënhalf jaar geleden mijn recensie van I; het in de lente van 2014 dan eindelijk volop verkrijgbare debuut van Thisell. Kort geleden verscheen, bijna uit het niets, de tweede plaat van Thisell en ook II is een prachtige plaat.

Ook op de tweede plaat van Thisell grossieren Peter Thisell en zijn medemuzikanten in bijzonder stemmige Americana. Het is muziek die direct opvalt door de bijzondere klankkleuren. Thisell kiest ook op haar tweede plaat voor betrekkelijk ingetogen akoestische muziek, die vervolgens fraai wordt ingekleurd door melancholisch klinkende violen, voorzichtig tegendraadse gitaren, sfeervolle accordeon klanken en andere trefzekere accenten. Het kleurt prachtig bij de eveneens van melancholie overlopende stem van Peter Thisell, die zoveel emotie in zijn stem legt dat kippenvel niet uit kan blijven.

Net als het debuut van Thisell doet ook de tweede plaat van de band me af en toe denken aan Neil Young en My Morning Jacket, maar II heeft soms ook het sprookjesachtige van de muziek van Mercury Rev of verruilt de groene Zweedse zomer voor de koude en donkere Scandinavische winter. Tenslotte heeft de muziek van Thisell iets ongrijpbaars door subtiele invloeden uit stokoude folk, de psychedelica of zelfs de progrock.
Het debuut van de band vond ik in 2014 sensationeel goed. Dit keer is de verrassing natuurlijk wat minder groot, want II ligt duidelijk in het verlengde van zijn voorganger. Aan de andere kant heeft de muziek van Thisell zeker aan schoonheid en kracht gewonnen, waardoor het een plaat is die kan concurreren met het beste dat dit jaar is verschenen.
Het debuut van Thisell kreeg in 2014 veel te weinig aandacht, maar dat moet nu echt anders zijn. Je doet jezelf in elk geval flink tekort als je deze prachtplaat laat liggen. [Recensie: E. Zijleman]

Volg ons en beluister onze wekelijkse albumtips op Spotify (nr. 1 en 2 overslaan – is een foutje):

Deze week zagen heel veel goede nieuwe albums het licht. Daarom bieden we je een extra lange tiplijst. Wat is er te horen? We gaan van vrolijkmakende country-funk naar een geweldig debuut van het Nederlandse Gosto, soul van Myles Sanko, electronische muziek uit Marseille naar smerige, zweterige en rechttoe rechtaan volvette blues, via shoegaze, neo-psychedelica, folk en raga. Op het laatst gooien we er ook nog wat klassiek tegenaan. Volgende week ook maar weer eens wat reggae, hiphop en jazz? Alsof het niet breed genoeg is deze week. We wensen je een mooie muzikale ontdekkingstocht toe!

Albumtips weeknummer 44 | 2016:

1. Southern Culture On The Skids – Electric Pinecones
2. Gosto – Memory Ivy
3. Myles Sanko – Just Being Me
4. Jenny Berkel – Pale Moon Kid
5. Abstraxion – She thought she would last forever

BONUSTIPS:

• Giles Robson & The Dirty Aces – For Those Who Need The Blues
• Brian Jonestown Massacre – Third World Pyramid
• Parekh & Singh – Ocean
• Nico Muhly & Teitur – Confessions

1. Southern Culture On The Skids – Electric Pinecones

Southern Culture On The Skids of kortweg SCOTS zoals fans ze aanduiden, is misschien wel de leukste band van het moment. Ze blijven trouw aan zichzelf met hun country funk maar dat we ze inmiddels zeer serieus moeten nemen als band, maakt dit album duidelijk. Al te serieus moet het overigens ook niet worden. De plaat, die al eerder dit jaar uitkwam, blijft muzikaal opbeurend. Maar ‘slechts’ een lollige band zijn ze al lang niet meer. Vrolijk kun je van deze plaat overigens nog steeds wel worden maar jolig wordt het nooit.

