Gisteren stond er een schattig ‘Ikje’ in NRC Handelsblad. De onmogelijke treinliefde werd zelden zo mooi beschreven, hoewel… Zo’n 160 jaar geleden verhaalde Piet Paaltjens (pseudoniem van Francois HaverSchmidt) tijdens zijn Leidse studententijd, van een soortgelijke ervaring. Circa twintig jaar daarna, in 1875 doet een jongeman, ook student maar dit keer te Nijmegen, een beroep op nota bene de geëmanicpeerdheid van zijn ‘Liefde op reis’. De schijnbaar onmogelijke treinliefde is van alle tijden…
Aan Rika
Slechts éénmaal heb ik u gezien. Gij waart
Gezeten in een sneltrein, die de trein
Waar ik mee reed, passeerde in volle vaart.
De kennismaking kon niet korter zijn.
En toch, zij duurde lang genoeg om mij,
Het eindloos levenspad met fletse lach
Te doen vervolgen. Ach! geen enkel blij
Glimlachje liet ik meer, sinds ik u zag.
Waarom hebt gij van dat blonde haar,
Daar de englen aan te kennen zijn? En dan,
Waarom blauwe ogen, wonderdiep en klaar?
Gij wist toch, dat ik daar niet tegen kan!
En waarom mij dan zo voorbijgesneld,
En niet, als ’t weerlicht, ’t rijtuig opgerukt,
En om mijn hals uw armen vastgekneld,
En op mijn mond uw lippen vastgedrukt?
Gij vreesdet mooglijk voor een spoorwegramp?
Maar, Rika, wat kon zaalger voor mij zijn,
Dan, onder hels geratel en gestamp,
Met u verplet te worden door één trein?
Piet Paaltjens
–
–
Benjamin Duterde begon zijn carrière in de Franse gospelgroep Fitiavana en viel op omdat hij dezelfde das droeg als Uncle Ben van de bekende rijst. Reden voor zijn vrienden om hem l’Oncle Ben te noemen en met een lichte aanpassing is dat al jaren zijn artiestennaam. Diepe indruk maakte hij met zijn titelloze debuutplaat op Motown in 2010. Duterde beschikt over een soepele soulstem en houdt duidelijk van de klassieke soul uit de sixties. Met zijn soulcover van Seven Nation Army kreeg hij grotere bekendheid en zijn nieuwe plaat staat zelfs helemaal in het teken van een andere artiest: Frank Sinatra. Fly Me To The Moon krijgt een zwoele, met Al Green te vergelijken aanpak en is een van de hoogtepunten op deze bijzondere tribute aan Ol’ Blue Eyes vol soul, blues, reggae en jazz. [Recensie: B. Dijkman]
Howe Gelb, de buitengewoon productieve frontman van Giant Sand, vond tijdens het veelvuldige toeren toch nog de tijd voor het opnemen van een eigenzinnig jazz-album. Iets wat hij altijd al wilde doen. De laatste jaren greep hij al opvallend vaak naar de piano, maar Future Standards doet zijn jazz-invloeden nu eens goed profileren. In welke setting hij ook platen maakt, zijn typerende nonchalante stijl blijft altijd de boventoon voeren. Snedige strofes en melodieën, zoals op Impossible Thing doen af en toe een denken aan de onlangs overleden Mose Allison. Terribly So, een duet met zangeres Lonna Kelley, is het meest doordachte stuk van deze plaat. Tussen de veertien songs vinden we tevens een nieuwe versie van Shiver, die eerder verscheen op Chore of Enchantment uit 2000. Een begrijpelijke keuze, want ook hier is het een hoogtepunt. Een van de vele, want uiteindelijk weerklinkt in Future Standards’ intieme eenvoud misschien wel de meest persoonlijk kant van Howe Gelb. [Recensie: C. Ooijman]
Vierde album alweer van deze Canadese band rond zanger en allroundmuzikant Rishi Dhir, die ondanks sterke platen als Elephant Stone (2013) en Three Poisons (2014) nog steeds wacht op een wereldwijde doorbraak. Wie weet dat die er binnenkort gaat komen, want album nummer vier, Ship Of Fools, is al net zo goed als zijn voorgangers. De Indiase invloeden die eerder werk kenmerkten zijn hier wat naar de achtergrond gedrongen, maar de psychedelische elementen vieren nog steeds hoogtij. Nieuw zijn de elektronische beats die nummers als Manipulator, Where I’m Going en See The Light naar grote hoogten stuwen, maar van een echte stijlbreuk is geen sprake. Het naar een nummer van de Stone Roses vernoemde Elephant Stone vindt op deze toffe plaat de juiste balans tussen experiment en toegankelijkheid en gezien de populariteit van geestverwanten als Tame Impala zou het dan ook niet meer dan terecht zijn als ook Rishi Dhir en zijn bandmaten nu eindelijk doorstoten naar de grotere zalen. [Recensie: M. van Ravenhorst]
