Fernweh Magazine

Ontsnap. Steeds vaker. En verder..!

Artikelen & Interviews

In Weiselstein kan alles

In Weiselstein kan alles

by ·

Weisenstein---Fernweh-Magazine

— Door: Suzanne Hakkenberg

Terwijl je op de heuvel nog de zon onder kunt zien gaan, ligt Weiselstein al in de schaduw. Dit piepkleine dorpje met twaalf inwoners en zes huizen ligt in een dal in het noordoosten van het Duitse Westerwald, ongeveer 25 km van de dichtstbijzijnde snelweg en zo’n 300 ten zuidoosten van Utrecht. Een bosrijk gebied en toch ook weids door de vele vergezichten over weiden en dorpjes die je hebt in zo’n heuvelachtige landschap. Het Westerwald beslaat zo’n 3000 km², dat is ongeveer zo groot als de provincie Groningen.

In Weiselstein zijn de bomen rimpelig en puur. Soms afgebroken, soms omgehakt. Het vele mos verraadt dat het er vochtig moet zijn. De weilanden zijn uitgestrekt, op het laagste punt van het dorp stroomt een beekje. Telefoons hebben niet overal bereik. En als er sneeuw ligt, wordt de toegangsweg naar het dorp niet door de overheid sneeuwvrij gemaakt. De geasfalteerde, officieel doodlopende weg ligt voor het grootste gedeelte aan prive-grond en dat betekent dat de bewoners zelf moeten sneeuwruimen. Paarden, honden, kippen, geiten, konijnen: er leven meer dieren dan mensen in dit gehucht. ’s Nachts komen die dieren uit het bos tot leven en hoor je de uilen. Vossen brengen een bezoek aan het dorp en eten een kip. Het zou goed kunnen dat er ’s nachts ook wel eens een wild zwijn door Weiselstein trekt.

IMG_2953
‘Hier is geen druk en er zijn geen regels’

 

Jorg Lerner (57) en Heleen van Nierop (46) wonen in het eerste huis rechts na het spoorduct. Door de week dendert er een goederentrein over deze baan, praktisch door hun achtertuin. Jorg heeft hier een drukkerij aan huis. Heleen heeft een klussenbedrijf. Samen runnen ze hun huishouden: groenten en fruit verbouwen, dieren grootbrengen en slachten, de vriezer vullen, hout hakken voor de kachel. Het wil wel eens gebeuren dat er in de gang een geschoten wild zwijn hangt uit te lekken om uiteindelijk verwerkt te worden tot gehakt. Zoveel mogelijk zelfvoorzienend. Op het dak prijken de zonnencellen die ervoor zorgen dat de boiler en de wasmachine warmwater hebben. Het toilet op de tweede verdieping wordt doorgespoeld met regenwater. Ook de drukkerij en de wasmachine draaien op regenwater.

“Hier war ich noch nie” zeggen zijn klanten soms en dat gold ook voor Jorg toen hij halverwege de jaren ’80 het huis kwam bezichtigen. Hij zocht een vrijstaand huis met een bedrijfsruimte en de mogelijkheid om geiten te houden. Weiselstein was geen bewuste keuze, de woonruimte die hij zocht, stond simpelweg daar. Samen met zijn toenmalige vriendin en haar broer ging hij hier wonen. In eerste instantie voelden de ‘ökö’s’ zich niet heel erg welkom in het dorp. De alternatieve levensstijl van de nieuwe dorpelingen vond de rest van het dorp maar raar. Ze waren bang voor wat dat allemaal met zich mee zou kunnen brengen. Hoe anders is dat nu; inmiddels is Jorg de langstzittende bewoner. Hij maakte mee dat Weiselstein twintig inwoners had waarvan zes kinderen. Hij was zelfs een tijdje ‘burgemeester’ en zat namens Weiselstein in de gemeenteraad. De laatste keer haalde hij de kiesdrempel van twintig stemmen niet.

Heleen verruilde in 2010 haar leven in Utrecht voor een leven met Jorg in zijn dorp. “Men is hier conservatiever maar ik weet niet altijd of dat een verschil is tussen Nederland en Duitsland of een verschil tussen stad en platteland. Je kan hier heerlijk rommelen. Ik bedenk iets en ik kan het in mekaar knutselen. Er is zoveel in en rondom het huis. Maar bedenk niet zaterdag om drie uur dat je silikonenkit nodig hebt. De winkels zijn dan gewoon dicht. En fietsen doe je hier ook niet echt. Alles gaat met de auto.”

