Fernweh Magazine

Ontsnap. Steeds vaker. En verder..!

diversen

Muzikale verwondertip – Dave Brubeck Quartet speelt Golden Brown

Muzikale verwondertip – Dave Brubeck Quartet speelt Golden Brown

by ·

Stel je voor dat het legendarische Dave Brubeck Quartet de onvergetelijke wereldwijde pophit Golden Brown van The Stranglers zou spelen, ook al hebben ze dat in werkelijkheid nooit gedaan: hoe zou dat klinken? Een Fernweh Magazine Verwondertip!

Muzikale verwondertip - Wat als Dave Brubeck Quartet de pophit Golden Brown van The Stranglers zou spelen? Hoe zou dat klinken?
Hoe zou het klinken als deze musici de hit van The Stranglers zouden spelen?

Muzikale verwondertip: hoe zou dat klinken?

Daarover verwonderde musicus Laurence Mason zich. Zo maakte hij het onderstaande prachtige eerbetoon aan Dave Greenfield, de keyboardspeler van de beroemde klavecimbelmelodie van The Stranglers (wiki) die helaas overleed aan Corona en aan de al eerder overleden Paul Desmond, saxophonist van het Dave Brubeck Quartet. Onder andere de prachtige saxofoonstukken speelde Mason zélf in en zeer zeker niet onverdienstelijk. Luister zelf maar. De rest bestaat vooral uit de track Take Five waaruit hij gedeeltes sample’de en remixte. Check it out….!

Enkele feiten en weetjes op een rij:

  • Golden Brown is dus oorspronkelijk van The Stranglers. Het werd uitgebracht in 1981 en de kenmerkende klavecimbelmelodie is het onderwerp geweest van vele tributes.
  • De Brubeck-stijl versie werd gemaakt door Laurence Mason. Hij bracht een cover uit van het nummer van The Stranglers in de stijl van het Dave Brubeck Quartet, die online erg populair werd.
  • De populaire video hierboven is een mashup. De video die online circuleert, is gemaakt door een clip van het Dave Brubeck Quartet die hun beroemde “Take Five” speelt, te combineren met de audio van Laurence Masons Golden Brown-cover.
  • Dit leidde tot een succesvolle commerciële release. De populariteit van Masons cover resulteerde in een commerciële release onder de titel Take Vibe EP, die succesvol was in de vinylhitlijsten en ook op muziekstreamingdiensten als Spotify te vinden is.

Verwonder jij je nog weleens? En wanneer maakte jij het onmogelijke mogelijk?

De man die wolken verzamelde

De man die wolken verzamelde

by ·

In San Esteban de la Nube – een gehucht verscholen tussen koffieteelt, roestige spoorrails en een rivier die soms zomaar van richting verandert – woonde een man die wolken verzamelde, diens levenswerk. Lees dit bijzondere verhaal en misschien ga je zelf wel geen wolken verzamelen maar creëer je je eigen rituelen, kijk je weer, met aandacht en hervind je… tijd.  

Het ritueel van wolken verzamelen

Elke ochtend, precies zeven minuten over zeven, liep hij naar een afgesleten heuvel met uitzicht op een open plek boven het dorp. Zijn schoenen, ooit zwart, waren nu grauw van stof en klei. Zijn jasje rafelde op de ellebogen, alsof hij zijn armen er al een eeuw op liet rusten.  

Hij droeg een houten platencamera, ouder dan hijzelf, en een zwart doek dat hij over zijn hoofd trok als hij zijn onderwerp vastlegde: een vaste uitsnede van de lucht waar, altijd op dat tijdstip, één wolk verscheen.

Het was een ritueel dat niets nodig had behalve hemzelf.  

Zelfs toen zijn vrouw stierf en de stilte van het huis dikker werd dan de junglehitte. Zelfs toen zijn knie het begaf en hij met een stok moest gaan. Zelfs toen de modderstromen na een tropische regenbui de weg onbegaanbaar maakten – hij ging.  

Soms vergat hij brood mee te nemen. Soms zijn bril. Maar de wolk vergat hij nooit te verzamelen.

“Busco lo que desaparece,” zei hij als iemand hem vroeg waarom. (“Ik zoek wat verdwijnt.”)

Wolken Waarderen

De oude camera staat er klaar voor: wolken verzamelen

De dorpskinderen noemden hem Barbanube (Wolkenbaard) en zagen hem als iemand die de lucht kon lezen. Toen hij op een ochtend niet terugkwam, merkten zij het het eerst: er hing een andere stilte in het dorp. De wolken bleven verschijnen, maar leken trager, alsof ze aarzelden.

