Fernweh Magazine

Ontsnap. Steeds vaker. En verder..!

J. Stevens

De Samenzwering der Fietsers

De Samenzwering der Fietsers

by ·

“Diezelfde avond kregen alle deelnemers enveloppen met een gemarkeerde route, een gedetailleerde omschrijving van de dromen die ze zouden moeten hebben op specifieke punten en met individuele taken. Onmiddellijk werd het duidelijk dat de waarschuwingen van de gezant van de Grootmeester geenszins holle frasen waren. Zonder die waarschuwingen zouden de taken tot verbazing bij iedereen hebben geleid. Ik zal er maar een stuk of wat citeren: Eén fietser diende bijvoorbeeld tien gram hasjiesj in een bepaalde straat, van een bepaalde man in Istanboel te kopen en deze vervolgens gedurende de maand september op te roken in kamer 213 van het ‘Hotel Paris’; Anderzijds werd een ander opgedragen om een ​​oud huis in Smyrna te kopen, te renoveren, te meubileren en vervolgens aan een derde fietser op te leveren die op 15 augustus in Smyrna zou arriveren om datzelfde huis in brand te steken in de nacht van de 16e op de 17e; Eéntje zou zelfs een fourniturenwinkel in Athene moeten openen en een ander diende chef-kok te worden in de residentie van de Britse ambassadeur in Ankara.”

Passage uit: Svetislav Basara, The Cyclist Conspiracy, OpenLetter, March 20, 2012 [978-1-934824-58-0]

  • Vertaald uit het Engels door J. Stevens, Fernweh Magazine.
  • Orginele titel (Servisch:) Fama o biciklistima (‘Gerucht over fietsers’) .
  • Jaartal coverfoto: 1898. Bron foto: onbekend.

♥ Fernweh Magazine belicht regelmatig voortreffelijke maar helaas onbekende / obscure boeken.

 

De Samenzwering der Fietsers

Leren maakt meer kapot dan je lief is

Leren maakt meer kapot dan je lief is

by ·

In de eerste klas (groep 3) van de basisschool leerde de juf ons lezen. Er ging een wereld voor mij open. De Roverkoning kwam soms om letters in woorden af te knippen, zo beleerde juf ons. Bijvoorbeeld bij: ‘lee-ren’. Die overbodige luxe van maar liefst twee letters ‘e’ in de eerste lettergreep, daar hielden de juf en de Roverkoning niet van. Laatstgenoemde kwam dan om het woord van die overbodige ‘e’ te beroven, zo werd mij verteld. Dat kon je maar beter vóór zijn door leeren alvast zelf met één ‘e’ te schrijven: leren. Op een plaatje was te zien dat de Roverkoning zich te paard voortbewoog en een gouden schaar hanteerde om de overbodige letters af te knippen en mee te nemen. Zo leerde de juf ons gaandeweg lezen.

Op een dag keek ik verveeld uit het autoraam. Elke auto had een gezicht. De koplampen waren de ogen, het chroom erboven de wenkbrauwen, het merktekentje de neus, etc. Zoals gewoonlijk, passeerden we een rotonde en daar zag ik het voor het eerst. Die bekende neonlichten, daar stond: ho-tel. Hotel! Zo had ik het nog nooit gezien. En daar stond ‘Bar’ en daar stond ‘Park’. Ik keek nog eens en nog eens. Ik realiseerde me dat ik die woorden voorheen als vormen zag. Vanzelfsprekende en mystieke tekens die toen nog hoogstens mannetjes, boten en een zwembeest vormden of – zonder vergelijking met wat dan ook – op zichzelf stonden, als een totem van een bepaalde wijk fungeerden. Het waren nu woorden geworden die anderen en ik konden lezen en die verwezen naar iets kenbaars voor iedereen.