Met hun unieke chansonbrouwsels van blues uit het diepe zuiden van de VS, met hun Caribische relaxtheid, provinciaalse volksmuziek en poëzie uit Les Hautes Alpes gemengd met een vleugje rock, zorgen ze allang niet meer alleen voor opwinding bij het Franse publiek. De band Moussu T e lei Jovents kan elk ingedut feestje alsnog tot grote hoogten spelen. Hun nieuwe album roept soms beelden op van een begin van Zydeco en Cajun. Een spicy plaat. Zoek je deze bijzondere plaat in je platenzaak? Kijk dan onder ‘wereldmuziek’. [Recensie: J. Stevens | Fernweh Magazine]
Begin jaren negentig kreeg de hiphop een andere invalshoek dankzij De La Soul, Jungle Brothers en vooral A Tribe Called Quest. Haaks staande op de in zwang zijnde gangstarap maakte de groep gebruik van jazzsamples en in hun teksten waren ze ongewoon positief. In 1998 kregen de heren ruzie en stopte de band. Phife Dawg werd echter ziek en dat bracht de heren onlangs weer nader tot elkaar. Gedrieën werd nieuw werk opgenomen totdat het noodlot toesloeg en Phife in maart 2016 overleed. We Got It From Here blijkt echter niets minder dan een meesterwerk te zijn. Alle tracks zijn erg sterk en ook de bijdrages van de gasten – vooral Busta Rhymes is veelvuldig aanwezig – maken van dit slotakkoord een heuse hiphop classic die nog wel even zal nadreunen. [Recensie: B. Dijkman]
De officiële releasedatum van dit album is gepland op 28 november 2016 maar we konden niet wachten. Dit is wat Detroit-minded top DJ’s en producers uit de hele wereld over hem schrijven, naar aanleiding van het verschijnen van zijn nieuwe release:
Een naam die je misschien niet direct wat zegt, maar wie een blik heeft geworpen op de liner notes van David Bowie’s laatste album Black Star, ziet daar de naam van Donny McCaslin. Hij was de muzikale rechterhand van Bowie in diens laatste jaren en met Beyond Now heeft McClaslin een passende tribute aan die periode gemaakt.. Samen met Jason Lindner, Mark Guiliana en Tim Lefebvre – allen te horen op Black Star – laat hij zich diep inspireren door de meester en speelt hier naast eigen werk ook twee songs van Bowie. Twee covers van Deadmau5 en Mutemath complementeren het geheel en maken van Beyond Now een bijzondere plaat. McCaslin weet namelijk elektronica zo te mengen met jazz dat het niet vreemd is dat Bowie met hem wilde werken. En het is juist de wijze waarop Bowie risico’s aanging en niet bang was te experimenteren dat McCaslin hier ten volle gebruikt. [Recensie: B. Dijkman]
Harlequin is het debuut van de uit Los Angeles afkomstige singer songwriter Alex Izenberg. De afgelopen jaren heeft hij – vaak onder een pseudoniemm – hard gewerkt aan het materiaal en schreef en produceerde een groot aantal nummers. Samen met producer Ari Balouzian werd een selectie gemaakt en die presenteert hij nu onder de titel Harlequin. Izenberg beschikt over een breekbare stem en schrijft prachtige melodieën die hij vertolkt op de piano, begeleid door blazers en strijkers. Vergelijkingen kun je trekken met Scott Walker en het vroege werk van Wild Beasts en Grizzly Bear. [Recensie B. Dijkman]
Het titelloze debuut van de Ierse multi-instrumentalist en singer-songwriter Brigid Mae Power krijgt in Engeland en de Verenigde Staten redelijk veel aandacht, maar lijkt vooralsnog geruisloos aan Nederland voorbij te gaan.
