J. Stevens - Fernweh Magazine

September

by J. Stevens · aug 30, 2020

Het wordt weer september. En wellicht kan alleen muziek over september spreken. Misschien wel onderstaande muziek. De zomer gaat, de herfst komt… Laat je meevoeren op de bijzondere, tot mijmering stemmende klanken van de ‘September Tapes’ van Twincities.

TRACKLIJST:

1. Studies Of A Small Island 04:14

2. In The Light Of The Carolina Hills 03:04

3. Harbor:hush 02:02

4. Harbor: hums 05:41

Over ‘September Tapes’

‘September Tapes’ is een reeks tedere, gebroken en ‘beschadigde’ stukken die de grens bewandelen tussen de afnemende warmte van de zomer en het begin van de winter. Het moment dat bladeren hun herfstkleuren aannemen.

De vier nummers op deze EP, zijn samengesteld door Fletcher McDermott in samenwerking met Jesse Asch. Beide artiesten komen uit Long Island, New York en hebben de afgelopen drie en een half jaar samen veel opnames gemaakt. Normaal gesproken is Twincities het soloproject van Fletcher, maar voor deze EP heeft hij samengewerkt met Jesse, die de gitaarstukken leverde die de ruggengraat van dit gezamenlijke oeuvre vormden.

Het typische Twincities-geluid wordt gemaakt met behulp van zelfgemaakte samples of opnames, zoals geluiden van een akoestisch of elektronisch instrument. Deze worden vervolgens uitgebreid tot geluidsepisodes door loops in lagen op te bouwen en opnieuw te versterken met externe analoge studioapparatuur zoals een 50 jaar oude buizenversterker of te bewerken met elektronische apparatuur zoals loopers, pedalen en laptopmanipulatie.

Fletcher heeft onder de naam Twincities eerder muziek uitgebracht op labels als: Eilean, Game Of Life, Future Recordings en eind 2014 heeft hij een album op het label Unknown Tone van Mark Kuykendall uitgebracht.

Credits

Releasedatum: 1 oktober 2014. Muziek uitgevoerd door:

Fletcher McDermott – toetsen, elektronica, productie

Jesse Asch – gitaar, extra toetsen

Thuis opgenomen en gemixt door Fletcher McDermott, september 2014

Cover artwork door: Jesse Asch

Meer info: twincitiesny.bandcamp.com /// www.facebook.com/twincities666

Coverfoto Fernweh Magazine: [Copyright] Thurman ‘Sparky’ Maddox

Bron: https://audiogourmet.bandcamp.com/album/september-tapes

ALS JE HET BOVENSTAANDE INTERESSANT VOND, DAN VIND JE WAARSCHIJNLIJK OOK INTERESSANT:

Helaas, helaas, helaas, de zomer ging

Stilstaan bij stilte

by J. Stevens · mei 1, 2020

Tijdens deze Corona-crisis ervaren mensen meer stilte dan ooit. De straten liggen er verlaten bij vanwege de ‘intelligente lockdown‘ en we oefenen ons in niet-doen. Tijd om eens wat meer aandacht te besteden aan stilte. Want de ene stilte is de andere niet, zo zal blijken..!

Paul Goodman (1911–1972) was een Amerikaans romanschrijver, dichter, toneelschrijver, filosoof, rebel en psychiater. Hij wordt ook wel ‘De meest invloedrijke man waar je nooit van gehoord hebt’, genoemd. Deze intellectueel, vooral bekend om zijn sociale kritiek (o.m. op het Amerikaanse onderwijssysteem) in de roerige jaren Zestig van de vorige eeuw, schreef ook het inmiddels wat moeilijk te verkrijgen boek Speaking and Language – Defence of Poetry.