In zijn huis vonden ze dozen vol glasnegatieven, allemaal gelabeld met datum en één woord: “fenómeno” (verschijnsel). En notitieboekjes vol korte zinnen in potlood:  

“luz oriental.”  

“sin núcleo.”  

“condensación esquina sur.”  

En soms, het meest ontroerende:

“sin nube” (geen wolk).

 
De man die wolken verzamelde des avonds
Photo by Mohammad Mirzajani | Wolken verzamelen

 

 

Verdwijnen en verschijnen: wolken verzamelen

San Esteban de la Nube bestaat niet meer. Het verdween zoals zoveel nederzettingen in de Cordillera na de aanleg van nieuwe spoorlijnen en regionale herindelingen in de jaren ’80 en ’90, toen dorpen werden samengevoegd tot grotere bestuurlijke eenheden. De koffieteelt verplaatste zich naar beter bereikbare gebieden, jonge mensen trokken weg, en uiteindelijk werd de naam van het dorp van de kaarten gehaald.

De foto’s, naast elkaar, lijken bijna identiek. Wolk, wolk, wolk. Soms alleen blauwe lucht. Maar wie ze snel doorbladert ziet iets oplichten: alsof de hemel zelf ademt, alsof de lucht een geheugen heeft.

何かが消えるのを見るには、何度もそれが現れるのを見る必要がある。  

(Om iets te zien verdwijnen, moet je het vaak zien verschijnen.)

Het boek over het verzamelen van wolken werd een cultklassieker onder kunstenaars, zenboeddhisten, architecten, cartografen en verplichte kost voor fotografen in opleiding. Het dook op, op koffietafels van galeries, op nachtkastjes van mensen die hun telefoon uit wilden zetten voor het slapen gaan en in lessen voor jonge fotografen die nog dachten dat het om stijl ging.

Aan de muur van zijn huis hing geen klok, geen schilderij, geen diploma. Alleen een handgemaakte kalender. Elk vakje identiek, rood ingekleurd, dag na dag, zonder jaartal, zonder weeknummer. Alleen: “hoy” (vandaag).

Op de keukentafel een boodschappenlijstje: “Leche – pan – mirar” (melk – brood – kijken) en daaronder een tekening van een vierkant met een stip erin, als een plattegrond van aandacht zelf.

Zoals filosoof Byung-Chul Han schreef: “De tijd van ritueel is tijd die niet als grondstof geldt.”  

Deze man begreep dat letterlijk: hij verzamelde tijd zonder doel en gaf ons daarmee een vergeten waarde terug: het vermogen om gewoon te kijken.

De man die wolken verzamelde des avonds

Wolken verzamelen in Latijns-Amerika – Foto: Mohammad Mirzajani (Unsplash)

 

Waarom wolken verzamelen betekenis kreeg

In tijden waarin we alles moeten benoemen, meten en posten, is zijn daad radicaal. Hij deed iets waarvoor geen markt is. Geen doelgroep. Geen meetbare impact. En dat maakte het des te zinvoller.

Zoals filosoof Byung-Chul Han schreef: “De tijd van ritueel is tijd die niet als grondstof geldt.” 

Deze man begreep dat letterlijk: hij verzamelde tijd zonder doel en gaf ons daarmee een vergeten waarde terug: het vermogen om gewoon aandachtig te kijken. Zijn ritueel, zijn wolken verzamelen, werd een herinnering aan tijd zelf.

 

Meer verdwijnkunst

  • Roman Opalka, die tot aan zijn dood cijfers schilderde, steeds verder telde
  • On Kawara, die elke dag een kaart stuurde met de woorden “I got up at…”
  • Michael Chrisman, die een foto van Toronto maakte met 365 dagen belichtingstijd

Coverfoto door: Dallas Reedy

Deze vertelling is gebaseerd op een vergeten anekdote, gevonden in een notitieboekje dat ooit opdook in een nalatenschap en blijft net zo vluchtig als de wolken die ze beschrijft.

Tekst: Fernweh – J. Stevens

Als je het bovenstaande interessant vond:

  • En Wie wil niet ook een beetje Martin zijn? Martin Hart (leeftijd: ruim zestig jaar) blijkt al 14 jaar in de straten van Dublin te leven. Hij is eloquent, zeer belezen en ronduit intelligent. Is hij te karaktiseren als ‘dakloos’? Nou nee: de hemel vormt zijn dak. Overal is zijn thuis. En wat ‘ongelukkig zijn’ betekent, kan hij je niet vertellen. Wie wil dát nou niet ook een beetje meer?

