Na het vastlopen van de operatie Market Garden was het gebied tussen de rivieren Waal en Rijn het decor van verscheidene confrontaties tussen de geallieerde troepen en Duitse infanterie en artillerie. Eind september 1944 liepen bij het kerkdorpje Ressen, gelegen langs de weg van Nijmegen naar Arnhem, soldaten van de Irish Guards op een sterke Duitse linie. De Guards, een infanterie regiment van het Britse leger, hielden heldhaftig stand tegen de met zwaar geschut bewapende Duitsers en voorkwamen dat deze in zuidelijke richting oprukten.
Een kilometer of twee ten noorden van Ressen herinnert een monument aan de gevechten die daar hebben plaatsgehad. Het ongeveer 7 meter hoge gedenkteken in de vorm van een vliegtuigvleugel staat langs de snelweg A325 tussen Nijmegen en Arnhem en het riviertje de Linge. In het vlakke landschap, tussen de oprukkende bebouwing van de Arnhemse buitenwijken en de bedrijventerreinen van Huissen en Angeren, valt het nauwelijks op. Het staat er wat verloren in de wind. De wielrenners op het langs de snelweg gelegen fietspad hebben alleen oog voor het asfalt dat zich voor hen uitstrekt en kijken niet op of om. De Guards verdienen een aandachtiger eerbetoon.
Rudyard Kipling, wiens zoon John als luitenant van de Irish Guards in 1915 sneuvelde bij de Slag om Loos, betoonde in 1918 met een prachtig gedicht zijn eer aan de dappere soldaten.
The Irish Guards
Old Days! The wild geese are flying
Head to the storm as they faced it before!
For where there are Irish there’s memory undying,
And when we forget, it’s Ireland no more!
Ireland no more!
Lambchop is een band die platen gemaakt heeft, die een speciaal plaatsje in mijn hart hebben veroverd. Luister bijvoorbeeld eens naar hun album ‘What Another Man Spills’, een hele hele mooie kennismaking, als je Lambchop nog niet kent. Zo puur. De diepe, soms haast fluisterende stem van Kurt Wagner met de minstens zo bezielde, prachtige instrumentatie en muzikale begeleiding. Wat je dan als liefhebber hoopt, is dat ze zo’n plaat steeds maar weer opnieuw maken. Maar dat doen ze niet. Gelukkig niet. Lambchop blijft zich ontwikkelen. Ofwel: Kurt Wagner goes electro.
My Morning Jacket voorman Jim James maakte zich zo’n zorgen om de huidige toestand van de USA dat hij zijn sterkste wapen, zijn songwriter talent, pakte om weerstand te gaan bieden. Met een moderne sound, voorzien van meer elektronica dan hij ooit eerder gebruikte, begon hij met Same Old Lie, rechtstreeks gericht aan iedereen die Donald Trump’s boodschap een warm hart toedraagt, daarbij oproepend tot reflectie en naastenliefde. De tragedie in Orlando, waar bij een schietpartij in een nachtclub tientallen doden vielen, was de inspiratiebron voor Here In Spirit. Bijzonder is dat James niet direct zijn bekendste kenmerk, zijn enorme stembereik, inzet, maar vooral de song en het arrangement het werk laat doen. Dat de zeggingskracht van de nummers snoeihard bij de luisteraar naar binnen dringt zegt veel over de kracht van het zeer sterke materiaal. De dreiging van de totale ondergang is nooit ver weg, de boodschap van hoop is er nog, maar nog slechts zichtbaar in de verte. Een zeer indrukwekkend tijdsbeeld. [Recensie: J. Vreugdenhil]
Net als Sharon Jones en Charles Bradley is Lee Fields pas op latere leeftijd echt ontdekt als soulzanger. De man was al actief sinds 1969, maar brak pas door toen hij ging samenwerken met The Expressions. Zij vormen de ideale basis voor de lenige stem van Fields die zowel qua geluid als uiterlijk lijkt op de grootmeester zelf: James Brown. Twee jaar geleden verscheen Emma Jean – min of meer een tribute aan zijn moeder, de opvolger Special Night is speciaal gericht aan de vrouw. Alles komt bij Fields uit het hart en de diepe emotie die hij daarin legt doet de concurrentie wederom in het stof bijten. [Recensie: B. Dijkman]