Een verrassend mooie samenwerking is die tussen de Portugese componist Rodrigo Leão en singer-songwriter Scott Matthew. De samenwerking tussen de mannen gaat al terug naar 2011 toen Leão Matthew vroeg een song te zingen voor zijn album A Montanha Mágica (The Magic Mountain). De samenwerking beviel zo goed dat ze nog een extra song opnamen die ook op het album belandde. En meer dan dat…ze begonnen een samenwerking op afstand om te bekijken of er niet een heel album moest gaan komen. Nu vijf jaar later is met Life is Long dat album dan daar.
Twee albums maakte ‘de zus van’ reeds, maar met haar derde plaat A Seat At The Table weet Solange diepe indruk te maken. Vier jaar heeft ze aan dit album gewerkt en het vormt samen met het bijgevoegde boekje met foto’s en teksten een uniek document van de zwarte geschiedenis op muziek gezet. Instrumentaal is de plaat zeer avontuurlijk en vernieuwend wat op zich al een prestatie is, maar gekoppeld aan de strijdbare teksten over de pijn en kracht van de zwarte gemeenschap en die van de vrouwen in het bijzonder, kreeg het niet eerder zo’n bijzondere vorm. Waar Beyoncé voor het grote gebaar gaat, kiest Solange voor een subtielere aanpak met meerdere lagen. RnB en jazz zijn de steunpilaren waaruit ze een volstrekt nieuwe sound weet te produceren die nu al overal op uiterst positieve reacties mag rekenen.
De Britse band The Pop Group maakte met Y (1979) en For How Much Longer Do We Tolerate Mass Murder? (1980) twee vergeten klassiekers, maar keerde tot ieders verrassing vorig jaar terug met het sterke Citizen Zombie. De band rond Mark Stewart vervolgt met een felle en donkere plaat vol muziek zoals alleen The Pop Group die kan maken. The Pop Group was een van de pioniers van de postpunk, maar heeft inmiddels talloze andere genres omarmd. Honeymoon On Mars is daarom met geen mogelijkheid in een hokje te duwen, is een vat vol tegenstrijdigheden, maar is ook een plaat die je niet meer los laat. The Pop Group klinkt op haar nieuwe plaat hard en rauw. De gitaren mogen regelmatig ontsporen en worden begeleid door donkere beats en synths. Het past mooi bij de zeer onvaste maar gedreven vocalen van Mark Stewart die zijn vlijmscherpe teksten bijna uitspuugt. De tweede jeugd van The Pop Group duurt voort.[Recensie: E. Zijleman]
Dans Dans is een Belgische muziekcollectief met Bert Dockx (Flying Horseman), Steven Cassiers (DAAU & Dez Mona) en Frederic Jacques (Mark Lanegan). De eigenzinnige muzikale invalshoek geeft de heren vrijheid om te experimenteren zonder dat het ver buiten de kaders gaat.
