Hoe je deze Kerst nader tot familie kan komen

by Redactie Fernweh Magazine · dec 17, 2016

Het is weer bijna Kerstmis. Kennissen, vrienden, gezinnen en hele families zoeken elkaar op, tafelen samen, brengen kortom veel tijd met elkaar door. Er worden veel gesprekken gevoerd. Een gesprek voeren is bij uitstek een gezamenlijke activiteit. Wat wellicht de verbroederende Kerstgedachten nog verder bij je aanwakkert, is het volgende. Uit onderzoek blijkt dat de breinen van spreker en luisteraar min of meer versmelten in een gesprek. Bij beiden zijn grotendeels dezelfde hersengebieden actief. En hoe beter ze elkaar begrijpen, hoe meer ze elkaar spiegelen, schrijven onderzoekers van Princeton University (PNAS, 27 juli). Gesprekken bieden je de kans om nader tot elkaar te komen — niet alleen inhoudelijk, maar zelfs biologisch of lichamelijk, althans ‘in je hoofd’.

De Amerikanen legden sprekers en luisteraars in een hersenscanner en hielden tegelijkertijd nauwlettend in de gaten wat er in hun hoofden gebeurde. Het bleek dat de luisteraars veel van de hersenactiviteit van de

Afbeeldingsresultaat voor ffffound listening

spreker binnen drie seconden spiegelden. Sommige gebieden werden zelfs eerder actief bij de luisteraar dan bij de spreker. Waarschijnlijk anticipeerde de luisteraar op die momenten op voorspelbare woorden en zinswendingen. Van groot belang, want hoe sterker de luisteraars anticipeerden, hoe beter ze de spreker begrepen, zo werd duidelijk uit vragen achteraf. Maar ook in algemene zin gold: hoe sterker de hersenactiviteit overeenkwam, hoe beter de luisteraar begreep wat er werd gezegd.
Het onderzoek beperkte zich overigens tot een monoloog van een kwartier. De rol van spreker en luisteraar was dus volstrekt helder. Hopelijk kan vervolgonderzoek laten zien wat er gebeurt in de hoofden van mensen die echt een gesprek met elkaar voeren. Met hedendaagse technieken kan live in de hoofden van sprekers en luisteraars gekeken worden.

Het antwoord op de vraag: ‘Hoe kan je deze Kerst nader tot familie komen?’ luidt dus: door aandachtig te luisteren! Want luisteraars spiegelen de hersenactiviteit van sprekers, vooral als ze aandachtig luisteren.

Bron: B. van Straten – NOORDERLOG / VPRO

Mirjam Offringa wint met ‘Het Contact’

by Redactie Fernweh Magazine · dec 5, 2016

elk kunstwerk geeft de huidige tijdgeest het beste weer? Dat was één van de vragen die de jury van de Van Lanschot Kunstprijs, onder leiding van juryvoorzitter Axel Rüger (directeur Van Gogh Museum) zich stelde. Rüger: “Dit werk heeft ons vanaf het eerste beeld geïntrigeerd. Mirjam heeft de video knap geënsceneerd en hij is ook visueel erg sterk, onder meer door het gebruik van primaire, Mondriaan-achtige kleuren.” ‘Het Contact’ is van 18 februari tot en met 9 april 2017 te zien in De Nieuwe Kerk Amsterdam.

Karl Guha, bestuursvoorzitter Van Lanschot, overhandigde namens de bank de Kunstprijs aan Mirjam Offringa. Haar video wordt aangekocht voor de Van Lanschot-kunstcollectie en zal bovendien in De Nieuwe Kerk Amsterdam te zien zijn als onderdeel van de prestigieuze Meesterwerk serie, waar vanaf 18 februari El Greco’s ‘Pentecostés’ centraal staat. Cathelijne Broers, directeur van De Nieuwe Kerk Amsterdam: “De Van Lanschot Kunstprijs wordt ieder jaar uitgereikt aan een kunstwerk dat de huidige tijdgeest weergeeft. Dat is iets waarin El Greco in zijn tijd al ver vooruit was. Met de samenwerking rond de serie Meesterwerk kunnen we de komende jaren prachtige verbindingen maken met hedendaagse kunst.”