Weiselstein is uniek zeggen beiden. Een dorp met historie die van niemand is. Geen van de huidige bewoners is geboren in het dorp. Dat maakt dat iedereen kan doen wat ‘ie wil, aldus Jorg en Heleen. Hier is geen druk en er zijn geen regels. En er is nog iets dat het hier zo bijzonder maakt; elk jaar organiseert het dorp in de zomer een eendaagse festival Weiselstein Open Air. Geheel volgens Duitse traditie met bandjes, bratwursten, radlers, bier en mensen uit de wijde omtrek. Familie en vrienden van Heleen kunnen inmiddels ook niet meer zonder hun jaarlijkse dosis Weiselstein en komen maar wat graag precies het weekend van het festival langs.

  • Zie hier een impressie van Weiselstein Open Air 2013
  • De Muehlsteyn (hand)drukkerij.

50° 46′ 00.4″ NB, 7° 50′ 00.5″ OL

“Mensen die van wijn houden, zijn altijd leuk”

“Mensen die van wijn houden, zijn altijd leuk”

by ·

De directeur van wijnhuis Robbers & van den Hoogen is een echte ‘Ernhemmer’, die waakt over de continuïteit van het bedrijf en de belangen van zijn familie. “Ik ben een wijnman.”

Nooit heeft Marcel Donders (46) andere ambities gehad dan werken in het bedrijf van zijn familie, het Arnhemse wijnhuis Robbers & van den Hoogen. Maar het had wel wat voeten in de aarde voordat Marcel, met broer Rob en zus Astrid, het bedrijf in 1995 kon overnemen. “Dat kan jij wel willen, maar dat kan niet zo maar”, kreeg Marcel van zijn vader, de toenmalige directeur van het familiebedrijf, te horen. “Mijn vader stond voor belangrijke keuzes. Er was onduidelijkheid over de toekomst van het bedrijf. Er waren investeringen nodig en hij moest rekening houden met de ambities van anderen in de familie.” Broers en zus Donders boden de erflaters een duidelijke toekomstvisie en namen als vierde generatie het bedrijf over. Sinds 2001 is Marcel Donders er directeur.

Meerdere petten
In de grootste wijnbibliotheek van Nederland, tussen een lange wand vol boeken en een grote collectie kurkentrekkers, spreekt Marcel Donders over de spanning die er kan zijn tussen de belangen van het bedrijf en die van de familie.

'...het wijnhuis, vertelt ook het verhaal van zijn familie, eigenaar sinds 1842.'
‘zijn familie, eigenaar sinds 1842’

 “Je hebt meerdere petten op. Soms moet ik beslissingen nemen die in het belang zijn van het bedrijf, maar voor de familie minder gewenst zijn. Het is belangrijk dat je het eens bent met elkaar. Soms hebben we verschillende visies. Dat is niet altijd makkelijk. Ik leg dus regelmatig in de familie uit waarom ik doe wat ik doe. Twee keer per jaar geef ik een uitleg van hoe de zaak er voor staat.“

De continuïteit van het bedrijf, tot ver in de toekomst en ten bate van de familie, is voor directeuren-grootaandeelhouders een grote verantwoordelijkheid. “Ik voel een druk om de zaal om de familie tehouden. Netjes en goed. De hele familie kijkt mee welke beslissingen ik neem.” Marcel Donders is zich bewust van de plek die hij in de geschiedenis van de familie inneemt. Het Nederlands Wijnmuseum, dat grenst aan het wijnhuis, vertelt ook het verhaal van zijn familie, eigenaar sinds 1842. Aan de muren hangen portretten en foto’s van vorige generaties. Op bescheiden toon noemt Donders zich een ‘tussenpaus’. “Ik geef niet alleen het bedrijf door aan een volgende generatie, maar voor een deel ook de historie van de familie. Mijn taak is het om het bedrijf het liefst wat uit te breiden en mooier door te geven. Ik heb zelf geen kinderen, maar er is met de kinderen van mijn broer en zus wel een vijfde generatie op komst. De oudste is overigens pas 10 jaar, dus die vallen we er nog niet mee lastig. Zoals in elk familiebedrijf groeien ze spelenderwijs in de zaak op.”