De invloeden van Creedence Clearwater Revival, The Byrds, Wanda Jackson en Johnny Cash zijn evident. De geweldige gitarist en wat ondergewaardeerde songwriter die je hoort is Rick Miller. Samen met de rest van de band geeft hij deze persoonlijkheid mee. Het album Electric Pinecones opent met Freak Flag waarbij je zult merken dat je voet onwillekeurig meetikt en daar ga je. Je drijft richting het mooie Slowly Losing My Mind. En alles daartussen? Heel fijn, heel fijn. [Recensie: J. Stevens | Fernweh Mag]

2. Gosto – Memory Ivy

Dit wordt er eentje! Of is er al eentje? GOSTO. Wauw. Debuutalbum Memory Ivy vraagt na elke luisterbeurt nadrukkelijk om herhaling. En van Nederlandse bodem, ook dat nog! Roel Vermeer is de naam. Geïnspireerd door grootheden als Flying Lotus, James Blake, Thom Yorke en Jeff Buckley weet GOSTO een veelzijdigheid aan stijlen te verenigen tot een geheel eigen sound. Met warme bassen, rauwe beats, diepe synths en onvervalste soul, elektronica en triphop is het geluid indringend, met als rode draad de donkere, bijna hypnotiserende stem van Vermeer. On-Nederlands goed. My Bad werd op Spotify als meer dan één miljoen keer gestreamd, GOSTO kreeg lovende kritieken op Eurosonic Noorderslag, kreeg een groots minuutje in DWDD en stond reeds in het voorprogramma van Thomas Azier en Oscar & The Wolf. Tien steengoede tracks volgen elkaar op, met enkele absolute sterkhouders als Tell Me What You’re Made Of, Ivy, My Bad en Time For Me. Om trots op te zijn! [Recensie: J. Teitsma]

Als je koosnaampje The Lovechild Of Soul Music is en je zoveel believers hebt dat je via crowdfunding je debuut (Forever Dreaming) van de grond krijgt, dan spreken wij over Talent met een hoofdletter. Inspiratie haalt Myles Sanko weliswaar uit de klassiekers van James Brown, Al Green, Otis Redding en Bill Withers maar smelt dat om naar zijn eigen idioom in de tijd waarin hij leeft zonder ouderwets te klinken of het moet ouderwets goed zijn. Voorprogramma van Gregory Porter word je echt niet zomaar. Precies dat wat Porter voor de jazz doet, doet Sanko voor hedendaagse soul. Sanko was dan ook een graag geziene gast bij Radio 6 Soul & Jazz, zowel in de playlist alswel in hun Live Lounge. Myles’ nieuwe single, het titelnummer Just Being Me, heel gewoon gebleven dus, hoorden wij deze week op Radio 2 bij Stefan Stasse en Corné Klijn, mannen met goede oren aan de kop. Dat belooft weer extra airplay naast het inmiddels invalide Radio 6! Plus negen clubshows in november/december alhier! [Recensie: A. Jonker]

FERNWEH CONCERTTIP: Op vrijdag 11 november 2016 (zaal open om 20u) treedt Myles Sanko op in het Patronaat te Haarlem. Adres: Zijlsingel 2, 2013, Haarlem. Tel. 023 – 517 58 50. Web: www.patronaat.nl/

4. Jenny Berkel – Pale Moon Kid

Jenny Berkel is een Canadese singer-songwriter die de afgelopen jaren in de band van Daniel Romano speelde. Als tegenprestatie heeft Daniel Romano de tweede plaat van Jenny Berkel voorzien van een werkelijk prachtige productie. Het is slechts een van de vele sterke wapens van Pale Moon Kid. Jenny Berkel beschikt over een mooie heldere stem en beschikt over het vermogen om met haar zang verhalen te vertellen. Het zorgt er voor dat Pale Moon Kid zich makkelijk opdringt, waarna de andere schoonheden van de plaat een voor een opduiken. Zo is er de stemmige instrumentatie vol fraaie en bijzondere accenten, zijn er de knap in elkaar stekende songs, is er de mooie mix van diverse genres binnen de Amerikaanse rootsmuziek en is er constant de emotie in de bijzonder mooie stem van Jenny Berkel. Het is een stem die Pale Moon Kid uiteindelijk naar grote hoogten tilt, waardoor Jenny Berkels’ eigen plekje in de spotlights terecht lonkt. [Recensie: E. Zijleman]

BONUSTIPS:

Heerlijk, zo’n eerlijke kruising tussen The Fabulous Thunderbirds, Jimmie Vaughan, The J. Geilsband en het duo Magic Dick & Jay Geils. Dat is de blues van de Brit Giles Robson, die onlangs voor het Nederlandse label V2 zijn eerste solo-album maakte: For Those Who Need The Blues.