Het winnende werk 2016:

A. Mirjam Offringa

Mirjam Offringa over ‘Het Contact’:

Het ‘contact’ met elkaar is door de eeuwen heen enorm veranderd. Eerst zorgde de industrialisatie voor meer contact met dingen en minder contact met mensen. Nu is het de verstedelijking en digitalisering en met name de mobiele telefonie en het mobiele internet.”

De video is een heldere weerslag van de tijd waarin we leven: vier van de vijf wachtende mensen in het metrostation zit in zijn eigen ‘smartphone-wereld’ en heeft geen contact met mensen in de nabije omgeving. Maar Rüger en zijn juryleden zien er ook intrigerende elementen in: “Hoe zit het bijvoorbeeld met dat jongetje in de video? Waarom heeft juist hij géén mobiele telefoon vast?”

Winnares Mirjam Offringa laat die vragen graag aan de verbeelding van de kijker over, maar wil wél de gedachte achter haar kunstwerk delen: “Je ziet dat mobiele telefonie en mobiel internet tot steeds minder fysiek en verbaal contact leiden en daardoor tot meer eenzaamheid. Waar we vroeger nog bij ouders op bezoek gingen, moeten ze het nu doen met een berichtje via Whatsapp Dat is de tijd van nu.” Offringa beschikt trouwens over een eigen website waarop meer werk van haar te zien is: zeker de moeite waard om eens te bezoeken → www.mirjamoffringa.com.

De Van Lanschot Kunstprijs bestaat sinds 2015. Men vindt bij die bank dat ‘we’ zuinig moeten zijn op onze kunst en onze culturele historie. Karl Guha, bestuursvoorzitter: “Het ondersteunen van kunst is een belangrijk onderdeel van de geschiedenis en de identiteit van Van Lanschot. Als wealth manager is het essentieel om de betekenis van welvaart en welzijn voor klanten te begrijpen. Daarbij gaat het om veel meer dan alleen financiële waarde. Kunst is een belangrijke brandstof voor ons leven in emotionele en intellectuele zin. Het verrijkt ons leven, en maakt het mogelijk om ons emotioneel en intellectueel DNA over te dragen aan de volgende generatie.”

In 2015 won Annemarie Busschers de kunstprijs met ‘Ageing’. “Een krachtig werk dat een onderwerp aankaart dat ons allen bezighoudt in de huidige maatschappij”, aldus juryvoorzitter Axel Rüger destijds.

De winnaar van dit jaar werd gekozen uit vele genomineerden 2016 zoals:

B. Annemiek Vera

Ik beoog met mijn schilderijen te laten zien dat er achter de oppervlakte dieperliggende, niet direct zichtbare lagen zijn; een verborgen innerlijke wereld; unieke binnenwerelden die zoveel schoonheid bevatten en ontroering kunnen oproepen.”

Bovenstaand werk is één van de vier winnaars van de publieksstemming.

C. Antoinette Donkers-Dekker

‘Aleppo’ is ontstaan na april 2015 waarin ik de documentaire “Dokter aan het front in Syrië” heb gezien. Deze documentaire, uitgezonden door de EO, toont onder andere hoe artsen in een ziekenhuis in Aleppo, met gevaar voor eigen leven, slachtoffers van het oorlogsgeweld behandelen.”

Bovenstaand werk is één van de vier winnaars van de publieksstemming.

D. Look J. Boden

De foto ‘We Are Trash’ verbeeldt hoe de mens in dit tijdsgewricht tot inwisselbaar en anoniem subject is verworden. Het lijkt alsof de persoonlijkheid van het individu er niet meer toe doet.”

Bovenstaand werk is één van de vier winnaars van de publieksstemming.

E. Geurt Ouwerkerk

Wij leven in een tijdperk van: onzekerheid – terreurdreiging – angst – polarisatie – extremisme en opkomend nationalisme. De roep om zekerheid wordt vormgegeven door populisten die geen tegenspraak dulden. Er is weinig tot geen aandacht voor wijze genuanceerde denkers en/of voor de eventuele slachtoffers.”

