In het voormalige NS-gebied in Amersfoort dat zich ten westen van (de achteruitgang van) het NS Station bevindt, staat bij de Wagenwerkplaats lunchcafé ‘Het Centraal Ketelhuis’. Het gaat hier om een herbestemd industrieel rijksmonument temidden van een gebied vol voormalige NS-loodsen, werkplaatsen, etc. Het hele gebied is en wordt op een esthetisch en kwalitatief hoog niveau herontwikkeld en is het ontdekken meer dan waard. Decennialang werden in dit gebied goederenwagons opgeknapt. De omgeving doet denken aan Strijp-S in Eindhoven en bijvoorbeeld het Westergasfabriekterrein in Amsterdam en is minstens net zo spannend.
Een bijzondere geschiedenis
Op de website lezen we dat het Centraal Ketelhuis, net als de andere panden op de Wagenwerkplaats, van de hand van architect Dirk Margadant is: de huisarchitect van de Hollandsche IJzeren Spoorweg-Maatschappij (HIJSM). Hij is onder meer bekend van het stationsgebouw van Den Haag Holland Spoor en Haarlem. Margadant ontwierp in de stijl van de Delftse renaissance en van Berlage. Het pand is een levende herinnering aan de rijke geschiedenis van de spoorwegbouw in Nederland en is een karakteristiek voorbeeld van industriële fabrieksbouw uit het begin van de twintigste eeuw. Het Centraal Ketelhuis is 
gebouwd in 1904 en 1917. De ruimte bestond uit een accu-laadruimte met rolkraan en een ketelhuis met drie grote ketels. De schoorstenen op het dak van het Centraal Ketelhuis zijn voorzien zijn van zonnecellen. Daardoor krijgt het monumentale pand haar historische functie als energieleverancier ook weer een beetje terug.
Het industriële karakter van het Ketelhuis komt ook op fraaie wijze tot uitdrukking in het interieur. In de bar is staal verwerkt, de eettafeltjes zijn van een Piet Hein Eek-achtig ontwerp (gelakt sloophout) en de originele industrieel uitziende buizenstelsels met rode kranen en afsluiters vullen de achterwand als een sculptuur, die voor de bezoekers de herinnering aan vervlogen tijden levend houdt. Aan de andere kant bevindt zich een open haard met vrij besloten zithoek. Daar moet het in de winter zeker prettig toeven zijn. Maar nu is het (begin oktober!) nog prettig zonnen op het terras dat een prachtig uitzicht biedt op de historische industriële panden van de Wagenwerkplaats. Toch gaan wij binnen zitten om te lunchen. Het publiek tijdens lunchtijd bestaat hoofdzakelijk – maar niet alleen – uit zakelijke gasten, meestal in duo’s. Er wordt gemoedelijk gebabbeld.
Lekker lunchen bij Centraal Ketelhuis Amersfoort
In het lunchcafé hebben we volop keuze uit ambachtelijke gerechten van ‘eerlijke’ ingrediënten. Wat ons aanspreekt is dat men kleine broodjes heeft, waarbij het de bedoeling is dat je er twee besteld met één kopje soep of drie zonder soep. Die keuzes vormen een standaard-luncharrangement. Drie broodjes zijn ruim voldoende voor één persoon. Het prettige is natuurlijk dat je zo, als klant, van meerdere gerechtjes kan proeven.
Mijn lunchpartner kiest voor het eerste: één broodje geitenbrie en één broodje falafel. De soep die ze krijgt, blijkt bloemkoolsoep met amandel. Om de bloemkoolsoep af te maken is er een (flinke) scheut olijfolie in 
geschonken. Hij is verder in het geheel niet flauw, zoals bloemkoolsoep weleens kan zijn. De kruiden, onder meer nootmuskaat, en de amandel maken de soep spannend genoeg. ‘Zonder zou het misschien een beetje een flauwe babyvoerhap geweest zijn’, analyseren we hardop.
Ik kies voor twee broodjes: eentje met ossenworst geserveerd met ei en piccalilly, een broodje falafel en samen kiezen we ook nog voor de vegetarische hartige taart (quiche) met groene sla. De broodjes bekoren ons zeer. De ingrediënten en de broodjes zijn vers en dat proef je. Overbodige toeters en bellen zitten er gelukkig niet op zodat je de pure smaken van de producten goed proeft.