Het album bevat negen smerige, zweterige en rechttoe rechtaan bluestracks, die zeer tot hun recht zullen komen in bluescafés en op bluesfestivals. Robson speelt ruige en vuige, elektrisch versterkte mondharmonica en beheerst het schrijven van catchy bluessongs. Het album is vrijwel live opgenomen in de studio en klinkt zeer fris en energiek.

V2 zegt erover:

“See them live and you’ll witness what the esteemed Bluesmagazine.nl describes as an ‘Awesome Gig’ with a sound that will give you ‘Goosebumps’. Grab a copy of their album and you’ll enjoy what top UK magazine Blues Matters describes the ‘Sound and spontaneous feel of blues done right….when it comes out of the CD player I’ll be putting it on the top shelf alongside the Muddy Waters Band and Lester Butler’s Red Devils’.”

En daar is geen woord van gelogen! [Recensie: F. Delamarre]

FERNWEH CONCERTTIP: Zaterdag 21 januari 2016 treedt Giles Robson op in de North Sea Jazz Club te Amsterdam, tijdens de tour die de naam Blues Harp Explosion heeft gekregen, samen met mondharmonica legendes: Magic Dick (J. Geils band) en James Harman. De zaal gaat om 19.00 uur open. Adres: Pazzanistraat 1, 1014 Amsterdam, tel. 020-7220980. Of check gewoon ff op: www.northseajazzclub.com

Om de gekte van de muziek van Brian Jonestown Massacre uit te leggen, volstaat diens naam: een samentrekking van de vroeg overleden gitarist en Rolling Stones-oprichter Brian Jones en de door sekteleider Jim Jones gestichte nederzetting Jonestown, waar zich in 1974 de collectieve zelfmoord van de volgelingen van de Peoples Temple afspeelde. Niet alleen trekt de waanzin een spoor door de muziek – van shoegaze-groep naar een neo-psychedelische-rockband met invloeden van folk en bluesrock, raga en elektronica – ook aan de bezetting is geen touw vast te knopen. Oprichter en multi-instrumentalist Anton Newcombe heeft meer dan twintig muzikanten deel uit laten maken van de band, onder wie medeoprichter Matt Hollywood, Peter Hayes (Black Rebel Motorcycle Club), Sune Rose Wagner (The Raveonettes), Bobby Hecksher (The Warlocks) en Matt Tow (The Lovetones). Dan weet je het wel. Ook Third World Pyramid onderstreept de niet aflatende dynamiek van BJM; negen tracks met oude en nieuwe geluiden, van het melancholieke ‘Good Mourning’ naar ‘Assignment Song’, een cover van Nina Simone. Nog steeds goed gek. [Recensie: C. Visser]

>. Parekh & Singh – Ocean

Drummer Jivraj Singh en multi-instrumentalist Nischay Parekh komen uit India en brachten daar in 2013 al dit album uit. Langzamerhand slaat hun opmerkelijke sound over naar de US en Europa, en terwijl ze inmiddels bijna hun tweede album gaan uitbrengen kunnen we eerst nog even kennismaken via deze wereldwijde heruitgave. En opmerkelijk is het, want het album opent met I Love You Baby, I Love You Doll, een nummer dat sterk herinnert aan Fred Neil’s Everybody’s Talking (!), terwijl de twee nummers die volgen meer gemeen hebben met Dylan’s Nashville Skyline (!!) dan met muziek die wij, bevooroordeelde westerlingen, meer associëren met de transistorradio muziek die de straten van Mumbay bevolken. Daarna wordt het album zelfs een stuk steviger en eigentijdser om naar het eind van het album weer terug te keren naar de akoestische sound van het begin. En dat alles in 25 minuten. Bijzonder album. [Recensie: J. Vreugdenhil]