F. Jacqueline Hoebers

Elk schilderij dat ik maak is een zoektocht. Hoe zet ik mijn ideeën op het doek, welke kleuren gebruik ik. In deze kleurrijke maatschappij denkt eenieder aan zijn of haar eigen ik. Als kunstenaar neem ik de verantwoordelijkheid om een tijdsbeeld neer te zetten. In mijn schilderwerken probeer ik de emoties te omvatten waarbij ik een impressionistische kijk op de wereld geef.”

G. Jannemarein Renout

Gedreven door het gevoel dat de dagelijkse vloedgolf aan informatie – als een abstractie waarvan de inhoud haar onderscheidend vermogen verliest – zich tussen mij en de wereld plaatst, heb ik gezocht naar een tegenbeweging. Juist het ‘niet weten’ of, zo je wilt, het ‘intuïtief weten’, speelt een centrale rol in mijn werkproces.”

titel: A little muggy with spotty thunder

H. Lizette Schaap

In onze huidige samenleving lijken we te moeten leven voor de toekomst in plaats van in het ‘hier en nu’. De haast die hiermee gepaard gaat en het consumptiegedrag dat daarbij hoort schaadt onszelf, andere mensen en vooral ook de planeet. Met name op plaatsen waar niet geconsumeerd wordt op de manier waarop wij dat hier doen.”

I. Marjan Teeuwen

In de huidige tijd, nu de wereld in puin ligt, krijgen mijn installaties een hogere mate van urgentie. In onze geglobaliseerde wereld, die steeds kleiner lijkt te worden, zijn we direct met elkaar verbonden en deelgenoot van politieke conflicten. Mijn werk sluit aan bij grote maatschappelijke thema’s als oorlog, machts- en hebzucht, onvrijheid en ongelijkheid.”

J. Wokkel Kok

Dit schilderij dat de titel ‘Built From Scraps Of Hope’ draagt, laat een in de neo-expressionistische traditie geschilderd wild tafereel zien dat direct doet denken aan de vluchtelingenkampen.”

–

Het Patroon | exclusieve voorpublicatie

by Redactie Fernweh Magazine · nov 25, 2016

Fernweh Magazine vroeg aan schrijver Wessel de Valk, die vorig jaar debuteerde met de roman “De Reizigers van Metropole” of hij weleens fernweh ervaart in zijn leven. ‘Zeker,’ antwoordde hij: ‘Naar niet bestaande maar beeldschone en betoverende plekken’. Hij maakt ons deelgenoot van zo’n plek door onze lezers een exclusieve voorpublicatie uit zijn nieuwe roman te gunnen. Wessel daarover:

“Een schrijver zoekt en creëert in het verhaal nieuwe plaatsen waar hij vervolgens ook terecht komt. Dat is voor mij niet anders. Eén van die niet bestaande maar beeldschone en betoverende plekken staat hieronder beschreven. Enkele pagina’s uit de roman, “Het Patroon”, waar ik nu aan werk en die in het voorjaar 2017 uitkomt.“

Ergens doemde schraal ochtendlicht op waardoor een kleine, verwaarloosde begraafplaats zichtbaar werd. De bomen, die schots en scheef tussen de graven stonden, gaven de plek een rommelig karakter. Ze droegen geen blad en de takken staken donker af tegen de beginnende dageraad. Aarzelend liep Iskander over het kerkhof en bestudeerde de grafzerken. Ze waren al lange tijd verwaarloosd, en hingen vrijwel allemaal uit het lood. Het was doodstil en het geluid van de tak, die onder zijn schoen knapte, klonk onverwacht hard. De open plek lag er eenzaam en verlaten bij. Geen bloemen, geen verlichting. Geen achtergebleven tekenen van familieleden of vrienden van de overledenen.
Iskander vermande zich, liep aarzelend tussen de graven door, en las de namen van de doden. “Kelly, O’Neill, O’Reilly, Brennan, Doran.”
Shaun Doran. Hij sprak de laatste naam hardop uit. Net als alle andere namen, op de grafstenen, was “Shaun Doran” Iers. Op de grafsteen van Shaun Doran stond een vreemde, intrigerende tekst.