Het is bepaald niet de eerste keer dat de Britse muziekpers over elkaar heen struikelt met superlatieven over hun nieuwste ontdekking. Een hype is weer geboren en het zal ook niet de eerste keer zijn dat een band dat niet overleeft. Laten we hopen dat dit niet gebeurd met Palace, een kwartet uit Londen dat nu eens echt opvalt met hun relaxte geluid. De band woont en werkt in een kraakpand en laat zich vooral niet opfokken om de gebeurtenissen om hun heen. Gestaag bleven ze aan hun sound schaven toen iedereen lyrisch was over hun eerste EP Lost In The Night. De band is verwant aan bands als Foals en Bombay Bicycle Club maar heeft in gitarist Rupert Turner een geheim wapen. Hij weet het zo typische Britste gitaargeluid dat druipt van de galm en ontstond ten tijde van Echo & The Bunnymen en door The Verve geperfectioneerd werd, aan te scherpen met een venijnige slide. Het groepsgeluid trekt daarmee wat naar Amerikaanse bands als The Doors toe, maar blijft heerlijk Brits dankzij zanger Leo Wyndham. Wie ze op Into The Great Wide Open zag is al overtuigd, wie So Long Forever hoort zal volgen. [Recensie: B. Dijkman]
De Engelse eclectric rockband Trembling Bells en Will Oldham, de man achter Bonnie Prince Billy, reisden in 2012 samen de wereld rond in hun concerttour. Het klikte tussen beiden. Resultaat: The Bonnie Bells of Oxford. Zet Trembling Bells voorman Alex Neilson en Will Oldham, beide tevens songwriters, bij elkaar en je krijgt een explosief mengsel die de hele energie van de sixties en seventies in 9 live-nummers tot een nauwelijks gecontroleerde ontploffing laat komen. Stevige rauwe gitaren raggen er op los en verkennen nieuwe horizonten van de psyche. Dan weer wordt er een acapella nummer live gezongen en is het even wachten tot de band invalt. Deze liveplaat is spannend, krachtig en heel interessant. [Recensie: J. Stevens | Fernweh Magazine]
Mazzy Star zangeres Hope Sandoval vormde in 2000 samen met My Bloody Valentine drummer Colm O’Ciosoig Hope Sandoval & The Warm Inventions. Het leverde in 2001 en 2009 twee bijzonder fraaie platen op, maar sindsdien was het stil. De afgelopen jaren kwamen zowel Mazzy Star als My Bloody Valentine weer tot leven, maar gelukkig is ook het andere project van Hope Sandoval nog altijd springlevend. Until The Hunter laat een zich bijzonder langzaam voortslepend geluid horen, waarin invloeden uit de psychedelica belangrijker zijn dan bij Mazzy Star. Vergeleken met Mazzy Star is het geluid van dit project van Hope Sandoval ook veelzijdiger. Until The Hunter laat lang uitgesponnen psychedelische tracks horen, maar ook zweverige folksongs, een fris gitaarliedje of toch opeens weer songs die aan Mazzy Star doen denken. Zoals we van Hope Sandoval gewend zijn domineren de lome en dromerige songs en dat zijn ook de songs waarin haar verleidelijke vocalen het best tot zijn recht komen. Heerlijke plaat om bij weg te dromen. [Recensie: E. Zijleman]
Johnny Cash zijn evident. De geweldige gitarist en wat ondergewaardeerde songwriter die je hoort is Rick Miller. Samen met de rest van de band geeft hij deze persoonlijkheid mee. Het album Electric Pinecones opent met Freak Flag waarbij je zult merken dat je voet onwillekeurig meetikt en daar ga je. Je drijft richting het mooie Slowly Losing My Mind. En alles daartussen? Heel fijn, heel fijn. [Recensie: J. Stevens | Fernweh Mag]
Dit wordt er eentje! Of is er al eentje? GOSTO. Wauw. Debuutalbum Memory Ivy vraagt na elke luisterbeurt nadrukkelijk om herhaling. En van Nederlandse bodem, ook dat nog! Roel Vermeer is de naam. Geïnspireerd door grootheden als Flying Lotus, James Blake, Thom Yorke en Jeff Buckley weet GOSTO een veelzijdigheid aan stijlen te verenigen tot een geheel eigen sound. Met warme bassen, rauwe beats, diepe synths en onvervalste soul, elektronica en triphop is het geluid indringend, met als rode draad de donkere, bijna hypnotiserende stem van Vermeer. On-Nederlands goed. My Bad werd op Spotify als meer dan één miljoen keer gestreamd, GOSTO kreeg lovende kritieken op Eurosonic Noorderslag, kreeg een groots minuutje in DWDD en stond reeds in het voorprogramma van Thomas Azier en Oscar & The Wolf. Tien steengoede tracks volgen elkaar op, met enkele absolute sterkhouders als Tell Me What You’re Made Of, Ivy, My Bad en Time For Me. Om trots op te zijn! [Recensie: J. Teitsma]