Robbers-van-den-Hoogen-Wijnhuis-interview-Fernweh-Magazine
‘Uniek in Nederland’

Leuke mensen
Ook Marcel Donders is in het bedrijf opgegroeid. Hoewel hij in zijn jeugd de ruimte had om zijn eigen weg te gaan, wilde hij niets liever dan werken in en voor het wijnhuis. “Wijn is een mooi product. Je hebt contact met leuke mensen. Mensen die van wijn houden zijn altijd leuk.” Na zijn studie ‘Bedrijfseconomie’ voltooide hij de opleiding tot vinoloog, leerde de Franse taal spreken en volgde cursussen in Bordeaux, waar hij ook stage liep. “Wij zijn van oorsprong een klassiek Bordeaux-huis”, stelt hij, die zelf een groot liefhebber is van wijnen uit deze streek. Donders, die fanatiek traint voor de marathon van New York en er afgetraind uitziet, bestempelt zichzelf als ‘Bourgondisch’.

“Ik houd van lekker eten en drinken. Ik was jong toen ik voor het eerst wijn proefde. De smaak van toen kan ik niet terughalen. Maar het was meer de beleving. Ik weet van vroeger dat toen mijn moeder vroeg wat ik wilde eten, ik graag haas wilde. Maar ik kan me niet voorstellen dat ik als kleine jongen haas nou zo lekker vond. Ik wist wel dat als we dat aten, er mooie karaffen op tafel kwamen. Dat was altijd iets bijzonders. Wij zaten bij ons thuis lang aan tafel, soms extreem lang. We spraken met elkaar en luisterden naar klassieke muziek. Ik vind dat mooi, het is belangrijk. Nu is dat bijna niet voor te stellen, zo gehaast als we zijn. Later leerde ik mijn smaak te ontwikkelen. Als mijn vader een grote proeverij had gehad, zette hij de wijnen achter in de keuken. Zodra ik uit school kwam namen we de wijnen even door, even proeven. Mijn vader vroeg me dan wat ik er van vond.”

Wijncentrum
Marcel Donders is in balans, vindt hij zelf. “Net als mijn vader kan ik enorm genieten en hard werken.” Het familiebedrijf is meegegaan met zijn tijd en is op verschillende manieren gegroeid. Er is een wijncafé bij gekomen, in de villa naast het bedrijf heeft zich een restaurant gevestigd dat alleen de wijnen van het wijnhuis schenkt en er zijn verschillende wijncursussen. “Wat wij hier in Arnhem hebben gecreëerd is een wijncentrum. Alles over wijn kun je hier vinden. Dat is uniek in Nederland. Klanten komen toch voor het wijnverhaal.”

♣ Interview door: Hans Jansen | Fernweh Magazine

Opwindend werk is niet S.M.A.R.T. maar lekker vaag

Opwindend werk is niet S.M.A.R.T. maar lekker vaag

by ·

Waarom-SMART-niet-lekker-werkt---Fernweh_nu

— Door: J. Stevens [Fernweh]

Onlangs las ik een opmerkelijk bericht, getiteld: ‘Een vaagmaak-bril voor als je van God niet naar vrouwen mag kijken’ over een uitvinding voor ultra-orthodoxe Joden:

‘In orthodoxe wijken in Israël lopen vrouwen aan de andere kant van de straat, zitten achterin de bus en kleden zich uitermate decent. Maar het is niet genoeg, want de verleiding […] is overal. Daarom is er – voor slechts €6 – een bril te koop die maakt dat je alles, en dan vooral vrouwen, wazig ziet.’

In Nederland bezoeken we, na werktijd, en masse café’s en restaurants waar we bier, wijn en andere spiritualiën rijkelijk laten vloeien om ons te benevelen en in kennelijke – vage – toestand onvergetelijke avonden door te brengen met de knapste exemplaren van het andere geslacht. Doe Maar-zanger Henny Vrienten bezong al treffend waartoe de liefde leidt: ‘En m’n scherpe blik is ook al dagen zoek’ En voegt daar meteen aan toe: ‘T kan me niet schelen zolang ze maar met me vrijt’. Ziedaar het hele drama / geluk van de verliefde hetero-man in een notendop. Waar de uitvinder van de vaagmaak-bril vermoedt dat vaagheid kuisheid bevordert, tonen hele Nederlandse volksstammen dus, met vage verve, het tegendeel aan. Er lijkt juist een rechtevenredig verband te bestaan tussen de vage blik enerzijds en verleiding, opwinding, liefde, erotiek en passie anderzijds. Ofwel: hoe vager de eigen blik, hoe verleidelijker de ander?

Ook in organisaties is men op een ultra-orthodoxe kuisheidsqueeste. Deze wordt wel kort en krachtig verwoord in het bekende organisatiekundige reinheidsgebod: ‘SMART’. Ofwel: ‘Gij zult uw werk Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch en Tijdgebonden verrichten.’ Waarschijnlijk is (veel) werk in organisaties juist daarom ook zo saai want liefdeloos, althans niet erg opwindend. Wat wij node missen om ons werk echt verleidelijk en zelfs opwindend te maken, is: een vleugje vaagheid.