Huil niet aan mijn graf
Daar ben ik niet
Ik slaap niet
Ik ben duizend winden die waaien
(Mary Elizabeth Fryre)

Shaun Doran 1984 – 2001

Iskander streek met zijn hand over de vervuilde grafsteen en voelde hoe een lichte tinteling door zijn arm gleed. Het kwam vanuit zijn vingers en verdween ter hoogte van zijn schouder. In een reflex trok hij zijn arm weg en sloot zijn ogen. Hij overwoog of hij niet droomde en opnieuw wakker zou worden op het terras achter het restaurant. Die mogelijkheid leek klein. Korte tijd weigerde hij om zijn ogen te openen, verontrust door wat hem te wachten stond. Uiteindelijk keek hij voorzichtig om zich heen.

Een mooie zomerdag tooide de bomen in de resten van het lentegroen. De begraafplaats was zonovergoten. Een dertigtal mensen stonden rondom een kleine, donkerkleurige kist die klaar stond om in het graf te verdwijnen. De deksel lag enkele meters verder in het gras.

Iskander sloot zich met enkele stappen bij de rouwende toeschouwers aan. Niemand scheen hem op te merken en onopvallend bleef hij toekijken hoe de begrafenis zich voltrok. De grijze kist rustte op houten houders boven het graf. Het dode lichaam van een jongen van een jaar of zestien lag onbedekt in de doodskist. Zijn witte gezicht vertoonde schrammen en sneden. Het suggereerde dat hij door geweld om het leven was gekomen. Niemand zei iets. Op haar hurken in het gras zat een roodharige vrouw zacht snikkend naast de open kist. Een oudere man had zijn hand troostend op haar schouder gelegd.

–

Restaurant VUUR te Baarn | Recensie

by Redactie Fernweh Magazine · jul 11, 2016

Het is zonnig, het is vrijdag 7 juli 2016 en het is vier uur geweest. Dus hebben wij, twee redacteuren van Fernweh Magazine zin om te borrelen en later wellicht te eten. Restaurant Vuur (‘lunch | lounge | diner’) ligt niet al te ver van Soest(dijk) en Hilversum, namelijk in Baarn aan de Hilversumsestraatweg 4, voor de omgevingkenners: bij kasteel Hooge Vuursche. Het restaurant adverteert regelmatig op buitenreclameborden in Baarn en omstreken. Eerder dit jaar bijvoorbeeld met: “Chateaubriand in januari & februari! Voor 2 personen (400 gram) met stroganoff en dikke frieten voor 45,00! Tot gauw bij Restaurant Vuur!” Vorig jaar met: “Twee gegratineerde kreeften, geserveerd met lamsoren, venkel, frieten en salade voor 32.95 p.p.” en nu met: “Kreeftenfestijn! Twee gegratineerde kreeften, lamsoren | venkel | frieten |salade €37.50 p.p.” Is Vuur een kiloknaller annex luxe vreetschuur? Op ons maken advertenties van restaurants met daarop grammen en hoeveelheden – zeker als het om dieren gaat – nooit een goede indruk maar misschien op het publiek van Vuur wel? We zijn benieuwd.

recensie-restaurant-vuur-baarn-fernweh — ter illustratie

Onze auto’s kunnen we mooi kwijt op het witte grind van de parkeerplaats die in een U-vorm rondom het naast de provinciale weg, tegen het bos aan gelegen restaurant ligt. Een serveerster heet ons bij betreding van het terras vriendelijk welkom en zegt: ‘Kiest u maar een plaatsje hoor.’ Wij danken haar vriendelijk en staan wat dralend te overleggen waar we zullen zitten. Het hele gigantische terras (zo’n 70 zitplaatsen schatten wij) is leeg op zo’n 6 mensen na, dus keuze te over. ‘Zon of schaduw?’ We lopen verder en worden aangesproken door een man die zich behoorlijk gewichtig voordoet en zich onvriendelijk-zakelijk uitdrukt. Het zal de bedrijfsleider wel zijn. Hij vraagt ons wat we komen doen. ‘Nou we willen graag even wat drinken?’ ‘Prima’, zegt hij. We kiezen uit de vele lege tafels een tafeltje voor twee aan de straatkant, in de schaduw. We willen gaan zitten. Maar dan komt de man op ons af: ‘Deze tafels zijn alleen voor eters. U kunt daar gaan zitten’.