In dat boek hekelt Goodman de heersende academische, gestructureerde benaderingen in de linguïstiek. Volgens hem vermindert hierdoor juist de rol van creativiteit en spontaniteit in het dagelijkse vertoog en zelfs in de menselijke natuur. Maar daar gaat het hier nu even niet om

In zijn boek beschrijft hij ook iets waar wij nu, tijdens deze Corona-pandemie, mogelijk iets aan kunnen hebben. Zoals gezegd, is de ene stilte de andere niet. Dat blijkt wel uit deze passage van Goodman waarin hij negen soorten stilte onderscheidt en als volgt beschrijft:

Not speaking and speaking are both human ways of being in the world, and there are kinds and grades of each. There is the dumb silence of slumber or apathy; the sober silence that goes with a solemn animal face; the fertile silence of awareness, pasturing the soul, whence emerge new thoughts; the alive silence of alert perception, ready to say, “This… this…”; the musical silence that accompanies absorbed activity; the silence of listening to another speak, catching the drift and helping him be clear; the noisy silence of resentment and self-recrimination, loud and subvocal speech but sullen to say it; baffled silence; the silence of peaceful accord with other persons or communion with the cosmos.”

In onderstaande fraaie opname van het Amerikaanse radioprogramma ‘Stylus’ van radiostation WBUR uit Boston, leest de Britse literatuurcriticus en poëzie-kenner Christopher Ricks bovenstaande tekst ofwel deze ‘anatomie van stilte’ van Goodman voor in een mooi diep klinkende stem:

Als we de tekst nog eens uiteen rafelen dan worden de vormen van stiltes nog duidelijker (vertaald in het Nederlands):

Goodman begint met: “Niet spreken en spreken zijn beide menselijke manieren om in de wereld te zijn, en er zijn soorten en graden van elk.” Hij vervolgt dan:

Er is de stomme stilte van sluimer of apathie;
de nuchtere stilte die hoort bij een plechtig dierlijk gezicht;
de vruchtbare stilte van gewaarzijn, de begrazing van de ziel, waaruit nieuwe gedachten opkomen;
de levende stilte van alerte waarneming, klaar om te zeggen: “Dit … dit …”;
de muzikale stilte die geabsorbeerde activiteit begeleidt;
de stilte van het luisteren naar een ander die spreekt, de strekking ervan begrijpen en hem helpen duidelijk te zijn;
de lawaaierige stilte van wrok en zelfverwijt, luide en subvocale spraak maar te nors om het te zeggen;
verbijsterde stilte;
de stilte van vreedzame overeenstemming met andere personen of gemeenschap met de kosmos. ‘

De vraag is nu wel: was Paul Goodman uitputtend in zijn indeling van stiltes? Of kun jij nog wel meer vormen van stiltes onderscheiden? En welke stilte bevalt je het meest? Laat het ons graag weten! En tot dan: veel prettige stiltes toegewenst!

En als uitsmijter voor de mensen die nu echt geïnteresseerd zijn, zie hieronder de trailer van de documentaire Paul Goodman Changed My Life:

BRONNEN:

Paul Goodman, Speaking and Language: Defence of Poetry, Random House Ltd, 1971
Brainpickings.org [voorgelezen fragment]
Thurman ‘Sparky’ Maddox, Oostelijk Havengebied Amsterdam, 5 december 2019 [header foto]

Lente: tijd voor het ‘Witte Goud’

by J. Stevens · apr 6, 2020

Nu we zeeën van tijd hebben, door de Corona-pandemie, kunnen we eindelijk eens wat extra zorg besteden aan (wat we zoal) koken. Moeder Natuur schenkt ons in deze lenteperiode als vanouds het niet te versmaden ‘Witte Goud’, zoals witte asperges ook wel genoemd worden. Asparagus waren al bij de Romeinen geliefd vanwege hun ‘geneeskrachtige werking’. Combineer ze met het eveneens uit Limburg afkomstige vlees van het Livar-varken (een vleesvervanger kan ook!) en je hebt een culinaire verrassing die de lente zo mogelijk nog meer tot leven laat komen. In onderstaand recept wordt gewerkt met een Livar lendefilet. Dit is een lendefilet met een laagje spek erop. Dit laagje vet geeft extra veel smaak aan het vlees en is daardoor te gebruiken voor diverse culinaire toepassingen, waaronder onderstaande.