Een bijzonder tafereeltje

Een bijzonder tafereeltje

by ·

In 1983 stonden drie danseressen terecht voor de rechtbank in Florida. Undercoveragenten zouden hebben geconstateerd dat de vrouwen ’te veel’ lieten zien, terwijl ze in een nachtclub werkten.

De aanklacht was verstoring van de openbare orde (‘indecency’).

De dansers zouden een lokale verordening hebben overtreden die naaktheid verbiedt op plaatsen waar eten en drinken wordt geserveerd. De advocaat van de vrouwen wees de rechter erop dat het damesslipje te groot zou zijn geweest om de lichaamsdelen te onthullen die de undercoveragenten beweerden te hebben gezien.

Dus vroeg de advocaat of zijn cliënten de dans die opgevoerd werd toen de agenten aanwezig waren, mochten laten zien. De rechter weigerde een dansdemonstratie in zijn privé-kantoor toe te staan, uit angst voor zijn vrij jonge carrière, maar stond wel een demonstratie in de rechtszaal toe. Hij zei later dat hij niet had verwacht dat de vrouwen dit in de rechtszaal zouden doorzetten.

De bijzondere foto van de rechtbankfotograaf laat zien wat er die dag gebeurde in de rechtszaal in Florida.

Danseres toont het bewijs
Danseres toont rechter het bewijs

Twee van de drie vrouwen draaiden zich om voor de rechter en lieten hun achterste aan hem zien. De rechter oordeelde toen dat hun slipje inderdaad voldoende groot was. Dit ongebruikelijke, bijzondere stukje bewijs… sprak de dansers vrij. De rechter was overtuigd door de (niet) naakte feiten.

Bron: Quora

De misthoorn van Sumburgh, Schotland

De misthoorn van Sumburgh, Schotland

by ·

Waarschijnlijk de enige nog werkende misthoorn van Schotland

De Misthoorn van Sumburgh, gebouwd in 1905 en onlangs weer in oude luister hersteld, is misschien wel de laatste nog werkende misthoorn in Schotland. Deze twee minuten durende film, die eenvoudig maar prachtig gefilmd is, documenteert het verrassend ingewikkelde proces van het blazen op de hoorn.

Buiten gebruik sinds 1987, werd de misthoorn nauwgezet gerestaureerd door Brian Johnson. In de video is het jaarlijkse ’testluiden’ van de misthoorn te zien bij de Vuurtoren van Sumburgh, Shetland, Schotland.

Brian start de Kelvin K-serie dieselmotoren van 44 pk uit 1951. De motoren drijven de Alley- en MacLellan-compressoren aan, die op hun beurt de misthoorn aandrijven.

Ter info: de misthoorn klonk op het eind veel luider en zwaarder dan nu te horen is, maar het audio-algoritme van YouTube heeft het volume automatisch lager gezet. Er zijn verschillende versies geprobeerd, maar YouTube bleef tegenstribbelen…. Helaas kun je zo de echte ‘luidheid’ van de hoorn via de video maar zeer gedeeltelijk ervaren en misschien maar goed ook. Ter illustratie: het geluid is zó krachtig dat het op mistige dagen op een afstand van 20 mijl ofwel ruim 32 Kilometer te horen is.

Bron: J. Kottke, Kottke.org

De misthoorn van Sumburgh, Schotland

TOEOEOEoeoeoeoet!!!

De misthoorn van Sumburgh, Schotland
Hij ligt niet echt om de hoek, die misthoorn…!
The Inner Silence of Ellis ‘Monk’ Baxter

The Inner Silence of Ellis ‘Monk’ Baxter

by ·

Er zijn kunstenaars die je ziet. En er zijn kunstenaars die je hoort. Ellis ‘Monk’ Baxter behoort tot geen van beide. Hij is een verschijning die voelt als een echo van iets dat je dacht vergeten te zijn. Een mistflard in zwart-wit. Een jazz-akkoord in mineur dat na blijft ijlen terwijl de kamer allang weer stil is.

Baxter werd in 1973 geboren in de buurt van Savannah, Georgia, als kind van een trompettist en een bibliothecaresse. Zijn jeugd verliep tussen de platenkast van zijn vader en de verzonken fauteuil in de leeszaal van zijn moeder. In zijn tienerjaren stond hij bekend als pianowonder. Hij speelde Thelonious Monk in lokale clubs nog voor hij legaal naar binnen mocht. Vandaar ook de bijnaam: Monk.