Restaurant Vuur - vrijwel leeg terras — Het vrijwel lege terras

We worden naar de enige tafel gedirigeerd die nog vol staat met de overblijfselen van de vorige bezoekers, waaronder volle asbak met sigaretten, een leeg pakje sigaretten en divers gebruikt servies. Deze plek bevindt zich in de lege ruimte naast het terras, tegenover de ‘hondenbar’. Afgaand op de plastic geweven lage tuinset met kussens, bekend van vele bouwmarkten, is dit een ‘loungegedeelte’. We kijken naar het grote, vrijwel lege terras dat op enige afstand ligt. De paar mensen die er zitten, drinken een wijntje. Wat bezielde ons ook om te denken dat je daar zomaar zou kunnen gaan zitten als niet-eter om half vijf? Op zich is dit geen slechte plek, maar vreemd is het wel, gezien het voorgaande.

Inmiddels brengt de serveerster de door ons gevraagde Chardonnays. De grote glazen zijn ruim gevuld, de wijn is mooi op temperatuur en smaakt goed fruitig (meloen). Niks mis mee. Onze hoop overwint het al weer snel van onze vrees en dus vragen we om de borrelkaart. Die krijgen we spoedig van een serveerster die ons behulpzaam wijst welk gedeelte van de kaart het borrelgedeelte bevat (de zgn. ‘Vuur Bites’). De tafel blijft verder nog steeds vol staan met de resten van de vorige bezoekers. Hoe kan het ook anders? Onze serveerster let niet op en de vermoedelijke bedrijfsleider is 20 minuten uitsluitend bezig met het aansteken van kaarsen op de vele lege tafels. Hmm, kaarsen gaan vóór gasten? Hoe zat het ook alweer?

Dit zijn niet onze sigaretten en asbak maar gelukkig is op dit plaatje de rest al wel afgeruimd

Qua borrel is de kaart met rijke spijzen gevuld: van oesters tot kaviaar. Wij kiezen voor de ‘krokante dimsums’ met ‘sojasaus, chilisaus en lotuswortel chips’ met het ‘Fiesta brood’ met pesto en tomatentapenade. Helaas geen feestje voor ons want de serveerster laat ons als we bestellen, weten: ‘U kunt op dit moment niks van de borrelkaart of de kaart bestellen want op dit tijdstip gaat de keuken zelf eten.’ Wij vragen haar verbaasd, mede gezien haar eerdere mededeling en het tijdstip, of er misschien iets kant-en-klaars of iets anders zonder veel moeite kan worden geserveerd? ‘Misschien toch wat brood of het kaasplankje?’, proberen we. De serveerster laat na onderzoek weten: “De keuken heeft er geen zin in om nog wat te maken”. ‘Ga dan niet in de horeca werken’, denk ik, maar we knikken alleen hoogstvriendelijk de boodschapster toe.

Even later krijgen we bij de gratie Gods toch wat brood met drie tapenades die de eerder door de keuken gedane mededeling overtuigend bewijst. In het eerste vrij vaste rode smeersel menen we kaas en tomaat te herkennen en gek genoeg zijn we het er direct over eens dat het smaakt naar… schoen. Ja echt. Naar schoen. Wij hebben beiden natuurlijk nog nooit schoen gegeten maar het bijzondere is, dat als je deze tapenade eet, je meteen weet hoe schoen vermoedelijk smaakt. De bittere groene tapenade zal bedoeld zijn als pesto-achtig maar is qua smaak helaas op dezelfde leest geschoeid. Verse grondstoffen, jazeker, maar we vragen ons af: ‘Zit er spinazie in?’ Want bitterheid troef. Het derde smeersel bestaat uit zure olijfolie met iets donkerkleurigs waarvan we maar hopen dat het balsamicoazijn was. Gelukkig is het (waarschijnlijk kant- en klaar aangeleverde) breekbrood in ieder geval goed afgebakken en dat smaakt wél prima.