Als je koosnaampje The Lovechild Of Soul Music is en je zoveel believers hebt dat je via crowdfunding je debuut (Forever Dreaming) van de grond krijgt, dan spreken wij over Talent met een hoofdletter. Inspiratie haalt Myles Sanko weliswaar uit de klassiekers van James Brown, Al Green, Otis Redding en Bill Withers maar smelt dat om naar zijn eigen idioom in de tijd waarin hij leeft zonder ouderwets te klinken of het moet ouderwets goed zijn. Voorprogramma van Gregory Porter word je echt niet zomaar. Precies dat wat Porter voor de jazz doet, doet Sanko voor hedendaagse soul. Sanko was dan ook een graag geziene gast bij Radio 6 Soul & Jazz, zowel in de playlist alswel in hun Live Lounge. Myles’ nieuwe single, het titelnummer Just Being Me, heel gewoon gebleven dus, hoorden wij deze week op Radio 2 bij Stefan Stasse en Corné Klijn, mannen met goede oren aan de kop. Dat belooft weer extra airplay naast het inmiddels invalide Radio 6! Plus negen clubshows in november/december alhier! [Recensie: A. Jonker]
Jenny Berkel is een Canadese singer-songwriter die de afgelopen jaren in de band van Daniel Romano speelde. Als tegenprestatie heeft Daniel Romano de tweede plaat van Jenny Berkel voorzien van een werkelijk prachtige productie. Het is slechts een van de vele sterke wapens van Pale Moon Kid. Jenny Berkel beschikt over een mooie heldere stem en beschikt over het vermogen om met haar zang verhalen te vertellen. Het zorgt er voor dat Pale Moon Kid zich makkelijk opdringt, waarna de andere schoonheden van de plaat een voor een opduiken. Zo is er de stemmige instrumentatie vol fraaie en bijzondere accenten, zijn er de knap in elkaar stekende songs, is er de mooie mix van diverse genres binnen de Amerikaanse rootsmuziek en is er constant de emotie in de bijzonder mooie stem van Jenny Berkel. Het is een stem die Pale Moon Kid uiteindelijk naar grote hoogten tilt, waardoor Jenny Berkels’ eigen plekje in de spotlights terecht lonkt. [Recensie: E. Zijleman]
Soms wil je uit de drukte van het stadsleven 
Heerlijk, zo’n eerlijke kruising tussen The Fabulous Thunderbirds, Jimmie Vaughan, The J. Geilsband en het duo Magic Dick & Jay Geils. Dat is de blues van de Brit Giles Robson, die onlangs voor het Nederlandse label V2 zijn eerste solo-album maakte: For Those Who Need The Blues.
Om de gekte van de muziek van Brian Jonestown Massacre uit te leggen, volstaat diens naam: een samentrekking van de vroeg overleden gitarist en Rolling Stones-oprichter Brian Jones en de door sekteleider Jim Jones gestichte nederzetting Jonestown, waar zich in 1974 de collectieve zelfmoord van de volgelingen van de Peoples Temple afspeelde. Niet alleen trekt de waanzin een spoor door de muziek – van shoegaze-groep naar een neo-psychedelische-rockband met invloeden van folk en bluesrock, raga en elektronica – ook aan de bezetting is geen touw vast te knopen. Oprichter en multi-instrumentalist Anton Newcombe heeft meer dan twintig muzikanten deel uit laten maken van de band, onder wie medeoprichter Matt Hollywood, Peter Hayes (Black Rebel Motorcycle Club), Sune Rose Wagner (The Raveonettes), Bobby Hecksher (The Warlocks) en Matt Tow (The Lovetones). Dan weet je het wel. Ook Third World Pyramid onderstreept de niet aflatende dynamiek van BJM; negen tracks met oude en nieuwe geluiden, van het melancholieke ‘Good Mourning’ naar ‘Assignment Song’, een cover van Nina Simone. Nog steeds goed gek. [Recensie: C. Visser]