Livar: Limburgs kloostervarken

‘Livar varkens kunnen naar hartelust buiten rondscharrelen in de modder. Mocht het weer het niet toelaten, dan kunnen ze er zelf voor kiezen om de warmte op te zoeken van de stallen, waar ze kunnen rondstruinen door het warme stro. Ideale omstandigheden, waardoor ze zich geen minuut van de dag hoeven te vervelen en hun krul in de staart fijn behouden kan blijven.

Sinds 2016 is de volledige keten van Livar gecertificeerd met het drie sterren Beter Leven keurmerk van de dierenbescherming. Dit is het hoogst haalbare predicaat op het gebied van dierenwelzijn.

De gehele dag kunnen de varkens genieten van vers stromend water en uitgebalanceerde voedingswaarden van diverse soorten granen, alles van Limburgse bodem.

Door de goede levensomstandigheden ervaren de varkens geen stress en kunnen ze vrij hun leven vormen op de boerderij en dat is te zien! Het intramusculaire vet van het vlees is samen met het regionale graan, de drager van de smaak.’ (Bron: https://www.werkenmetlivar.nl/onze-7-beloften)

Twee culinaire aspergerecepten

1. Aspergesoep met gepocheerd eitje

Ingrediënten (voor 10 personen)

1500 gram witte asperges; 1,8 l kippenbouillon; 7,5 dl room
10 eieren; 2,5 dl azijn; 1/2 bosje bieslook; versgemalen peper/zout.

Bereiding

Soep: Schil de asperges van de top naar beneden met een dunschiller. Snijd het houtachtige onderste stuk weg en snijd de asperge in stukjes. Kook deze in 10 tot 15 minuten goed gaar in de bouillon. Pureer de soep met een staafmixer. Haal de soep door een zeef en breng de soep weer tot aan het kookpunt en voeg al roerend de room toe. Breng op smaak met zout en peper.
Pocheer eitjes: Breng water en azijn aan de kook . Laat het water zachtjes koken. Breek een ei in een kopje en laat voorzichtig in het water glijden En laat 3 minuten pocheren Laat de eieren in een pan warm water glijden en warm houden tot gebruik.

Serveren

Serveer op elk bord de aspergesoep met een gepocheerd eitje en wat fijn gesneden bieslook.

2. Livar filet met kruidensaus, witte asperges en fijn gesneden groenten

Ingrediënten (voor 10 personen)

Saus: 2,5 sjalot; 30 gram bloem; 62,5 gram boter; 1,25 dl runderbouillon; 2,5 dl crème fraiche; 05 bosje kruiden (kervel, basilicum, bladpeterselie); 1,5 tl mierikswortel; witte wijn 1 dl; witte port 0,5 dl; limoen 1 stuk; honing 2 eetlepels; 40 witte asperges; 5 aardappels.
Groente: wortel 125 gram; knolselderij 125 gr; ui 100 gram; courgette 1 stuk.
Vlees: 1000 gr Livar filet; geklaarde boter; 5 el olijfolie; 2,5 el basilicumazijn; 1el honing.

Voorbereiding

Saus: Maak sjalotjes schoon en hak ze fijn. Fruit de sjalotjes aan in boter, voeg bloem toe en laat garen. Blus af met bouillon en de witte wijn. Voeg dan limoensap, crème fraiche, kruidenbosje en mierikswortel toe. Laat de kruiden op laag vuur in de saus trekken.
Asperge: Schil de asperge en blancheer ze (met zoute boter). Schil de aardappels en snij in plakken van 5 cm. Steek met een steker van 4 cm mooie tonnetjes en blancheer ze bijna gaar.
Groente: Maak de wortel, knolselderij en schoon. Snijd de groente brunoise – ook de courgette. Snipper de ui. Blancheer de wortel en knolselderij afzonderlijk beetgaar.