De hartige taart met courgette, rode ui, tomaatjes en ricotta heeft een lekker stevige deegkorst die goed gaar is. De vulling is lekker hartig en goed gekruid. Punt van kritiek is wel dat hij veel te nat is. En wij vonden hem behoorlijk zout. De groene sla met tomaatjes en komkommerstukjes vonden we nogal (te) saai. Overigens moet je geen haast hebben want de bestellingen laten nogal op zich wachten.
De frisse Vermentino is zoals hij moet zijn. Lekker dus. Zeker met dit prachtige weer in oktober waan je je nog even Italië. Verder valt de lekker koffie op. Er is een heuse barista die ten eerste een pittige Ethiopische 
boon voor espresso’s met rijk parfum uitzocht en daarnaast koos voor een zachte, mokka-achtige Brazilliaanse boon voor een gewone koffie, cappuccino of latte macchiato (je krijgt een ruim glas warme melk en de ober komt er de koffie later aan tafel aan toevoegen). De twee blends zijn van het merk Bocca, zo lezen we op de kaart en dat smaakt naar meer. Koffie krijgt, naar onze tevredenheid, de nodige aandacht van het Ketelhuis. Zelf beweert men zelfs de lekkerste koffie van heel Amersfoort te hebben. Het is mogelijk. Wie zal het zeggen? Er is ook een heuse theekaart met verse ‘treksels’ van munt en van bijvoorbeeld gember, maar ook andere theeën zijn voorradig. Je kan hier ook een high tea nuttigen met brownies, macarons, vers fruit, etc. Dit moet wel een dag vantevoren worden gereserveerd.
Naast het Centraal Ketelhuis staat een oud NS-rijtuig, dat te huur is. Het Ketelhuis is ook een officiële trouwlocatie van de gemeente Amersfoort en de wagon schijnt in het bijzonder geliefd te zijn bij bruidsparen.
Tot slot
We rekenen af, lopen buiten naar de auto langs hippe start-ups met atelier, leuke eettentjes, congres- en vergaderlocaties en zelfs een operahuis en constateren tevreden dat we van een heerlijke lunch genoten hebben in een bijzondere ambiance. Parkeerruimte is er overigens meer dan genoeg en nog gratis ook. Dit is een stukje Amersfoort dat een bezoekje zeker waard is.
Zelf het Centraal Ketelhuis bezoeken?
- Adres: Soesterweg 320, 3812 BH, Amersfoort
- Contact: Tel. 088 – 000 15 95 /// www.centraalketelhuis.nl
52° 09′ 23.2″ NB, 5° 21′ 49.0″ OL
De stijlvol ingerichte winkel met witte muren en houten meubilair is als een snoepwinkeltje. De boeken zijn zonder uitzondering prachtig vormgegeven en zijn een lust voor het oog. De manier waarop ze zijn uitgestald nodigt uit tot nadere bestudering. Ieder boek dat er ligt wil je in je handen nemen en er figuurlijk van proeven. Als je een boek eenmaal gekocht hebt wil je het direct lezen. En dat kan, want in een deel van de zaak kan onder het genot van 
Tessel en Dorris begonnen de brouwerij als grap. ‘We maken 1000 liter en zien wel hoe het loopt. Desnoods geven we een groot feest en drinken we het zelf op.’ Maar het liep anders. Het bier viel in de smaak en vond aftrek.’This is the best beer I’ve ever had’, merkte een Engelse toerist op nadat hij het bier gedronken had. De vraag bleef toenemen en de vrouwen kregen al snel in de gaten dat zij het brouwen over een andere boeg moesten gooien. Het keerpunt kwam toen Tessel en Dorris besloten om in één keer 10.000 liter te brouwen. ‘Met 1.000 liter verdien je niets. Het was of stoppen of doorgaan en er volledig voor gaan’. Het werd het laatste. De zussen De Heij raapten hun spaargeld bij elkaar, leenden wat geld en huurden bij brouwerij Lindeboom wat ketels. Wat begon als hobby werd ondernemen.