We willen een en ander graag ‘wegspoelen’ met een tweede drankje. Helaas lukt het ons niet meer om de aandacht van de bediening te trekken. Onze vriendelijke serveerster is, net als ons appetijt, met de Noorderzon vertrokken. De bediening bestaat thans slechts nog uit de ‘kaarsenman’ – een ‘ober’ die zich alleen op het hoofdterras met zogenaamde eters begeeft. En eten, zo weten we, is nu sowieso niet mogelijk omdat het voltallige keukenpersoneel aan het eten is en er dan geen zin in heeft. Het terras is inmiddels, bijna een uur later, slechts voor ±5% bezet met gasten.

We besluiten dan zelf maar op te stappen. Wellicht hebben we thuis nog een Chardonnay koud staan met enkele hoogstwaarschijnlijk wél met genoegen geserveerde borrelhapjes. Dat zal ons toch vast lukken binnen een uur inclusief een – we durven het bijna niet te denken na deze ervaring – heus tweede glaasje. Bij het verlaten van het parkeerterrein zien we onze eerdere serveerster met een sigaret op een electriciteitskast in de zon zitten. Ze zwaait ons vriendelijk gedag als we voorbijrijden naar de uitgang.

Wij hadden restaurant Vuur graag gerecenseerd maar helaas zijn we in exact 1 uur tijd niet verder gekomen dan genoemde bestelling, ondanks verwoede pogingen. Wij weten inmiddels dat de service en kwaliteit van een frisdrankautomaat beter is dan die van restaurant Vuur. Of de automaat zin heeft of niet: hij levert. En alleen dát is al te hoog gegrepen voor Restaurant Vuur. Het heilige Vuur heeft bediening en keuken kennelijk verlaten, voor zover het ooit al aanwezig was.

Wij rekenden af:

2 Gl. Chardonnay € 11.00
1 Brood met dip € 6.00

=======

TOTAAL: € 17.00 incl. BTW

52° 12′ 08.8″ NB 5° 14′ 52.1″ OL

Albumtips week Nr. 12 | 2016

by Redactie Fernweh Magazine · apr 3, 2016

Volg deze playlist op ‪#‎Spotify‬ en blijf wekelijks op de hoogte van de ca. 5 meest bijzondere albumreleases in alle genres.

Deze week raden wij aan:

1. Baaba Maal – Traveller
2. Damien Jurado – Visions Of Us On The Land
3. Mugstar – Magnetic Seasons
4. Liima – Ii
5. Richmond Fontaine – You can’t go back if there’s nothing to go back to
– Bonustip: Iggy Pop – Post Pop Depression

1. Baaba Maal – Traveller
Op The Traveller, het elfde album van de Senegalese muzikant, slaat Maal een nieuwe weg in door zijn Afrikaanse roots-muziek te vermengen met westerse electro-elementen. Dat zal even wennen zijn voor de fans van zijn oude platen, want de inmiddels 62 jaar oude bard staat vooral bekend om zijn gave melodieën te creëren die gelijktijdig opwindend en kwetsbaar zijn. Een artiest dus die eigenlijk geen digitale effecten nodig heeft en het feit dat Maal dat toch doet geeft aan dat hij juist mikt op een ander publiek dan de Afrikaanse-muziekpuristen. Hij gebruikt hier geluiden en productietechnieken van direct herkenbare pophits en personaliseert die vervolgens met zijn improviserende zangstijl. Baaba wordt daarbij geholpen door producer en multi-instrumentalist Johan Hugo van The Very Best en de twee doen hun best een comfortabele balans te vinden tussen oude en moderne geluiden. Hoogtepunt is wat ons betreft het ingehouden “Kalaajo”, waarin Maal’s subtiele frasering optimaal tot zijn recht komt. Recensie: J. van den Berg

2. Damien Jurado – Visions Of Us On The Land
Damien Jurado komt dit keer met een lyrisch Fernweh-verhaal van een individu dat probeert te ontsnappen aan de maatschappij en dan de universele waarden van de mens en de wereld herontdekt. Jurado is een intuïtieve muzikant die altijd een vracht aan prachtige songs heeft met diepe, oorspronkelijke teksten. Vriend en producer Richard Swift weet daar wel raad mee en daarom is ‘Visions Of Us…’ ook weer zo’n briljante, intense en lijzig gearrangeerde plaat als zijn vorige twee. Father John Misty typeert Damien als volgt: Jurado is every character in every Jurado song. He is the gun, the purple anteater, the paper wings, the avalanche, the air show disaster, Ohio, the ghost of his best friend’s wife.
YouTube Clip: https://youtu.be/hhL6jN00FBo