Ellis 'Monk' Baxter - Meditations

Inner Landscape Series No. 8 — Mist in A Minor | Ellis ‘Monk’ Baxter

In de jaren ’90 leek hij klaar voor een grote muzikale carrière. Hij speelde met sessiemuzikanten in Chicago, New Orleans en New York, tot hij abrupt verdween. Geen contract, geen debuutplaat. In plaats daarvan een hut, letterlijk, ergens in de Catskills. Daar begon hij, naar eigen zeggen, te schilderen “wat hij zag als hij zijn ogen sloot”.

De Inner Landscapes van Ellis ‘Monk’ Baxter

Zijn werk kreeg al snel een naam: Inner Landscapes. Het zijn geen landschappen in de klassieke zin. Geen bomen, geen huizen, geen mensen. Alleen schaduwen. Licht dat zich herinnert hoe het ooit op een oppervlak viel. Rimpels in ruimte. Ruis. De rand van een herinnering.

Volgens overlevering (en een enkele polaroid) reisde Ellis ‘Monk’ Baxter op zijn dertigste door het Amerikaanse zuidwesten in goederenwagons. Hij speelde piano (en soms orgel) in verlaten kerken, sliep in lege bioscopen, en verloor bijna zijn pink toen een wagondeur onverwacht dichtklapte. “That’s the one I wrote all my left-hand chords with,” zei hij daarover. Later leerde hij spelen zonder die vinger te gebruiken, om die gebeurtenis als het ware te vieren – het behouden van zijn pink – en te schilderen met zijn linkerhand.

Een van de meest raadselachtige episodes in zijn leven is zijn vermeende ontmoeting met prinses Anandita Singh van Jaipur, in 1998. Hij zou haar ontmoet hebben tijdens een verblijf in een kunstenaarskolonie in Rishikesh. “She told me I carried silence like a garment,” zei hij later. De mythe gaat dat ze een cobra in haar kamer hield, het beest zou op een avond naast hem in slaap zijn gevallen, terwijl hij een schets maakte op rijstpapier. Of het waar is? Geen idee. Maar dat is precies hoe zijn werk voelt.

Sindsdien is Ellis ‘Monk’ Baxter sporadisch opgedoken met solo-exposities, steeds op onverwachte plekken: een voormalig postkantoor in Porto, een drijvende galerie in Kyoto, een verlaten benzinestation in Arizona. Hij weigert tentoonstellingen in grote musea “omdat stilte daar geen kans krijgt om te ademen”.

Zijn werk heeft inmiddels cultstatus. In een tijd waarin alles schreeuwt, fluistert Baxter. Zijn schilderijen zijn geen beelden, maar ruimten waarin herinnering kan bezinken.

Ellis Baxter in mineur

Zijn recentste werk, Inner Landscape No. 8 — Mist in A Minor, is exemplarisch. Een grijsschimmige topografie die evenzeer over het binnenste als over het buitenste lijkt te gaan. Alsof het landschap luistert en spreekt, opent en sluit, tegelijk.

In de afgelopen jaren is Ellis Baxter, kortweg “Monk”, steeds meer geworden dan een bijnaam. Baxter lijkt een soort monastieke rol te zijn gaan belichamen, niet in religieuze zin, maar als iemand die radicaal aanwezig is in afwezigheid. Hij spreekt zelden in het openbaar. Maar wie hem hoort, zegt altijd hetzelfde: er valt iets stil.

In een zeldzaam interview met kunstcriticus Lillian Rhys (“Between Forms”) zegt zij: “Ellis ‘Monk’ Baxter schildert geen beelden, hij opent stiltes. Zijn doeken zijn geen weergaven, maar ademhalingen van ruimte zelf. Hij is een monnik zonder leer, een tijdreiziger zonder kaart.”

Ook Tyler Watts, frontman van het noir-ambient collectief Neon Gods and The Last Rites Strippers, noemt hem een inspiratiebron. “We gebruiken zijn werk soms backstage. Je kijkt er niet naar — het zuigt je naar binnen. Alsof hij iets schildert dat je altijd al wist maar nooit kon zeggen.”

Opvallend is ook zijn korte, naamloze verschijning in Wong Kar-Wai’s film 2047. Wong en Baxter zouden elkaar ontmoet hebben in de jaren nul, toen de regisseur in New York werkte aan een experimenteel filmproject dat nooit voltooid werd. Baxter komt in de film voor als een zwijgende man in een witte jas die langzaam door een verlaten metrostation loopt, met een bladmuziekrol onder zijn arm. Het is slechts een halve minuut, maar fans herkennen het onmiddellijk.