Een andere kant van leren - column door Jorrit Stevens partner & adviseur GrasFabriek

Terwijl mijn vader iets tegen mijn moeder zei en daarbij de muziek aanzette door een bandje in de autoradio te duwen, werd ik, voor hen onmerkbaar, overvallen door een merkwaardig soort spijt. Ik probeerde de woorden zolang mogelijk na te kijken. Maar hoewel ik vol overgave probeerde, ik kon de woorden niet meer ‘ontlezen’. De wereld van de koddige vormen die ik voorheen verspreid zag staan op gebouwen, op borden, eigenlijk overal, was voorgoed verdwenen. ‘Dit zien volwassenen dus al die tijd al’. Voorin zette een geanimeerd gesprek zich voort. Achterin voelde ik me dankbaar toegelaten tot deze nieuwe leesbare wereld die volwassenen met elkaar bleken te delen en waar je als kind geen weet van had. Daar hoorde ik nu toch maar mooi bij.

Toch overheerste het gevoel van melancholie, van afscheid nemen van dit, mij dierbare, deel van mijn kind-zijn. De Roverkoning had niet alleen de overbodige letters weggeroofd maar ook mijn tot dusver haast magische zicht op de werkelijkheid. Toegang tot de geroofde buit van de Roverkoning heeft geen mens. Waar hij zijn geroofde letters laat? Dat heeft onze juf ons nooit verteld. Wie zal het zeggen? Tot mijn spijt, besefte ik wel dat de Roverkoning meer geroofd had dan een letter hier en daar. Mijn oude manier van ‘zien’ bestond niet meer. Ik was voorgoed beroofd van de toegang tot de magie van de pre-leeswereld, wellicht door de man met de gouden schaar. Een passerende Honda keek me onderzoekend aan. Leren maakt soms meer kapot dan je lief is.

Deze column is geschreven door drs. Jorrit Stevens. Jorrit is als adviseur en partner verbonden aan GrasFabriek. Hij richt zich op adviseren bij: samenwerken & organiseren, ontwikkelen & leren. Ook is hij redacteur en mede-oprichter van Fernweh.

Of je Spaanse worst lust | Festival ‘Lepeltje Lepeltje’

Of je Spaanse worst lust | Festival ‘Lepeltje Lepeltje’

by ·

Ontsnappen tijdens het Pinksterweekend? Van vrijdag 2 tot en met maandag 5 juni 2017 vindt in Amersfoort het cultureel foodfestival Lepeltje Lepeltje plaats (gratis entree! HIER meer info). Centraal staan: het eten, de muziek, een kinderprogramma en een mooie-spullen-markt.  Heel veel verschillende foodtrucks parkeerden in het stedelijk groen van het Burgemeester Brouwerplantsoen. De heerlijke geuren van het meest diverse streetfood waaien en walmen je tegemoet: van ambachtelijke sushi tot op de grill gegaarde bratwurst, van authentieke pizza tot verse oesters. De bands, DJ’s (wij hoorden één DJ die toen wij er waren tot onze grote vreugde wellicht de beste en meest vernieuwende reggaeplaat van de afgelopen jaren draaide namelijk van Winston McAnuff & Fixi – Garden Of Love!), opvallend prachtige aankleding van de standjes en de bezoekers dragen bij aan de gezellige sfeer. Ook is er opvallend creatief vermaak voor kinderen (er is voor hun een speciaal programma) en is er een ‘mooie-spullen-markt’. Kortom: niet alleen als je van streetfood houdt, is het prima vertoeven in deze heerlijke groene oase in de Amersfoortse binnenstad tijdens de Pinksterdagen. Zoals altijd is de toegang gratis. Of zoals de organisatie van Lepeltje Lepeltje het verwoordt:

hét recept voor een heerlijke dag parkhangen!”

Burgerplicht

De gemeenteraad beslist de komende 2 weken hoe het belastinggeld de komende jaren moet worden uitgegeven: Moet het naar cultuur? Naar zorg? Of toch naar meer asfalt? Nieuw dit jaar is de Burgerplicht-tent. Daar beslis jij mee! Het hele weekend zijn daar raadsleden aanwezig om het hemd van het lijf te vragen, of laat je mening horen door een peuk o.i.d. op het terrein in de beslisbakken te gooien. Zie ook: Facebookpage van Onder Invloed

Wij maakten zaterdagmiddag 3 juni 2017 een fotoverslagje van een aantal in het oog springende foodtrucks en we namen gelijk ook wat sfeerkiekjes van Lepeltje Lepeltje in Amersfoort. Overigens vindt Lepeltje Lepeltje jaarlijks ook plaats in Apeldoorn, Groningen en Zwolle.

Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Deze DJ’s draaien vanaf een oude brandweer-ladderwagen. Aan de ladder bevestigden ze een gigantische discobal. Feestvreugde gegarandeerd!
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Parteeeeyyyy!!!
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Hieper de Pieper: louter verantwoorde en natuurlijke producten
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Deze snoeptruck is een snoepje om te zien
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Lepeltje Lepeltje schenkt ook koffie, Chef Loco Kello van Loco’s Kitchen grillt lam en ribs die al minstens 24 uur in de marinade liggen te zwemmen. Daarna knalt hij ze op de grill voor een heus vlammenspektakel! en… bij de buren is er is een heuse bingo
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Normaal te vinden in het leukste winkelstraatje van Amersfoort, de Krommestraat, nu hier…
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Ook voor kinderen een oase in de Amersfoortse binnenstad
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Bak ff zelf de heerlijkste broodjes op een vuurtje…
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Wat een plaatje, deze ‘kraam’!
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Verrassende smaken…
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Een heerlijke oase in Amersfoort
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Bier? Wijn? Voor elk wat wils!

 

 

Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
‘Of je Spaanse worst lust’. Proef het borrelplankje met bio-Manchego kaas, verse handgesneden Jamon ibérico, salchichon én chorizo.

Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'

Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Gaat dat zien!

……

Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
L’aubergine: Sexy small bites (2)
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
De mooie-spullen-markt op het Smallepad, Amersfoort
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Prachtig vinyl kopen op de mooie-spullen-markt…
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Vintage op de mooie-spullen-markt…
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
En als je dan toch in Amersfoort bent, bezoek dan ook even de tentoonstelling: De kleuren van De Stijl in de nabijgelegen Kunsthal Kade in het kader van Het ‘De Stijl’-jaar 2017! [Adres: Eemplein]
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
‘Burgerplicht’
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
‘Zit niet te dromen jongen, eet je pizza!’
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Normaal is Habibi ook te vinden in het leukste winkelstraatje van Amersfoort, de Krommestraat. Heerlijke authentieke Arabische gerechten
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Koffie, de zwarte motor
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Il Forno di Legno: een Peugeot 404 Pick-Up uit 1969 met vleugeldeuren en houtoven. Mmm pizza!
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Wereldberoemd in heel Amersfoort, nu in het klein
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Een lekker maar duur broodje ‘bratwurst’ (2,5 muntje = €6,50 per stuk)
Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'
Chef Leonard van L’Aubergine heeft dezelfde geboortegrond als Graaf Dracula. Check zijn Tasty Transilvanian Food als je durft!

Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje' Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje' Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje' Of je Spaanse worst lust | Festival 'Lepeltje Lepeltje'

‘Jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar?’

‘Jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar?’

by ·

'Jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar?'oochelaar Ben Ali Libi krijgt een gedenkteken in zijn geboortestad Groningen. Dat is bijna 75 jaar nadat hij door de nazi’s op 48-jarige leeftijd vermoord werd. Het Dagblad van het Noorden meldt dat het wordt bevestigd aan een muur van bioscoop Pathé, aan de Ruiterstraat.

Ben Ali Libi, geboren als Michel Velleman, werd op 2 juli 1943 vermoord in Sobibór. Als goochelaar – illusionist had hij de eer om op te treden voor onder meer prins Hendrik en voor de (toen al voormalige) Duitse Keizer Wilhelm. Overdag trad hij op voor kinderen en ’s avonds in grote cabaretvoorstellingen. Image result for monument ben ali libiTijdens de oorlog bleef hij doorwerken. Zelfs toen de nazi’s hem en andere Joden het werken vrijwel onmogelijk maakten, ging hij door bij de Culturele Afdeling van de Joodse Raad en gaf hij goochelles aan huis [zie afbeelding]. Op 24 mei 1942 in Kamp Molengoot trad hij voor het laatst op.