Bereidingswijze

Vlees: Bak de Livar filet in de geklaarde boter rondom bruin. Haal hem uit de pan. Kook de olijfolie, balsamicoazijn en de honing kort in. Besmeer het vlees hiermee. Gaar het vlees in een oven van 140 graden tot een kern temp van 52 graden.
Saus: Zeef de saus en breng op smaak met peper en zout, port en de honing.
Groente: Doe de groente samen in de pan verwarm ze goed en breng op smaak. Bak de aardappel tonnetjes zacht aan in niet te hete boter.

Serveren

Trancheer het vlees; 2 à 3 tranches per persoon.
Maak op een voorverwarmd bord een spiegeltje van de kruiden saus en leg daarop het vlees.
Leg er een quenelle van groente naast.
Leg er de asperges en het aardappeltonnetje bij.

En… geniet!

BRON BEIDE RECEPTEN & FOTO’S GERECHTEN:

Cuisine Culinaire Nederland, Afdeling Limburg, mei 2013

[www.cuisineculinairelimburg.nl /// www.cuisine-culinaire.nl]

N.B.

O ja, denk qua wijn aan een Pinot Blanc, een droge Weisburgunder of een niet-houtgelagerde Chardonnay. Een Pinot Grigio of Pinot Gris kan ook. En probeer asperges eens met een Gewürztraminer als je je asperges echt eens heel anders – haast exotisch – wil ervaren. Ook een licht tintelende Vinho Verde is mogelijk als je eens iets anders wenst!

Je kan, gezien het aanwezige Livar varken, bij ‘2’ ook kiezen voor een lichte, zachte rode wijn. Maar let op: hou het licht qua tannines omdat zwavelverbindingen in asperges daarmee niet goed combineren. En géén houtopvoeding want een wijn met een te dominante houtopvoeding botst met het oxaalzuur in asperges en dat drukt de wijn anders compleet weg.

Stilstand door corona als bron van geluk

by J. Stevens · mrt 26, 2020

Juist het tot stilstand komen van het maatschappelijk leven vanwege de corona-pandemie, biedt ons misschien – geheel onverwacht – de juiste omstandigheid voor zoiets als… GELUK! In onderstaande geciteerde passage uit het essay van Arnon Grunberg: Het wonder van de stilstand. Het existentialisme van Le conseguenze dell’amore, legt de schrijver uit hoe dat mogelijk is:

Ordnung muss sein is geen typisch Duitse aberratie, maar een menselijk noodzakelijkheid. En die orde vereist een zekere onveranderlijkheid. Regelmaat is vertrouwen op stilstand. De vrijheid mag lonken, maar liefst niet de hele dag. Eigenlijk zo min mogelijk, wanneer zij uitsluitend tijdens de grote vakantie lonkt, is het al zwaar genoeg. De landerigheid die zo typisch is voor de vakantie, is weinig anders dan de vrijheid die werd afgewezen omdat het te warm was voor zoveel inspanning. Boven de 25 graden zou men vrijheid moeten afschaffen.

Goed, het leven is een ritueel. De vrijheid lonkt tijdens de grote vakantie, maar goddank is die zomer snel weer voorbij en kan de bestrijding van de anarchie traditiegetrouw met voortvarendheid ter hand worden genomen. Waar je dan op uitkomt is het wonder van de stilstand.

Nu heeft stilstand in onze contreien om allerlei redenen een negatieve bijklank. In beweging moet het leven zijn. En de mens dus ook. Werken moet hij, en als hij klaar is met werken moet hij sporten, want werken betekent achter een bureau zitten en dat is zoals bekend ongezond. Stilstand is achteruitgang. Stilstand is onproductief. Stilstand is de dood.

Ooit hechtte de aristocratie aan deze of gene vorm van stilstand, mede dankzij het door elkaar husselen van de standen, de vrijheid lonkte weer eens, werd productiviteit een moreel imperatief. Stilstand werd de vijand van de economie en daarmee de vijand van de mens. Hoe eigenaardig. Want het jagen op geluk is toch weinig anders dan het jagen op stilstand.