Er is echter ook werk, buiten het reguliere werk, dat men zonder dat men er een salaris voor ontvangt, zelfs gráág en vrijwillig verricht: vrijwilligerswerk. Men spreekt ook wel van Liefdewerk oud papier – volgens Van Dale (2005): ‘Werk dat of daad die belangeloos, gratis verricht wordt’. Liefdewerk betekent: ‘Daad van naastenliefde, vorm van liefdadigheid’ en daarnaast: ‘Liefdadigheidsinstelling’. Werk in organisaties betreft over het algemeen juist geen ‘liefdewerk’, want daar geldt: ‘Het is hier geen liefdadigheidsinstelling!’

Kennelijk biedt vrijwilligerswerk iets aantrekkelijks dat we in onze reguliere banen veelal missen. Anders geformuleerd: Hoe brengen we een beetje liefde in onze liefdeloze organisaties? Ofwel: hoe wordt de organisatie als liefdelooswerk een beetje liefdewerk? Wellicht door het SMART-principe om te draaien: wat als we bij het samenwerken en organiseren Onspecifiek, Onmeetbaar, Onacceptabel, Onrealistisch en Niet-tijdgebonden te werk gaan? Of in (mooiere) synoniemen daarvan: lekker Vaag, Mateloos, Alle-perken-te-buiten, Fabelachtig en Eindeloos? En ziedaar: het onbegrijpelijke acroniem VMAFE blijkt een synoniem voor de liefde zélf. En wie kent zoiets menselijks als ‘liefde’ niet? Acroniemen zijn in de liefde niet nodig en ook wensen geliefden de liefde liever niet af te korten tot zoiets als SMART. Geliefden laten hun ratio liever voor wat ’ie is en gaan, heel verstandig, vrijwel uitsluitend op hun gevoel af.

De ultra-orthodoxe Joden hebben inderdaad gelijk als zij stellen dat de verleiding overal is. Maar anders dan zij kennelijk denken, verleidt een vage, verhullende blik juíst tot opwindend fantaseren. Niet voor niets is lingerie verleidelijk omdat het tenminste ‘iets’ aan de verbeelding overlaat waar daarentegen geldt: bloot slaat dood. Hedy d’Ancona zei het ooit zo: ‘Lijfelijke aanraking kan stukken minder intiem zijn dan een zakelijk lijkend gesprek, waarbij de mannelijke gesprekspartner communiceert met het bovenste knoopje van je bloes.’

Dus koop die vaagmaak-bril en zet hem op tijdens uw werk! (Verhullende) Ambtelijke taal in beleidsnota’s en auditrapporten mét een vleugje vaagheid of toeval heeft al snel enige opwinding tot gevolg. Vergaderingen zonder agenda verleiden al snel tot VMAFE. De uit dergelijke vergaderingen voortvloeiende ‘actiepunten’ worden al snel met passie uitgevoerd. En voor u het weet, ziet u al uw (voorheen saaie) werkzaamheden als pikanterietjes temidden van pure organisatieporno.

Jorrit Stevens is als denkadviseur & partner verbonden aan GrasFabriek.

[Deze column is op 12 augustus 2012 eerder gepubliceerd in De OrganisatieActivist. Overgenomen met toestemming.]

Hoe kun je voorspellen welke CEO’s hun onderneming om zeep zullen helpen?

Hoe kun je voorspellen welke CEO’s hun onderneming om zeep zullen helpen?

by ·

Het antwoord is verrassend eenvoudig te geven:

Tel hoe vaak ze het woordje: “ik” in hun jaarlijkse ‘shareholders letter’ (aan aandeelhouders) gebruiken.

Meer lezen? Talent Is Overrated: What Really Separates World-Class Performers from Everybody Else: Laura Rittenhouse, an unusual type of financial analyst, counts the number of times the word “I” occurs in annual letters to shareholders from corporate CEOs, contending that this and other evidence in the letters helps predict company performance (basic finding: Egomaniacs are bad news).