Musique de France van Acid Arab komt uit op het Belgische Crammed-label. Eerder brachten ze al een aantal compilaties uit voor Versatile Records met telkens een bepaald thema. The Acid Arab crew komt nu met een debuutalbum met eigen producties. Ze mengen de muziek uit het Midden-Oosten met de Noord-Afrikaanse sound qua instrumentatie en vocals en met drumpcomputer en synthesizer. Toch is hun eigen werk ook heel ander dan hun compilaties. Er zijn weliswaar een paar house-achtige tracks (luister naar het indrukwekkende ‘Sayarat 303’), maar voor het grootste gedeelte klinkt op Musique De France enigszins vreemde electropop. Gaandeweg neigen ze ook naar new wave, punk-funk, en vage indiepop. Het mist misschien de explosieve energie van hun meer dansvloer-georienteerde producties, maar het is nog steeds een prettige en interessante plaat. [J. Stevens | Fernweh]
Als niemand minder dan Stephan Malkmus na het horen van je eerste liedjes komt helpen schaven aan een langspeler, doe je als band iets heel goed. Natuurlijk waren de voortekenen voor dit nog altijd piepjonge Amsterdamse viertal sowieso al gunstig. Niet alleen in de vorm van die leuke Boomslang ep, maar ook omdat zanger/gitarist Willem Smit ten opzichte van zijn vorige band Palio Superspeed Donkey flinke stappen heeft gezet. Verder terugspoelend: hij is een nakomeling van de enige echte John Cees Smit, die we nog kennen als frontman van het geweldige Scram C Baby. Canshaker Pi beschikt over minstens zo veel branie en bravoure. Waar dat in aanloop naar deze debuutplaat nog regelmatig resulteerde in chaotische, wat onbezonnen optredens, valt de muziek nu heel wat beter op zijn plaats. Het is zo’n album dat je meteen na afloop nog een keer wilt draaien. Songs als We Had en The U In My Dog hebben het immers allemaal; prettig gestoorde zanglijnen, temperamentvolle tempowisselingen, een beukende ritmesectie, uitgekiend gevoel voor nonchalance en een lekker dwars gitaargeluid. Canshaker Pi lost de zelf geschapen hoge verwachtingen (waarnaar overigens grappig verwezen wordt aan het eind van de majestueuze afsluiter Over) betrekkelijk moeiteloos in. [Recensie: M. Majorana]
Alex Clare maakte tot nu toe twee albums en is toe aan zijn derde. Zijn debuut deed zo weinig, dat de platenmaatschappij hem wegstuurde en na een paar jaar werd er ineens een single van zijn tweede album gehaald, die gedraaid werd op internet. Helaas deed het album nagenoeg niets. De Britse singer/songwriter/producer besloot te trouwen en een familie te starten. Maar het bloed bleef kruipen, samen met bassist Chris Hargreaves huurde hij een boot met studio op de rivier Lea en nam in een paar weken dit nieuwe album op. Het is een frisse mix van soul, pop, rock en elektronica en de karakteristieke stem van Clare houdt het bij elkaar. Hij heeft genoeg te vertellen, hij is bekeerd tot het Joodse geloof en neemt zijn eigen potten en pannen mee op tournee en leest in de Talmoed. Bevlogen teksten over het leven. Mooi album van bevlogen wereldreiziger. [Recensie: E. Mundt]
Dark Ain’t That Darker, een songtitel die zowat alles zegt over deze Zweedse muzikant die opgroeit in Amerika en terugkeert naar zijn geboorteland. In Lund start hij in ’94 Loosegoats, een lo- fi rockformatieop. Sinds 2002 is Kjellvander op het solopad en volgt vanaf Songs From A Two-Room Chapel een duisteren sinister spoor. We leerden de man met de sombere, introspectieve maar intense mijmeringen kennen met The Rough and The Rynghe waarop al een nauwelijks verhulde ode aan de dood prijkte. Echt vrolijk wordt je er niet van, daar lenen de onderwerpen, onder meer een al dan niet ingebeelde ontmoeting met zijn ex … op het plaatselijke kerkhof, zich niet bepaald toe. De meesterlijke snarenman Tias Carlson is er niet meer maar de gitaarverrichtingen van Kjellvander die de diepe bariton ondersteunen creëren een beklemmende soundtrack met een sleutelrol voor piano en ander toetsenspul van Pelle Anderson. Leven, liefde en vooral dood zijn de onderwerpen, Kjellvanders parttime job op het plaatselijke kerkhof heeft daar wellicht iets mee te maken.
Ja inderdaad, ik schrijf ‘Keizerstraat’, omdat toen Napoleon de afslag naar de ‘Floddergats’ nam, richting de huidige Nieuwstraat, niet alleen zijn paard letterlijk een hoefijzer verloor maar Bonaparte hier ook figuurlijk een nieuwe straatnaam achterliet die het, sinds – op zijn vroegst december 1804 – nu nog heeft. Het pittoreske steegje zou door die gebeurtenis officieel tot ‘Keizerstraat’ gedoopt worden.