Het geluk staat stil, zoveel is zeker. Het bed hoeft niet meer verlaten te worden, eindelijk vallen laken en wereld samen. De dienstmaagd verschijnt met de pannenkoeken, de po wordt geleegd, zelfs het weer is gestremd. ‘De ware paradijzen zijn de paradijzen die je hebt verloren,’ schreef Marcel Proust.

Geluk is de toestand waarin je het verlorene nog even om je heen hebt. Je hebt het al verloren, maar het is er nog even. Het is nog niet weggehaald. Daarom is stilstand ook zo cruciaal voor het geluk. Elke beweging brengt de machine van het verlies op gang. En als die machine eenmaal op gang is gebracht, dan is er geen houden meer aan. Maar tegelijkertijd moet het paradijs om als zodanig herkend te kunnen worden al verloren zijn. Pas op het moment dat je het verliest, herken je het: sodeju, dat was het paradijs.

Uitzicht op het eigen verlies dat nog net aaibaar is. Zoiets zal ik me dan maar voorstellen bij geluk en nu wordt pijnlijk duidelijk hoe hopeloos het najagen van dat geluk is. Waar iets nagejaagd wordt, verdwijnt de stilstand. Het najagen brengt onherroepelijk de machine van het verlies op gang.

BRONNEN

Citaat

Arnon Grunberg, Het wonder van de stilstand. Het existentialisme van Le conseguenze dell’amore, Nijgh & Van Ditmar, Amsterdam, 2013. (Dit essay maakt ook deel uit van de bundeling ‘Buster Keaton lacht nooit. Arnon Grunberg over film).

Foto

Thurman ‘Sparky’ Maddox 2020. Geplaatst met zijn vriendelijke toestemming.

Blijven lopen. Op de hoogten van wanhoop

by J. Stevens · mrt 20, 2020

Het ‘juiste’ doen en het ‘foute’ nalaten? Daartoe zijn we zeker in tijden van Corona gehouden door de premier, door de Koning, de alziende blik van de buren of op zijn minst social media. Maar wat maakt ons er zo stellig over dat een dergelijk onderscheid te maken is (‘hamsteren deugt niet’) en dat wíj dit bovendien kunnen maken? En nu we toch even gedwongen stilstaan nu immers het maatschappelijk leven tot stilstand is gekomen, kunnen wij mijmeren over vragen als: doen wij in het ‘normale’ maatschappelijke leven wel ‘het juiste’? In onderstaande teksten wordt daaraan ook getwijfeld. Ze bieden op een intrigerende manier een aanknopingspunt en wellicht een welkom tegenwicht tegen al te veel (morele) zekerheid en misschien een uitnodiging om daar eens verder over te mijmeren. Je hebt nu immers toch niets anders te doen, nietwaar?

De Noord-Limburgse band Rowwen Hèze maakte ooit al in een liedtekst duidelijk dat er geen archimedisch punt is vanuit waar we goed of fout kunnen beoordelen. De tekst begint met passages over hoe schijnbaar oneerlijk het leven is, aan de hand van twee stereotypes:

Degenen die ervoor moeten vechten:

Ze zitte allien niemand kiekt nar ze um, ze griepe d’r altied net neave (Ze zitten alleen niemand kijkt naar ze om, ze grijpen er altijd net naast)
Ze vroage zich tien kier per dag af wurrum, wurrum giet ut noeit zoals ik ut wil (Ze vragen zich tien keer per dag af waarom, waarom gaat het nooit zoals ik het wil)

En degenen die het schijnbaar allemaal maar komt aanwaaien:

Altied goj zin maake zich noeit echt druk (altijd goede zin maken zich nooit echt druk)
Noeit um ‘n grapje verleage (nooit om een grapje verlegen)
Ze hebbe van alles en altied geluk (ze hebben van alles en altijd geluk)
Ze proate te hard en ze lache te veul (ze praten te hard en ze lachen te veel)
En met probleme zien ze zoe kloar (en met problemen zijn ze zo klaar)
Wat ze neet snappe dat is flauwekul (wat ze niet snappen dat is flauwekul)
En wat ze neet wiete is miestal neet woar (en wat ze niet weten is meestal niet waar)