Tijdens een razzia in juni 1943 werd hij met zijn gezin (zijn zoon ontsnapte aan de nazi’s omdat hij even niet thuis was. Hij overleefde als enige van het gezin, door vervolgens onder te duiken) in zijn huis aan het Merwedeplein in Amsterdam opgepakt. Van daaruit werd hij naar kamp Westerbork vervoerd en vervolgens op 29 juni naar vernietigingskamp Sobibór waar hij, zoals helaas zovelen, vermoord werd.

Ben Ali Libi werd in de huidige tijd weer bekend via een gedicht van Willem Wilmink uit 2003 [zie hiernaast] en waarschijnlijk nog meer door de emotionele televisievoordracht daarvan door acteur en presentator Joost Prinsen in de NPS-documentaire uit 2004: Willem Wilmink – Dichter in de Javastraat, geregisseerd door documentairemaker Dirk Jan Roeleven die naar aanleiding van die voordracht in 2015 besloot alsnog een volledige documentairefilm te maken van het leven van Ben Ali Libi. Herman van Veen voorzag het gedicht overigens in 2009 van muziek. De initiatiefnemers voor het gedenkteken zijn bibliothecaris Douwe van der Bijl en dichter Kasper Peters. Het gedenkteken zal bestaan uit metalen letters die een strofe uit het gedicht weergeven en de ethische vraag stellen:

Jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar‘

Optreden van Ben Ali Libi in 1937 bij Vroom & Dreesman (V&D) in Breda.

–

Ben Ali Libi

Op een lijst van artiesten, in de oorlog vermoord,
staat een naam waarvan ik nog nooit had gehoord,
dus keek ik er met verwondering naar:
Ben Ali Libi. Goochelaar.

Met een lach en een smoes en een goocheldoos
en een alibi dat-ie zorgvuldig koos,
scharrelde hij de kost bij elkaar:
Ben Ali Libi, de goochelaar.

Toen vonden de vrienden van de Weduwe Rost
dat Nederland nodig moest worden verlost
van het wereldwijd joods-bosjewistisch gevaar.
Ze bedoelden natuurlijk die goochelaar.

Wie zo dikwijls een duif of een bloem had verstopt,
kon zichzelf niet verstoppen, toen er hard werd geklopt.
Er stond al een overvalwagen klaar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

In ’t concentratiekamp heeft hij misschien
zijn aardigste trucs nog wel eens laten zien
met een lach en een smoes, een misleidend gebaar,
Ben Ali Libi, de goochelaar.

En altijd als ik een schreeuwer zie
met een alternatief voor de democratie,
denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel,
hij ruste in vrede, God hebbe zijn ziel.

_____________

Willem Wilmink
Uit: Je moet je op het ergste voorbereiden
Uitgeverij Bert Bakker 2003

Het gedicht voorgedragen

De le-gen-da-ri-sche voordracht van bovenstaand gedicht door Joost Prinsen:

Als dit stuk over Ben Ali Libi je aansprak, vind je dit misschien ook aansprekend:

Wie wil niet ook een beetje Martin zijn?
Beruchte kajakziekte & De grootste ‘badass’
HET BOS IN – 27 jaar alleen in de wildernis
Het fabuleuze verhaal van Xepsis Klerglemoss, uitvinder

Het fabuleuze verhaal van Xepsis Klerglemoss, uitvinder

by ·

Is het mogelijk dat iemand tijdreizen ooit al heeft uitgevonden, besefte hoe gevaarlijk het was en zijn tijdreismachine vernietigd heeft?