3. Mugstar – Magnetic Seasons
Magnetic Seasons is op zijn minst een zeer intrigerend album. Oppervlakkig bezien lijkt het een typisch instrumentaal dertien in een dozijn prog album. Maar dit is een zeer meeslepend album waarin je jezelf kunt verliezen. Bij elke keer luisteren, ontdek je weer nieuwe lagen. Elke track vormt een prachtig miniatuur dat samen het hoofdkunstwerk vormt: het album. Dompel je onder in dit instrumentale album. En ontsnap. Steeds weer.

4. Liima – Ii
Achter de naam Liima gaat de veelbelovende samenwerking tussen het Deense Efterklang en de Finse percussionist Tatu Rönkkö schuil. Ze gaven op Eurosonic 2016 een door de aanwezigen en de pers zeer gewaardeerd visitekaartje af. Bij vlagen schiet de plaat alle kanten uit en is de materie moeilijk behapbaar. Na een paar keer luisteren verdwijnt dat. Van: ‘Your Heart’, ‘Amerika’ en ‘Black Beach’ kun je dan nauwelijks nog genoeg krijgen.

5. Richmond Fontaine – You can’t go back if there’s nothing to go back to
Vaak trekt een debuut de aandacht. In dit geval raden we de allerlaatste plaat van een band aan. Aanvoerder Willy Vlautin liet weten dat er na dit album geen nieuwe meer zullen volgen. Recensent Jurgen Vreugdenhil: “Dat wordt een groot gemis, want ook dit werkje grossiert in tijdloze country, met name door de hoofdrol van pedal steel gitarist Paul Brainard. De songs van Willy Vlautin, inmiddels een behoorlijk gevierd romanschrijver, zijn sterker dan ooit, bewoond door losers en drifters, getekend door het leven, en altijd op zoek naar de horizon.” Hij vervolgt: “Als de bedoeling was om op het hoogtepunt te stoppen, dan is de band daarin geslaagd, maar de arme luisteraar zal zich altijd blijven afvragen of er nog meer van dit moois in het vat zat.” Luisteren maar!

Bonustip: Iggy Pop – Post Pop Depression

Over Fernweh Magazine

by Redactie Fernweh Magazine · nov 29, 1990

Fernweh Magazine gaat over verlangen. Verlangen naar het bekende of onbekende, naar het verre, naar dichtbij of het verlangen zelf. Fernweh Magazine biedt een moment van ontsnappen voor de ge-stress-te stedeling. Ons devies:

Ontsnap. Steeds vaker. En verder..!

Fernweh Magazine kan niet bestaan zonder bijdragen van gewaardeerde (gast)schrijvers zoals Hans van Dalfsen, Suzanne Hakkenberg, Herman Jansen en Jorrit Stevens.

Schrijf je hier in voor onze gratis nieuwsbrief.

Voor advertenties en andere berichten kun je ons bereiken via email: redactie@Fernweh.nu.

Volg je ons?

Twitter » @FernwehMgzn [maar wie zit er nog op X tegenwoordig, na Musk? Wij niet meer.]
Facebook » @FernwehMagazine
Spotify » fernweh-magazine:

• Onze ‘wekelijks vernieuwde Albumtips‘-playlist

• Onze ‘Beste Albums 2017 tot nu toe‘-playlist

1. Privacyverklaring (Fernweh.nu)

Laatste update: juli 2025

Wie wij zijn

Fernweh.nu is een online magazine over muziek, cultuur, beeldende kunst, fotografie, het culinaire, tere en obscure zaken en bijzondere levens. Onze website is te bereiken via: https://www.fernweh.nu.

Welke gegevens wij verzamelen

Automatisch verzamelde gegevens:
- IP-adres, browsertype en apparaatgegevens (via analysetools zoals Google Analytics).
Vrijwillig verstrekte gegevens:
- Wanneer bezoekers ons via e-mail of contactformulier benaderen.

Cookies en vergelijkbare technieken

Wij gebruiken cookies voor:
- Basisfunctionaliteit van de site.
- Anonieme statistieken over websitegebruik.
- Partnerlinks (affiliate links), die kunnen registreren of een aankoop via onze links is gedaan.