Don’t Do That – Stephen Dunn

Don’t Do That – Stephen Dunn

by ·

Don’t Do That

by Stephen Dunn (June 8, 2009)

It was bring-your-own if you wanted anything
hard, so I brought Johnnie Walker Red
along with some resentment I’d held in
for a few weeks, which was not helped
by the sight of little nameless things
pierced with toothpicks on the tables,
or by talk that promised to be nothing
if not small. But I’d consented to come,
and I knew what part of the house
their animals would be sequestered,
whose company I loved. What else can I say,
–
except that old retainer of slights and wrongs,
that bad boy I hadn’t quite outgrown—
I’d brought him along, too. I was out
to cultivate a mood. My hosts greeted me,
but did not ask about my soul, which was when
I was invited by Johnnie Walker Red
to find the right kind of glass, and pour.
I toasted the air. I said hello to the wall,
then walked past a group of women
dressed to be seen, undressing them
one by one, and went up the stairs to where
 –
the Rottweilers were, Rosie and Tom,
and got down with them on all fours.
They licked the face I offered them,
and I proceeded to slick back my hair
with their saliva, and before long
I felt like a wild thing, ready to mess up
the party, scarf the hors d’oeuvres.
But the dogs said, No, don’t do that,
calm down, after a while they open the door
and let you out, they pet your head, and everything
you might have held against them is gone,
and you’re good friends again. Stay, they said.

poezie-fernweh-magazine

Original Source: The NewYorker
Read more https://www.newyorker.com/fiction/poetry/2009/06/08/090608po_poem_dunn#ixzz2BAcHXush
No copyright infringement intended.
 

Is het waarschijnlijker dat psychopaten crimineel worden of… CEO?

Is het waarschijnlijker dat psychopaten crimineel worden of… CEO?

by ·

Veel psychopathische trekken komen vaker voor bij business leaders dan bij psychisch gestoorde criminelen.

In 2005 voerden Belinda Board en Katarina Fritzon van de Universiteit van Surrey een onderzoek uit om erachter te komen wat nou precies de drijfveren van ondernemingsbestuurders zijn. Ze wilden weten wat de belangrijkste persoonlijkheidskenmerken waren die degenen die links afslaan bij het instappen van een vliegtuig, onderscheiden van degenen die rechts afslaan.  

Board en Fritzon kozen drie groepen: business managers (=directeuren, CEO’s, bestuursvoorzitters, Vz. RvB, bazen, managing directors of hoe we ze in ‘goed Nederlands’ ook noemen), psychiatrische patiënten en een groep die wij waarschijnlijk als T.B.S.’ers zouden aanduiden (zowel degenen die psychopatisch waren en mensen met andere psychiatrische aandoeningen) – en vergeleken hoe ze scoorden op een test waarmee hun psychologische kenmerken in kaart gebracht werden.

Hun onderzoek liet zien dat een aantal kenmerken van psychopathie eigenlijk vaker voorkwam bij ‘bazen’ van bedrijven (bestuursvoorzitters, directeuren, CEO’s – hoe ze ook heten) dan bij zogenaamde gestoorde criminelen – kenmerken zoals oppervlakkige charme, egocentriciteit (egoisme), overtuigingskracht (manipulatie), gebrek aan empathie, onafhankelijkheid en focus – en dat het belangrijkste verschil tussen de groepen zat in de meer “asociale” (“antisocial”) aspecten van psychopathie: op het regeloverschrijdend (criminele) gedrag van boeven (het overtreden van de wet), fysieke agressie en impulsiviteit scoorden zij, de criminelen dus, hoger.

Hoe is dit mogelijk?

Bedrijven bieden geld, macht, status en controle – dingen waarnaar elke psychopaat ‘verlangt’, of die in zijn werk nou met zijn hoofd of met zijn handen werkt.

De psychopaat gaat, desnoods ten koste van alles, op zoek naar zijn ‘beloning’, de eventuele consequenties worden genegeerd en de risico’s worden weggewuifd. Dit zou tot op zekere hoogte verklaren waarom Belinda Board en Katarina Fritzon een groter aandeel van psychopathische trekken bij een steekproef onder CEO’s vonden dan bij de bewoners van penitentiaire psychiatrische inrichtingen. Geld, macht, status en controle – elk het domein én het kenmerkende van leiders van een onderneming, tevens elk een gewilde ‘grondstof’ – vormen samen een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de business-georiënteerde psychopaat (man / vrouw) die bezig is om de treden van de corporate ladder steeds verder te beklimmen.

Merken mensen deze vreselijke eigenschappen dan niet op?

Nee, want als ‘business managers’ (NLs: bazen, leiders, directeuren, voorzitters van raden van bestuur, etc.) deze eigenschappen hebben, noemen we ze anders:

Psycho CEO Fernweh Magazine

—–

Geschreven door: Eric Barker || Vertaald door: Jorrit Stevens

Bron: https://www.bakadesuyo.com/2012/11/ceos-psychopaths/