Nico Muhly verbleef in 2009 geruime tijd in Eindhoven, waar hij in het Muziekgebouw Frits Philips composer-in-residence was. In opdracht van het Cross-Linx festival werkt hij met Holland Baroque Society en singer/songwriter Teitur aan Confessions. Daarin werden persoonlijke filmpjes die, op verzoek ingestuurd waren door YouTubers, door beide heren op muziek gezet. Het resultaat, nu een paar jaar later, is eindelijk op plaat gezet. Het levert een introvert, fraai samengaan van klassiek en pop op. Teitur is van de Faroe Eilanden afkomstig. De laatste keer dat ik hem live zag, was jaren geleden in EKKO te Utrecht. Daar gaf hij als voorprogramma van Ane Brun acte de presence en maakte toen al veel indruk. De teksten op deze plaat, die van zijn hand zijn, zijn nogal platvloers. Daarmee vangen we alsnog een glimp op van hoe de YouTube-clips die bij de liedjes hoorden, eruit moeten hebben gezien (‘I love the smell of my printer in the morning’). Is het pop? Is het klassiek? Het is een mooi album! [Recensie: J. Stevens | Fernweh Magazine]

Onze albumtips zijn wekelijks via onze Spotify-playlist te beluisteren. Hieronder de lijst van deze week:

(eerste twee nummers overslaan).

Vorige week was een van mijn helden, de Nigeriaanse en Amerikaanse schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie, in Nederland. Zij was onder meer te gast in TV-programma Buitenhof en diverse andere media, waaronder NRC Handelsblad, besteedden aandacht aan haar alsook het Brainwash-festival. Haar recent in Nederlandse vertaling verschenen boekje We moeten allemaal feminist zijn, als geschreven versie van haar TED-filmpje dat online zo’n drie miljoen keer bekeken werd, nemen we ter harte. Niet voor niets wordt ons albumtips-lijstje deze week vol-le-dig gedomineerd door vrouwen. Alleen al naar muzikale maatstaven is dit volledig terecht. Mannen komen er pas in de bonustips aan te pas. Veel luisterplezier!

Albumtips week Nr. 43 | 2016

1. Agnes Obel – Citizen Of Glass
2. Joan As Police Woman & Benjamin Lazar Davis – Let It Be You
3. Noura Mint Seymali – Arbina
4. Weyes Blood – Front row seat to earth
5. Anouk – Fake it till we die

BONUSTIPS:

• Krankland – Wanderrooms
• Growlers – City Club
• Traumahelikopter – Competition Stripe

1. Agnes Obel – Citizen Of Glass

Tussen de fragiele werkjes van de Deense Agnes Obel (Caroline Thaarup) zit telkens drie jaar. In 2010 debuteerde de blonde singer-songwriter met het schitterende Philharmonics (in 2012 bekroond met een EBBA-award), in 2013 opgevolgd door het minstens net zo mooie Aventine. En zoals doorzichtig glas onthullend, transparant en helder is, zo is Citizen Of Glass dat ook. Obel legt haar ziel op tafel en onthult, bijna nakend, al haar zwakheden. Emotioneel en welhaast een catharsis, maar tegelijkertijd heel normaal en brutaal eerlijk. De tien nummers voelen als een intense, melancholische reis vol prachtige geluiden en stijlen die je hart en ziel binnendringen. Bij DWDD veroverde ze midden oktober een complete zaal met de vertolking van It’s Happening Again. Geflankeerd door historische instrumenten als de spinet en celesta wordt een elegante sfeer gecreëerd, minder allesomvattend dan beide voorgangers, maar zeker niet minder luisterrijk. Een gevoelige plaat die ons aan het denken zet. [Recensie: J. Teitsma]

2. Joan As Police Woman & Benjamin Lazar Davis – Let It Be You

Al een decennium lang wordt de muziekhemel op aarde verrijkt door de Brooklynse engel Joan Wasser. Samenwerkingen met onder andere Lou Reed, Antony, Joseph Arthur en Rufus Wainwright heeft deze 46-jarige tot nu toe op haar naam staan. Haar unieke Amerikaanse soul van het hoogste niveau dat Wasser gedurende deze tien jaar heeft weten te maken, wordt nu bezegelt met Let It Be You. Multi-instrumentist en producer Benjamin Lazar Davis is, zoals op de cover te zien, de andere helft achter deze plaat. Tien tracks vloeien in elkaar over als rivieren die samenkomen in zee; moeiteloos laten de beide in Brooklyn gehuisveste artiesten verschillende muziek genres in elkaar overgaan wat er voor zorgt dat elk nummer een eigen charme kent en het album als geheel een krachtige uitwerking op jou als luisteraar heeft. Wellicht komt dit door de inspiratie voor dit album. Davis en Wasser kwamen er tijdens hun ontmoeting achter dat zij apart van elkaar naar Afrika waren gereisd; zij naar het oosten, hij naar het westen. Het land waar het duo geïnspireerd raakte door de muzikale stijlen van de Pygmeeën. Door gebruik te maken van instrumenten als de gitaar en het keyboard hebben de twee met een conventionele rock manier voortgeborduurd op de traditionele muziek uit Afrika. Let It Be You is te krachtig om een week niet naar geluisterd te hebben. Een plaat die op repeat moet worden gezet. Een plaat waar je in wilt kruipen. [Recensie: L. Rettenwander]