Wie Ellis ‘Monk’ Baxter wil volgen, doet er goed aan om het internet vooral niet te raadplegen. Zijn Instagram bestaat niet. Zijn website is een wit scherm. En zijn agent neemt alleen post per brief in ontvangst. Maar als je goed kijkt, kom je hem misschien ooit tegen. Niet op Art Basel. Wel in een stoffige jazzbar in Lissabon of Havana. Of op een bankje in een oud treinstation, waar hij met gesloten ogen de regendruppels telt.

— Fernweh Magazine

Als je het bovenstaande interessant vond, dan spreekt dit je misschien ook aan:

De grootste badass ter wereld? Over Peter Freuchen

De luxe van leegte. Over het Japanse begrip ‘Ma’ en ‘Yohaku no bin’

Wie wil niet ook een beetje Martin zijn?

De langste wandelroute ter wereld

De langste wandelroute ter wereld

by ·

De langste route ter wereld om te lopen, is waarschijnlijk van Kaapstad (Zuid-Afrika) naar Magadan (Rusland). Vliegtuigen en boten heb je niet nodig want de route schijnt steevast via bruggen te gaan. De route is maar liefst 22.387 Kilometer lang en het duurt 4.492 uur om hem te voet af te leggen. Dan zou het zou wel 187 dagen non-stop lopen zijn.

De langste wandelroute ter wereld

Maar je zou er ook voor kunnen kiezen om 561 dagen te wandelen, uitgaande van 8 uur wandelen per dag. Of dat veel realistischer is, betwijfelen we. Het is wel aantrekkelijk: als je deze route loopt, kom je door 17 landen (veel oorlogsgebieden en anderszins gevaarlijke plaatsen!), passeer je zes tijdzones en alle seizoenen van het jaar.

De langste wandelroute ter wereld

Iets voor jou om deze route af te leggen met de benenwagen? Laat het ons hieronder weten.

Ludieke reactie op armoedige opstelling DSM

Ludieke reactie op armoedige opstelling DSM

by ·

De Volkskrant verwoordde de situatie als volgt:

“DSM dreigt met vertrek uit Limburg als subsidie voor nieuw hoofdkantoor uitblijft

Chemieconcern DSM overweegt alsnog uit Limburg te vertrekken als de 3,5 miljoen euro subsidie [=gemeenschapsgeld! Fernweh] voor een nieuw hoofdkantoor in Maastricht niet wordt uitgekeerd. Dit heeft de internationale onderneming dinsdag bekendgemaakt. DSM publiceerde gisteren ook een nettowinst van circa 1 miljard euro over de eerste zes maanden van dit jaar.”

– De Volkskrant d.d. 3 augustus 2021

Toen Londense bankiers ooit dreigden Londen te verlaten omdat ze elders beter betaald zouden kunnen krijgen, althans zo meenden ze (vanwege gevreesde verdwijnen Londen als bankiersstad vanwege Brexit o.i.d. – ik herinner me de aanleiding niet meer precies) kwam er een ‘ludiek’ burgerinitiatief in Londen van mensen die bereid waren die bankiers gratis naar de luchthaven te rijden “We Will Drive Them To The Airport”. Stickers met die tekst werden door burgers op de voorruit geplakt. Het dreigement bleek voor de bühne. De bankiers vertrokken niet omdat ze elders meer geld zouden kunnen krijgen.

Iemand leek het interessant om een dergelijk initiatief ook in Zuid-Limburg te starten, als reactie op de in alle opzichten armoedige opstelling van DSM dat al zo’n 120 jaar in Zuid-Limburg verkeert en letterlijk en figuurlijk met hart en ziel gesteund is door de bewoners, die ooit ook in de Dutch State Mines (DSM) werkten en er destijds niet zelden stoflongen opliepen, waaraan de ‘koempels’ zelfs overleden. Over ‘hart voor de zaak’ gesproken. Andersom, blijkt de liefde vanuit DSM ineens bekoeld: ‘geen subsidie? dan gaan we misschien wel weg’. Er komen steeds meer Limburgse burgers die als reactie op die vrij povere opstelling een sticker op hun voorruit plakken:

“Veer bringe ze nao Amsterdam – gratis!” (Wij brengen ze naar Amsterdam -gratis! – in het Maastrichts)

Wil je ook meedoen met de ludieke (re)actie? Ken je iemand in Zuid-Limburg? Tip haar / hem dan.

Print de pdf uit, knip ‘m uit en plak ‘m achter je voorruit, via deze link:

DIT IS DE DOWNLOADLINK

Ergens in Sittard-Geleen, Heerlen, Maastricht en omstreken zal er anders toch ook vast nog wel pek (of andere ‘chemicals’) en veren beschikbaar zijn!? 😉