En men vervolgt:

“D’n iene di rent veur zien leave (De ene rent voor zijn leven)

D’n andere wandelt hiel rustig vurbeej (De ander wandelt heel rustig voorbij)

Heej zuj d’r alles vur geave (Hij zou er alles voor over hebben)

En heej zet: ‘Ze moge ut hebbe van meej’ (En hij zegt: ‘Ze mogen het hebben van mij’)

Maar klopt dat eigenlijk wel, betwijfelt zanger Jack Poels het voorgaande – als een ware filosoof. En hij mijmert daarover in het vervolg van het lied:

Woar ge ok loept en wat ge ok bint (Waar je ook loopt en wat je ook bent)

Niemand de zeat ow wat good is of sleg (Niemand die zegt je wat goed is of slecht)

Niemand de wet wie verluust of wie wint (Niemand die weet wie verliest of wie wint)

Ge komt op ut end beej ow zelf tereg” (Je komt op het eind bij jezelf terecht).

Rowwen Hèze – Blieve Loèpe (Blijven Lopen)

Hiermee snijdt de Limburgse band treffend en op toegankelijke wijze een thema aan, waar de Roemeens-Franse filosoof Emil Cioran ook mee stoeide. Zijn werk kenmerkt zich in het algemeen door een intens filosofisch pessimisme. Zo hield hij zich in zijn werk bezig met lijden, verval en nihilisme. Kwam je bij Rowwen Hèze uiteindelijk nog ‘bij jezelf terecht’, qua morele oordelen, bij Cioran is dat nog maar zeer de vraag. Maar of dat zo erg is…?

Lees:

E.M. Cioran, On the Heights of Despair, The University of Chicago Press, 1996

Food for thought in deze tijden van Corona? Wat is beter in deze tijden: ‘Carpe diem? Memento Mori?’ Wie zal het zeggen. ‘Niemand die zegt je wat goed is of slecht / Niemand die weet wie verliest of wie wint / Je komt op het eind bij jezelf terecht’. Of misschien toch maar:

‘Be a snowflake dancing in the air, a flower floating downstream..!’

–

Uit de dood (op)gekrast

by J. Stevens · jan 4, 2020

Dit is – in een notendop – het haast ongelofelijke verhaal van Bill Morgan: een verhaal over ups en downs in het leven. Nu ruim twintig jaar geleden, deden de volgende, haast ongelofelijke, gebeurtenissen zich voor.

In 1998 kwam Bill Morgan om het leven bij een auto-ongeluk. Maar liefst veertien minuten lang was hij klinisch dood. Hij werd desalniettemin succesvol gereanimeerd en belandde vervolgens in een coma van maar liefst twaalf dagen. Gedurende die tijd zweefde hij tussen leven en dood. Het ging soms erg slecht met hem. Maar hij ontwaakte weer. Het lot had andere plannen met de schijnbare pechvogel, zo zou blijken.

Binnen één jaar herstelde hij niet alleen volledig, hij verloofde zich met zijn geliefde én won een auto van $17 000 met een kraslot. Het kan verkeren. Maar dat is nog niet alles…

Een TV-ploeg van een nieuwszender die hem interviewde, gaf hem een kraslot en vroeg hem om in beeld na te spelen hoe hij eerder dat jaar, na uit de dood te zijn herrezen, de auto had gewonnen. En het ongelofelijke gebeurde… Live op camera won hij wéér! Nu maar liefst $250 000 en nog wel vol in beeld..!