Die vraag stelde iemand op de Amerikaanse vraag- en antwoordsite Quora. Een verrassende vraag? Het antwoord is nog veel verrassender! Het werd geformuleerd door Stan Hayward. Ik heb het vertaald in het Nederlands. Lees het en: Be Amazed & Amused! Zijn antwoord:

Ja

Het is niet alleen mogelijk, het heeft ook echt plaatsgevonden

De man die de Tijdmachine uitvond was Xepsis Klerglemoss
en hier zie je hoe hij eruitziet, op basis van foto’s die hij achterliet

Het fabuleuze verhaal van Xepsis Klerglemoss, uitvinder

De machine zelf bewoog niet, hij vaporiseerde – in essentie – de Tijdreiziger en on-vaporiseerde hem in het tijdperk van bestemming. De machine kon bediend worden van waar hij dan ook was

Uit zijn dagboekaantekeningen weten we dat zijn eerste poging bestond uit het slechts een jaar teruggaan. De machine werkte perfect, behalve dat hij hém wel vaporiseerde maar zijn kleren niet (metalen objecten uitgezonderd), daardoor kwam hij naakt aan.
En het toeval wil dat de locatie waar hij aankwam toentertijd een Victoriaanse manufacturenhandel was en precies ten tijde van zijn aankomst of ‘verschijnen’ helemaal vol stond met vrouwen.

Het fabuleuze verhaal van Xepsis Klerglemoss, uitvinder

Gelukkig was hij in staat om zichzelf snel weer te vaporiseren maar niet alvorens hij gekiekt werd door een fotograaf die foto’s aan het maken was van de winkel tijdens de uitverkoop.

Het fabuleuze verhaal van Xepsis Klerglemoss, uitvinder

Deze foto werd gebruikt door de politie in hun jacht op de vreemde indringer.
Helaas had het incident tot gevolg dat de winkel voortaan geboycot werd door dames en daardoor zijn deuren moest sluiten.
Een aantal kranten beweerden dat de winkel de gebeurtenis met opzet in scene had gezet, om er zo hun speciale beschermende kleding voor dames mee te promoten.

Heer Klerglemoss realiseerde zich dat teruggaan in de tijd onbedoelde gevolgen had en dat de kledingwinkel failliet was gegaan als het gevolg van zijn actie, terwijl hij het pand waarin hij zijn experimenten uitvoerde vervolgens goedkoop had kunnen kopen.

Het werpt een nogal ingewikkelde paradox op en het resulteerde in zijn besluit om afscheid te nemen van zijn Tijdreizen en om zijn apparatuur te vernietigen.
Zijn verhaal is alleen bekend geworden door een toevallige samenloop van omstandigheden, waarbij hij bezig was naar een nieuw huis te verhuizen maar zijn sleutels vergeten was. Hij besloot om terug in de tijd te reizen naar de ochtend waarop hij zijn sleutels voor het laatst gezien had, hetgeen hij deed, en hij vond ze ook.
Maar op terugreis naar de huidige tijd, zou blijken dat de verhuizers zijn kledingkast verplaatst hadden en, hij ongelukkigerwijze terug belandde in zijn afgesloten kledingkast. Vervolgens liet hij zijn ‘Vaporisator’ vallen, maar er was niet genoeg ruimte om te bukken en hem op te rapen.
Het gevolg was dat hij een tijd later gevonden werd; dood en naakt in zijn kledingkast, zonder een verklaring van hoe hij daar terechtgekomen was.
Er werd verslag van gedaan in een lokale krant, waarin een nieuwsgierige journalist de hierboven beschreven reeks van gebeurtenissen ontdekt leek te hebben,  hoewel zijn relaas als ‘onwaar’ van de hand gewezen werd door de politie.

Het is mogelijk dat we de volledige waarheid in deze kwestie nooit te weten komen, maar er is in ieder geval een les te leren als het gaat om het knoeien met de natuur.

Geschreven door: Stan Hayward, voormalig Film/TV scriptwriter

Vertaald door: J. Stevens, Fernweh

Het fabuleuze verhaal van Xepsis Klerglemoss, uitvinder

Het monotone bestaan als bron van poëtica

Het monotone bestaan als bron van poëtica

by ·

Paterson is een doodgewone stad in New Jersey (V.S.) met bijna 150.000 inwoners. Het is ook de naam van een intrigerende film vol poëtica.