Drummer Jivraj Singh en multi-instrumentalist Nischay Parekh komen uit India en brachten daar in 2013 al dit album uit. Langzamerhand slaat hun opmerkelijke sound over naar de US en Europa, en terwijl ze inmiddels bijna hun tweede album gaan uitbrengen kunnen we eerst nog even kennismaken via deze wereldwijde heruitgave. En opmerkelijk is het, want het album opent met I Love You Baby, I Love You Doll, een nummer dat sterk herinnert aan Fred Neil’s Everybody’s Talking (!), terwijl de twee nummers die volgen meer gemeen hebben met Dylan’s Nashville Skyline (!!) dan met muziek die wij, bevooroordeelde westerlingen, meer associëren met de transistorradio muziek die de straten van Mumbay bevolken. Daarna wordt het album zelfs een stuk steviger en eigentijdser om naar het eind van het album weer terug te keren naar de akoestische sound van het begin. En dat alles in 25 minuten. Bijzonder album. [Recensie: J. Vreugdenhil]
Nico Muhly verbleef in 2009 geruime tijd in Eindhoven, waar hij in het 
Tussen de fragiele werkjes van de Deense Agnes Obel (Caroline Thaarup) zit telkens drie jaar. In 2010 debuteerde de blonde singer-songwriter met het schitterende Philharmonics (in 2012 bekroond met een EBBA-award), in 2013 opgevolgd door het minstens net zo mooie Aventine. En zoals doorzichtig glas onthullend, transparant en helder is, zo is Citizen Of Glass dat ook. Obel legt haar ziel op tafel en onthult, bijna nakend, al haar zwakheden. Emotioneel en welhaast een catharsis, maar tegelijkertijd heel normaal en brutaal eerlijk. De tien nummers voelen als een intense, melancholische reis vol prachtige geluiden en stijlen die je hart en ziel binnendringen. Bij DWDD veroverde ze midden oktober een complete zaal met de vertolking van It’s Happening Again. Geflankeerd door historische instrumenten als de spinet en celesta wordt een elegante sfeer gecreëerd, minder allesomvattend dan beide voorgangers, maar zeker niet minder luisterrijk. Een gevoelige plaat die ons aan het denken zet. [Recensie: J. Teitsma]
Al een decennium lang wordt de muziekhemel op aarde verrijkt door de Brooklynse engel Joan Wasser. Samenwerkingen met onder andere Lou Reed, Antony, Joseph Arthur en Rufus Wainwright heeft deze 46-jarige tot nu toe op haar naam staan. Haar unieke Amerikaanse soul van het hoogste niveau dat Wasser gedurende deze tien jaar heeft weten te maken, wordt nu bezegelt met Let It Be You. Multi-instrumentist en producer Benjamin Lazar Davis is, zoals op de cover te zien, de andere helft achter deze plaat. Tien tracks vloeien in elkaar over als rivieren die samenkomen in zee; moeiteloos laten de beide in Brooklyn gehuisveste artiesten verschillende muziek genres in elkaar overgaan wat er voor zorgt dat elk nummer een eigen charme kent en het album als geheel een krachtige uitwerking op jou als luisteraar heeft. Wellicht komt dit door de inspiratie voor dit album. Davis en Wasser kwamen er tijdens hun ontmoeting achter dat zij apart van elkaar naar Afrika waren gereisd; zij naar het oosten, hij naar het westen. Het land waar het duo geïnspireerd raakte door de muzikale stijlen van de Pygmeeën. Door gebruik te maken van instrumenten als de gitaar en het keyboard hebben de twee met een conventionele rock manier voortgeborduurd op de traditionele muziek uit Afrika. Let It Be You is te krachtig om een week niet naar geluisterd te hebben. Een plaat die op repeat moet worden gezet. Een plaat waar je in wilt kruipen. [Recensie: L. Rettenwander]
De tweede langspeler van Noura Mint Seymali komt na Tzenni, heet Arbina en is goed. Heel erg goed zelfs. Recensent Z. Lipez van Noisey/Vice is er lyrisch over:
Weyes Blood is de naam waaronder Natalie Mering alweer een jaar of 10 muziek maakt. In dat decennium heeft Natalie zich ontwikkeld van lo-fi avant-gardiste tot gothic folkie tot intrigerende en melodieuze chanteuse met een sterke hippie inslag. Die evolutie is te volgen op haar albums. De eerste single van deze plaat is Seven Words, een ballad, die rustig de tijd neemt om zich te ontvouwen. Inspiratie lijkt Natalie te hebben geput uit het werk van Natalie Merchant, maar vooral van de legendarische, veel te vroeg overleden Judee Sill.