Zit het jou vandaag ook even niet mee? Gefeliciteerd alvast? Want wie weet wat nog gaat komen..! 😉

Bronnen:

Bron 1: CNN, Bron 2: BBC, Check ook Youtube. Daar is het bewuste filmpje te zien
Coverfoto: Spencer Watson, Vancouver Canada, via Unsplash.com
foto: Liam Pozz genomen op de Sugar Pine Walk in Australie, via Unsplash.com

Als je dit verhaal ‘leuk’ vond, dan vind je misschien ook deze (haast) ongelofelijke, ronduit fabuleuze en / of soms hartverwarmende verhalen interessant? LEES VERDER:

Het fabuleuze verhaal van Xepsis Klerglemoss, uitvinder

Wat als een astronaut op de maan zou weigeren om terug te keren naar Aarde?

Wie wil niet ook een beetje Martin zijn?

HET BOS IN – 27 jaar alleen in de wildernis

Buitenwijk

Beruchte kajakziekte & De grootste ‘badass’

Wat zou jij doen als je nog 5 minuten te leven had?

De Samenzwering der Fietsers

Instructies: hoe te huilen

by J. Stevens · jul 15, 2019

“De redenen om te huilen een moment terzijde schuivend, kan men zich concentreren op de correcte manier om te huilen, die, laat dat duidelijk zijn, een plengen van tranen inhoudt die niet uitmondt in grote commotie noch een belediging is voor de glimlach met zijn vergelijkbare en oninteressante gelijkenis. Het gemiddelde, alledaagse huilen bestaat uit een algemene samentrekking van het gezicht en een spasmisch geluid vergezeld van tranen en slijm, dit laatste tegen het einde, omdat het geschrei eindigt op het moment dat iemand krachtig zijn neus snuit.

Om te huilen, leidde men zijn geestesoog naar zichzelf, en als dit onmogelijk blijkt onder meer vanwege de betrachte gewoonte om in de buitenwereld te geloven, denkt dan aan een eend bedekt met mieren of aan van die golven in de Straat van Magellan w a a r n i e m a n d o o i t h e e n v a a r t .

Aangeland bij het huilen zelf, bedekt het gezicht welvoeglijk, met beide handen, palmen naar binnen. Kinderen dienen te huilen met de mouw van de jurk of het hemdje tegen het gezicht gedrukt, bij voorkeur in een hoek van de kamer. Gemiddelde tijdsduur van het huilen, drie minuten.”

— Julio Cortázar

De beroemde Chileense dichter Pablo Neruda schreef al eens:

Zij die geen Cortázar lezen, zijn vervloekt”.

In dit korte essay / proza gedicht – het wordt door verschillende critici verschillend aangeduid – intrigeert en verrast schrijver, wijlen Julio Cortázar, de lezer met zijn instructies. Wees gewaarschuwd, want Nobelprijswinnaar Neruda vervolgde zijn schrijven als volgt:

witr

egelgel

Hem niet lezen is een serieuze onzichtbare ziekte die op termijn verschrikkelijke consequenties kan hebben. Net zoiets als een man die nooit een perzik geproefd heeft. Die wordt stilletjes aan triester… en zal, waarschijnlijk, beetje bij beetje, zijn haar verliezen”.

U bent gewaarschuwd! 🙂

BRONNEN

Cortázar, Julio, Cronopios and Famas, hoofdstuk 1:“The Instruction Manual” (i.h.b. “Instructions on How to Cry”), vertaald naar het Nederlands door J. Stevens (Fernweh Magazine) tamelijk vrij naar de Engelse vertaling door Paul Backburn, Marion Boyars Publishers Ltd, 1994 — Volgens de uitgever bestaat hoofdstuk 1 overigens uit an absurd assortment of tasks and items dissected in an instruction-manual format”.

Kaart bovenaan bladzijde: zeekaart van het zuidelijk deel van Zuid-Amerika, met Straat Magellaan, Straat Le Maire en Kaap Hoorn. 1676. Amsterdam. Collectie van Het Scheepvaartmuseum. (Kleurbewerking: Fernweh Magazine.)

VIND JE DIT INTERESSANT? LEES DAN OOK:

witregel