Misschien woon jij ook wel in een gewone stad. En misschien heb jij ook wel heel gewoon werk, zoals zovelen. Misschien wel net zo gewoon als Paterson, die naar de gelijknamige stad genoemd is en daar ook woont. Maar Paterson – zowel de film, de stad als de hoofdpersoon – is ‘gewoon’ heel ‘bijzonder’.

De gewone werkweek van en in Paterson

Voor Paterson, gespeeld door Adam Driver, gaat de wekker elke dag op hetzelfde tijdstip. Dan wordt hij wakker naast zijn geliefde Laura, die doordeweeks nog even doorslaapt als hij al opstaat. Na het ontbijt wandelt hij met lunchbox in zijn hand naar de remise waar hij als chauffeur alvast achter het stuur van zijn stadsbus plaatsneemt totdat hij het vertreksignaal krijgt van zijn baas. Tussen het vertrek van huis en zijn vertrek per bus alsook in zijn lunchpauze dicht hij een aantal nieuwe regels en schrijft deze in zijn poëzieschriftje.

Gedurende zijn dagdienst als buschauffeur slaat hij de passagiers in zijn bus kalm gade. Hij luistert de hele dag aandachtig naar hun onderlinge conversaties en de taal waarin die vorm krijgen. Als zijn dienst er opzit wandelt hij weer door een normale stadse omgeving vol industrieel erfgoed naar huis. Na het avondeten met zijn vriendin Laura laat hij hun Engelse Buldog uit. Eenmaal aangekomen bij zijn stamcafé bindt hij hem zolang bij de deur vast en drinkt zelf binnen even een biertje terwijl hij een gesprekje met de barman voert. Een eenvoudig leven vol routine. Hoe dan ook: zo ziet de gewone werkdag voor Paterson er vijf dagen per week uit. Niet erg bijzonder. Saai zelfs.

Het monotone bestaan als bron van poëtica

De poëtica van het alledaagse

Maar gaandeweg ga je als kijker het poëtische van dit schijnbaar saaie bestaan ontdekken. Je ziet en voelt als kijker steeds meer het bijzondere in het gewone. De volstrekt normale gebouwen die de hoofdpersoon in zijn ochtendwandeling geroutineerd passeert, lijken elke dag wel wat mooier te zijn geworden, hoewel ze feitelijk exact hetzelfde zijn. De voorspelbaarheid van Patersons dagelijkse routine vergt geen enkele noemswaardige (mentale) inspanning van hem en dat biedt hem precies waar het hem kennelijk om gaat: de vrijheid om zich met het schrijven van poëzie bezig te houden. Opvallend is daarbij, zeker in het huidige selfie-tijdperk van Facebook, Instagram en Snapchat, dat hij zijn poëzie niet aan anderen toont, niet publiceert en er niet beroemd mee wil worden. Dichten over de realiteit (niet over abstracte ideeën maar over de concrete dingen van alledag) is zijn dagelijkse realiteit. Die gewone realiteit, blijkt althans via zijn gedichten poëtischer dan je denkt. Maar hij dicht niet voor anderen noch voor de kijker. Dagelijks dichten doet hij louter voor zichzelf.

Zo zien we zeven gewone dagen uit het leven van Paterson. Regisseur Jim Jarmusch (IMDB) levert met deze twaalfde film van zijn hand, een ingetogen pareltje af. Hij brengt het routineuze leven van Paterson ook volgens vaste routines in beeld. Elke dag wordt vanuit dezelfde camerastandpunten gefilmd. Vaste momenten in het leven worden gedocumenteerd. Hiermee versterkt Jarmusch het gevoel van routine en het beeld van het schijnbaar saaie leven van en in Paterson.