CONCERTTIP: Op woensdag 30 November 2016 treedt Joan As Police Woman & Benjamin Lazar Davis op in TivoliVredenburg te Utrecht. Adres: Vredenburgkade 11, 3511 WC, Utrecht. Tel. 030-2314544. Web: www.tivolivredenburg.nl De deuren gaan open om 19.00 uur en er zijn vaste zitplaatsen beschikbaar.

3. Noura Mint Seymali – Arbina

De tweede langspeler van Noura Mint Seymali komt na Tzenni, heet Arbina en is goed. Heel erg goed zelfs. Recensent Z. Lipez van Noisey/Vice is er lyrisch over:

I shouldn’t be personally offended that many don’t know about or consider Noura Mint Seymali the best singer in the world and her band the best band in the world. But I am. Grievously so. It’s a slight I feel in my bones that causes me to slander all other bands, no matter how worthy. Noura Mint Seymali’s new album, Arbina, is one of the best albums of the year. Not one of the best “world music” albums, whatever that means, but one the best albums. Full stop. Period. I want to list every album it’s far better than, in detail, starting with Radiohead’s A Moon Shaped Pool, but I don’t imagine Noura Mint Seymali would appreciate that.”

en even verder, na de beschrijving van enkele feitelijkheden:

But, really, I want to impress upon you this this album is very good. Well, I’m excited about it.”

De uit Mauritanië afkomstige Seymali maakt Azewan een Moors popgenre. In haar geval bestaat dat uit rock, funk, psychedelische folk, moorse muziek, dub, prog, een vleugje exotique en algemene muzikale genialiteit. Zo weet ze haar erfgoed te combineren met pure innovatie. De toonladders zijn die uit haar West-Afrikaanse geboorteland. Je hoort de griot-verteltraditie als je door je wimpers luistert maar ook Jimi Hendrix die in Nouakchott zijn kunsten toont.

Even wat feitelijkheden: Ik schreef eerder ‘Moors’. ‘Moors?’ zult u zich hebben afgevraagd. Ja, dat is een mengeling van Arabieren en Berbers. Waarom is dat belangrijk? Omdat de politieke macht in Seymali’s land berust bij het Moorse deel van de bevolking, terwijl het zwarte deel van de bevolking als tweederangs burgers wordt behandeld. Pas in 1981 werd de slavernij daar officieel afgeschaft. Het land is Islamitisch en een andere godsdienst is niet toegestaan.

Albumnaam Arbina verwijst naar de naam van een god. Het album werd geproduceerd door drummer Mathew Tinari met de Afrikaanse legende Pere Ubu en de even zo legendarische Tony Maimone uit Brooklyn achter de knoppen  De echtgenoot van Seymali, Jeiche Ould Chighaly, is te horen op gitaar; en hoe! Drummer Tinari en bassist Ousmane Touré die ook al het ritmefundament op Tzenni vormden staan nu ook weer garant voor vele gefunkte verrassingen. Noura Mint Seymali is zelf het stralend middelpunt van dit bijzondere geheel. Met haar veelzijdige stem (be)zingt ze, voor het geval u net als ik geen arabisch spreekt: een ode aan Mauritanië, het transcedentale van muziek en – minder verheven maar in dat land zeker zo belangrijk als je bijvoorbeeld bedenkt dat volgens de VN 46,3% van de bevolking onder de armoedegrens leeft – de noodzaak van gezondheidszorg voor vrouwen.