Affiliate links

Sommige artikelen bevatten zogenaamde affiliate links. Als je via zo’n link een aankoop doet, ontvangen wij een kleine commissie, zonder extra kosten voor jou. Deze cookies en trackingcodes zijn nodig om te registreren dat de aankoop via Fernweh.nu is gedaan.

Met wie wij gegevens delen

Dienstverleners die ons helpen bij:
- Webhosting en beveiliging.
- Analyse (Google Analytics).
- Affiliate-netwerken (zoals Awin).

Hoe lang bewaren wij gegevens?

Wij bewaren gegevens niet langer dan noodzakelijk, tenzij wettelijk verplicht.

Jouw rechten

Je hebt het recht om:

Gegevens in te zien, te corrigeren of te laten verwijderen.
Bezwaar te maken tegen bepaalde vormen van verwerking.

Contact:
Voor privacyvragen: privacy@fernweh.nu (of je algemene e-mailadres).

Beveiliging

We nemen passende maatregelen om misbruik en ongeautoriseerde toegang te voorkomen.

2. Disclaimer (Fernweh.nu)

Algemene informatie

Fernweh.nu publiceert redactionele content over muziek, cultuur en inspirerende levenskeuzes. De inhoud wordt met zorg samengesteld, maar wij geven geen garanties over volledigheid of actualiteit.

Affiliate links

Fernweh.nu gebruikt partnerlinks (affiliate links). Als je via deze links een aankoop doet, ontvangen wij een kleine commissie, zonder extra kosten voor jou. Deze inkomsten helpen ons om onafhankelijke verhalen te blijven maken.

Geen aansprakelijkheid

Aan de inhoud van Fernweh.nu kunnen geen rechten worden ontleend. Wij zijn niet aansprakelijk voor eventuele schade die voortvloeit uit het gebruik van onze website of van websites van derden waarnaar wij verwijzen.

3. Intellectuele eigendom en fair dealing

Fernweh.nu respecteert het intellectuele eigendomsrecht van makers en doet er alles aan om rechthebbenden op te sporen en toestemming te verkrijgen voor het gebruik van beeld-, tekst- en ander creatief materiaal.

Onze missie is het onder de aandacht brengen van bijzondere – vaak minder bekende – kunstenaars, schrijvers en makers. Dit is soms complex: niet altijd is duidelijk wie rechthebbende is of hoe deze te bereiken is. Toch hanteren wij het uitgangspunt dat creatief werk het respect van bronvermelding en correcte licentie verdient.

Melding van mogelijk inbreukmakend materiaal

Mocht u van mening zijn dat wij met enig gepubliceerd materiaal inbreuk maken op uw auteursrecht of ander intellectueel eigendomsrecht, verzoeken wij u vriendelijk eerst direct contact met ons op te nemen.

Wij bieden u een redelijke gelegenheid om de kwestie te bespreken.
In goed overleg verwijderen wij het betreffende materiaal, of – naar eigen inzicht en mogelijkheid – zorgen wij voor het alsnog rechtmatig verwerven van de gebruiksrechten.

Wij willen makers belonen met aandacht, niet benadelen. Daarom vragen wij om een constructieve dialoog voordat juridische stappen worden overwogen. Zo kunnen wij samen recht doen aan creativiteit en inspiratie.

Geen automatische vergoedingen
Fernweh.nu publiceert met het doel om bijzondere kunstenaars, schrijvers en makers onder de aandacht te brengen. Wij betalen in beginsel niet voor het gebruik van beeld- en ander materiaal dat bedoeld is ter illustratie of duiding van onze verhalen, tenzij vooraf anders overeengekomen.

Wij werken graag mee aan het verwijderen van materiaal dat, ondanks onze zorgvuldigheid, inbreuk zou maken op rechten van derden. Onredelijke of achteraf ingediende claims, met als doel hoge standaardvergoedingen te innen, zullen wij niet honoreren. In goed overleg zoeken wij liever naar een passende oplossing, waaronder verwijdering of – naar ons eigen inzicht – het alsnog rechtmatig verwerven van gebruiksrechten.