De betekenis van de film Paterson zit ook zeker in de poëtica van de dagelijkse sleur ofwel: levenskunst
Paterson met buldog Marvin

Laura, de vriendin van Paterson is wellicht zijn tegenhanger. Zij verlangt juist wél naar beroemdheid. Voor haar is elke dag anders. Zij experimenteert: dan weer leert ze gitaarspelen, dan weer ontwerpt ze zelf haar kleding of de gordijnen. Over de betekenis van haar voorkeur voor zwart-witte kleurstellingen in haar ontwerpen ben ik nog niet uit. Het lijkt wél of Jarmusch een voorkeur heeft voor het leven dat Paterson leidt en dat van Laura (een beetje) minacht en haar zelfs vanachter de regietafel als het ware een beetje uitlacht. Of verbeeld ik me dat?

Hoe bijzonder het gewone kan zijn

Het alledaagse komt ook tot uiting in het feit dat Paterson (en trouwens ook regisseur Jarmusch) dichters als Frank O’Hara en vooral het werk van modernist William Carlos Williams (1883 – 1963) vereren. Williams schreef in 1926 een gedicht met de naam Paterson. Zoals James Joyce zijn Dublin schetste in zijn modernistische meesterwerk Ulysses, wilde Williams zíjn geboortegrond vereeuwigen. Zo’n dertig jaar later maakte Williams van dit gedicht van toen nog slechts zesentachtig regels uiteindelijk een episch gedicht bestaande uit vijf boeken. Ook Williams liet in zijn poëzie zien hoe het gewone bijzonder kan worden. Voor Paterson geldt hetzelfde. Denk daarbij aan de afbeelding op een lucifersdoosje of de gevels van schijnbaar gewone gebouwen die langs de dagelijkse route naar zijn werk staan: toch zijn ze ook heel bijzonder, als je er maar oog voor hebt.

Een poëtische les in levenskunst

Jarmusch is er met Paterson bijzonder goed in geslaagd om de schoonheid in de routines van het (saaie) alledaagse te tonen. Mogelijk biedt deze film zelfs inspiratie voor iedereen die ongewild in eigen saai werk en dito routines denkt gevangen te zitten: Paterson laat zien dat die ‘gevangenis’, tenminste als je er maar aandacht voor hebt, juist ook de bron van vrijheid kan zijn. Zo bezien, biedt Jarmusch ons met Paterson zelfs een interessante les in levenskunst!

Paterson
  • Regie en scenario: Jim Jarmusch.
  • Jaar: 2016.
  • Met: Adam Driver, Golshifteh Farahani & Barry Shabaka Henley.
  • Productie: Joshua Astrachan & Carter Logan
  • Camera: Frederick Elmes
  • Montage: Affonso Gonçalves
  • Muziek: Jim Jarmusch, Carter Logan & Sqürl
  • Duur: 118 minuten

Het monotone bestaan als bron van poëtica

Ken je de ‘Positiviteitsprins’ nog? (feelgoodfilmpje)

Ken je de ‘Positiviteitsprins’ nog? (feelgoodfilmpje)

by ·

Ken je de 'Positiviteitsprins' nog? (feelgoodfilmpje)elden is het menselijk gemoed minder aangenaam dan in de maandagochtendspits. Het is al even geleden dat een in Amerikaanse media als ‘Prince of Positivity’ aangeduide jongeman besloot om daar wat aan te doen. Hij zag dat bij het begin van de werkweek iedereen vooral zo snel mogelijk naar zijn / haar werk spoedt. Dan is er weinig aandacht voor de medemens en de stemming is wel zo’n beetje onder nul. Niemand toont zich van zijn vrolijke of opgewekte kant. Wee je gebeente als je op dat tijdstip tussen salarismensen en hun bestemming komt. Toch?
Daar dacht deze man dus anders over. Hij herinnert forensen aan de vrolijke kant van het leven. Mensen hebben naast haast ook lief, zitten soms vol zelfverwijt en vergeten soms te lachen. Check dit geweldige filmpje (hiernaast) over de queeste van een man naar de glimlach van de Amerikaanse forens. De bekende bestseller-schrijver Dan Pink schrijft er (gekscherend) over:
If it doesn’t make your day, I’ll give you your money back.”
 –
–