Ik sluit af met een laatste citaat uit Noisey / Vice over Seymali om uw interesse nog eens aan te wakkeren:

[…] I’m just saying that she’s empirically and objectively better than what you’re currently listening to. That’s all.”

En dat is niet niks..! [Recensie: J. Stevens | Fernweh]

–

4. Weyes Blood – Front row seat to earth

Weyes Blood is de naam waaronder Natalie Mering alweer een jaar of 10 muziek maakt. In dat decennium heeft Natalie zich ontwikkeld van lo-fi avant-gardiste tot gothic folkie tot intrigerende en melodieuze chanteuse met een sterke hippie inslag. Die evolutie is te volgen op haar albums. De eerste single van deze plaat is Seven Words, een ballad, die rustig de tijd neemt om zich te ontvouwen. Inspiratie lijkt Natalie te hebben geput uit het werk van Natalie Merchant, maar vooral van de legendarische, veel te vroeg overleden Judee Sill.

CONCERTTIP: Op donderdag 17 november 2016 treedt Weyes Blood op in OCII te Amsterdam. Adres: Amstelveenseweg 134, 1075 XL, Amsterdam. Of kijk even op internet: occii.org/

Sinds hun vorige album Chinese Fountain is niks meer hetzelfde voor ‘Beach Goth’-rockers The Growlers. De beroemde regisseur Paul Thomas Anderson castte de band in zijn film Inherent Vice (2014) en dit nieuwe, alweer zesde album van de band werd geproduceerd door Strokes zanger Julian Casablancas i.s.m. Shawn Everett (bekend van o.a. Alabama Shakes en War On Drugs). Klonk het oude werk nogal rauw, de nieuwe plaat is een forse stap voorwaarts. Niet alleen is de plaat rijker en meer gefocust, door de koppeling van reggae, punk, rauwe country en psychedelica aan stevige synthesizers en dance beats waan je je in een funky Miami-nachtclub. Zanger Brooks Nielsen heeft zich laten inspireren door de afrogroove van William Onyeabor en de combinatie van punk en reggae die bijvoorbeeld The Clash groot maakte. De donkere kant van The Growlers zit nog altijd in de teksten, maar door de gelikte productie en de aanstekelijke mix van stijlen zal een nieuw publiek worden aangesproken. [Recensie: E. Damen]

CONCERTTIP: De laatste keer dat ze in Amsterdam waren, was bijna 2 jaar geleden maar op maandag 14 november 2016 kun je The Growlers live gaan bewonderen in Paradiso Noord ofwel: de Tolhuistuin. Adres: IJpromenade 2, 1031 KT, Amsterdam. De deuren gaan open om 20.30 uur. Check ff: www.paradiso.nl

De Groningse band traumahelikopter maakte aan het begin van 2013 indruk met een compromisloos debuut vol rauwe garagerock. 11 songs in 26 minuten en alles was raak. Opvolger I Don’t Understand Them At All liet een jaar later een wat melodieuzer geluid horen en deze lijn trekt traumahelikopter door op haar derde plaat, waarvoor de band wat meer tijd heeft genomen. Ook Competition Stripe bevat nog volop rauwe garagerock, maar het palet is dit keer rijker en veelkleuriger. traumahelikopter is op haar nieuwe plaat immers ook niet vies van uitstapjes richting onder andere melodieuze 60s gitaarpop en hier en daar wat psychedelica en citeert knap uit meerdere decennia tijdloze gitaarpop. Het levert een gevarieerde gitaarplaat op van het soort waar het Excelsior label in haar jonge jaren het patent leek te hebben. Goudeerlijke gitaarpop dus die de zon laat schijnen en dat kunnen we in de seizoenen die komen gaan goed gebruiken. [Recensie: E. Zijleman]

CONCERTTIP: Op zaterdag 29 oktober 2016 kan je in het Rotterdamse Rotown Traumahelikopter gaan beluisteren. De deuren gaan om 21.00 uur open. Adres van Rotown: Nieuwe Binnenweg 17-19, 3014 GB, Rotterdam, Tel. 010-4362669. Check het web: www.rotown.nl

Volg onze wekelijkse ‘Fernweh-Magazine’ Albumtips op Spotify via onze playlist (eerste twee nummers overslaan – die staan er per ongeluk in en we krijgen ze niet verwijderd uit de lijst):