Anouk is van alle markten thuis. Met Fake It Till We Die, haar nieuwste album en de tweede die ze dit jaar uitbrengt, bewijst de Haagsche zangeres dat ze bomvol sterke teksten zit en ook goed gedijt in de funk en soul. De opener There He Goes brengt je met een Curtis Mayfield-achtige Superfly melodie direct in de juiste sferen. Veel blazers en gedempte kerkorgels, maar ook synthesizers zijn ingezet om de juiste ‘undergound feel’ neer te zetten. Pakkende, persoonlijke teksten en een continue variatie aan stijlen eisen de aandacht van de luisteraar op. Boos wenst de zangeres een oude liefde de eeuwige verdommenis toe. ‘Burn motherfucker, burn in hell’ gromt uit de speakers bij het stevige nummer Burn. Van pittig en woest naar zwoel en sexy. Ze draait haar hand er niet voor om. En zoals we van Anouk gewend zijn: ze neemt geen blad voor de mond. Het veelbesproken Down Daddy Down brengt op een traag ska-ritme lyrics als ‘You sure love my legs and what’s in between’. Het levert geheid rode oortjes en blozende wangen op. Mannen, seks en liefde en de onzekerheid die hiermee gepaard gaat, zijn duidelijke inspiratiebronnen geweest, zoals ze zelf ook aangeeft in de nummers Take It Slow, I Just Met A Man en My Man; ‘He’s my inspiration.. I don’t have to die to go to heaven.’ Een energieke plaat, vol pit en passie, wat experimenteler dan anders, maar nog steeds een authentieke Anouk. Eentje die bij geen muziekliefhebber mag ontbreken. [Recensie: S. den Toom]
Melancholie en weemoed zijn de twee dingen die dit debuut zo wonderbaarlijk maken. Krankland is het debuut van Thomas Werbrouck, de ene helft van Little Trouble Kids. Het begon als soloproject en eindigde als een volwaardige groep. Janko Beckers als muzikale duizendpoot, Christophe Claeys als drummer en Thomas Mortier als bassist. Het project ontstond vooral uit een noodzaak, Werbroeck wilde zijn gevoelens ergens kwijt, maar kon dit met zijn persoonlijke songs niet bij Little Trouble Kids. Een eigen project bleek de beste oplossing.
Sinds hun vorige album Chinese Fountain is niks meer hetzelfde voor ‘Beach Goth’-rockers The Growlers. De beroemde regisseur Paul Thomas Anderson castte de band in zijn film Inherent Vice (2014) en dit nieuwe, alweer zesde album van de band werd geproduceerd door Strokes zanger Julian Casablancas i.s.m. Shawn Everett (bekend van o.a. Alabama Shakes en War On Drugs). Klonk het oude werk nogal rauw, de nieuwe plaat is een forse stap voorwaarts. Niet alleen is de plaat rijker en meer gefocust, door de koppeling van reggae, punk, rauwe country en psychedelica aan stevige synthesizers en dance beats waan je je in een funky Miami-nachtclub. Zanger Brooks Nielsen heeft zich laten inspireren door de afrogroove van William Onyeabor en de combinatie van punk en reggae die bijvoorbeeld The Clash groot maakte. De donkere kant van The Growlers zit nog altijd in de teksten, maar door de gelikte productie en de aanstekelijke mix van stijlen zal een nieuw publiek worden aangesproken. [Recensie: E. Damen]
De Groningse band traumahelikopter maakte aan het begin van 2013 indruk met een compromisloos debuut vol rauwe garagerock. 11 songs in 26 minuten en alles was raak. Opvolger I Don’t Understand Them At All liet een jaar later een wat melodieuzer geluid horen en deze lijn trekt traumahelikopter door op haar derde plaat, waarvoor de band wat meer tijd heeft genomen. Ook Competition Stripe bevat nog volop rauwe garagerock, maar het palet is dit keer rijker en veelkleuriger. traumahelikopter is op haar nieuwe plaat immers ook niet vies van uitstapjes richting onder andere melodieuze 60s gitaarpop en hier en daar wat psychedelica en citeert knap uit meerdere decennia tijdloze gitaarpop. Het levert een gevarieerde gitaarplaat op van het soort waar het Excelsior label in haar jonge jaren het patent leek te hebben. Goudeerlijke gitaarpop dus die de zon laat schijnen en dat kunnen we in de seizoenen die komen gaan goed gebruiken. [Recensie: E. Zijleman]