De tafel staat klaar. Het raam geeft precies genoeg uitzicht om even op te staan, en precies te weinig om daarna rustig te blijven zitten. Een auto remt af. Toch niet. Er klinkt iets op de trap. De buurman. Je probeert de laatste bladzijde nog eens te lezen.
Wat betekent iktsuarpok?
In populaire woordenlijstjes heet het vaak eenvoudig het gevoel van voorpret of ongeduld bij een verwacht bezoek. Het beeld erachter is concreter: het herhaaldelijk gaan kijken zelf. Dat maakt het woord zo aardig. Je ziet een gevoel aan het werk, met jas en schoenen en een hand op de deurklink.
Inuktitut hoort bij de talen van de Inuit. De spelling en de precieze vorm kunnen per taalgebied en transcriptie verschillen. Het woord is geen bewijs dat alleen mensen in het noorden dit ongeduld kennen; het geeft ons vooral een treffend beeld om het bij onszelf te herkennen.
Wachten met je hele lichaam
Ook met een telefoon gebeurt er iets vergelijkbaars. Je weet dat een bericht vanzelf binnenkomt en kijkt toch weer. Alleen mis je daarbij de kou op de drempel, de lucht boven de huizen en de mogelijkheid dat de verwachte persoon ineens de hoek om komt. Een scherm toont dat iemand typt. Een straat kan iemand laten verschijnen.
De korte film hieronder neemt dat wachten als vertrekpunt. Met Charly Bernard en Chick Chick; gefilmd met een Blackmagic Pocket Cinema Camera. Misschien herken je het gevoel eerder aan een beweging dan aan een definitie.
De uren vóór de bel
Het bezoek komt met de trein. Je hebt aangeboden om af te halen, maar dat hoefde niet: het is maar een kwartier lopen. Nu staat de koffie klaar en klinkt iedere rolkoffer in de straat veelbelovend. Eerst zie je een bezorger, daarna de buurvrouw met haar boodschappen. Je doet de deur weer dicht alsof je buiten iets heel anders te zoeken had.
Er verandert iets aan een huis als iemand onderweg is. Je ziet de stapel papier op de stoel door de ogen van je bezoek. Er komt een tweede glas op tafel. De stilte is nog dezelfde stilte, alleen verwacht je dat er zo meteen een stem doorheen zal gaan.
Een bericht zegt dat de trein vertraging heeft. Je krijgt er twintig minuten bij en weet er weinig raad mee. Voor iets nieuws beginnen is het te kort; wachten heb je al gedaan. Dus zet je de kopjes anders neer. Je kijkt hoe de plant erbij staat. Weer een geluid op straat.
En wanneer de bel eindelijk gaat, is er nauwelijks een ogenblik om te merken dat het wachten voorbij is. Een jas moet ergens hangen, de reis was druk, wil je koffie? Binnen een minuut zitten jullie te praten. Alleen die extra wandelingetjes naar de deur blijven achter in de ochtend, als kleine rondjes om iemands komst.
Lees verder in Fernweh Magazine
Verder dwalen door woorden
Prozvonit gaat over een telefoontje dat zelf al een bericht is. Bij mamihlapinatapai wachten twee mensen misschien allebei tot de ander begint.

Prozvonit: een telefoontje dat geen gesprek wordt
Prozvonit: een Tsjechisch werkwoord voor een kort telefoontje als signaal. Over gemiste oproepen die helemaal niet gemist zijn en afspraken zonder woorden.

Mamihlapinatapai: een blik die op de ander wacht
Mamihlapinatapai wordt beroemd om een woordeloze blik tussen twee mensen. Over de populaire uitleg, de taal Yaghan en de grenzen van een mooie vertaling.

Torschlusspanik: de angst dat je te laat bent
Torschlusspanik is de angst dat een belangrijke kans voorbijgaat. Over ouder worden, denkbeeldige deadlines en de deuren waarop je zelf nog wilt kloppen.
Over de woordbetekenis: de lexicografische verzameling van onderzoeker Tim Lomas, woorden gerangschikt naar taal (2019). De wandeling naar de deur en de telefoonvoorbeelden zijn van Fernweh.

Het gesprek gaat verder
Reacties
Voeg een gedachte toe+