Fernweh Magazine

Ontsnap. Steeds vaker. En verder..!

J. Stevens

Albumtips week Nr.16 | 2016

Albumtips week Nr.16 | 2016

by ·

Bent-van-Looy---Fernweh
Bent van Looy – Pyjama Days

https://open.spotify.com/…/…/playlist/1JJi229d06u1fPbczMkdbI
Deze week verschenen er zoveel geweldige nieuwe albums, dat we ons tiplijstje dit keer niet beperken tot 5 albums. Enjoy!

1. Bent van Looy – Pyjama Days
2. My Bubba – Big Bad Good
3. Suuns – Hold/still
4. The Liminanas – Malamore
5. Sturgill Simpson – A sailor’s Guide To Earth

Bonustips: – P.J. Harvey, Hope Six Demolition Project (ltd)
– etc.
– etc.

1. Bent van Looy – Pyjama Days
Wat komt er toch veel moois bij onze Zuiderburen vandaan. Van Looy is in België zowat een manusje van alles. Actief in mode, coach bij ‘The Voice’; krijgt muziek maken nog wel prioriteit? JA. Pyama Days is een lastig te typeren plaat. Het is geen plaat voor het doorsnee publiek omdat hij simpelweg te subtiel geraffineerd is, maar hij is ook weer niet avant-garde genoeg voor het arty publiek. Zoals ik eerder al opmerkte doet van Looy waarschijnlijk gewoon waar hij zin in heeft. Ik weet niet of deze plaat zichzelf verkoopt, maar eenieder die geen flashy marketing in de vorm van een signature hitsingle verwacht en voor de inhoud gaat is dit een regelrechte topper. Met name harmonisch zit het uitstekend in elkaar; prachtige modulaties waar melodieën als een lentevlinder doorheen fladdert. Tekstueel: poetry on music. De arrangementen zijn perfect complementair en leggen terecht de nadruk op de compositie van de liedjes.
CLIP: ==> https://youtu.be/FLIJXT9ttq8

2. My Bubba – Big Bad Good
Big Bad Good is het derde studioalbum van het Scandinavische folkduo My Bubba, bestaande uit My Larsdotter en Guðbjörg Tómasdóttir. Na een ontmoeting op het Air Waves festival in IJsland in 2014, nodigde producer Shahzad Ismaily (bekend door zijn werk met o.a. Will Oldham, Jolie Holland) de dames uit om een album op te nemen in zijn nieuwe Figure 8 Recording studio in Brooklyn. Het besluit om op deze uitnodiging in te gaan, namen ze puur op gevoel. De nummers werden daar geschreven en ter plekke opgenomen waardoor Big Bad Good een intiem en rauw album is geworden dat intuïtief en onbevangen klinkt.

Larsdotter (Zweden) en Tómasdottír (IJsland) ontmoetten elkaar in 2008 in Denemarken. De muzikale en persoonlijke klik was direct daar en in 2010 verscheen het debuutalbum How Its Done In Italy. Vier jaar later kwam My Bubba met het door Noah Georgeson (Joanna Newsom, Devendra Banhart) geproduceerde vervolg Goes Abroader en verzorgde dat jaar het voorprogramma van Damien Rice tijdens zijn wereldtournee, waarbij ze ook Carré in Amsterdam en Cirque Royal in Brussel aandeden, en schreven mee aan Love Is Deep van Matthew E. White. Dat nummer verscheen in 2015 op White’s album Fresh Blood.

Concerttip: My Bubba treedt op 7 mei 2016 op in de Vondelkerk, Amsterdam

3. Suuns – Hold/still
De uit het Canadese Montreal afkomstige band Suuns maakte twee jaar geleden met Images Du Futur een van de eerste tot en met de laatste noot fascinerende plaat. Het was zeker geen makkelijke plaat, maar als hij je eenmaal te pakken had, liet hij ook niet meer los. Het geldt in nog sterkere mate voor Hold/Still. De nieuwe plaat van Suuns is nog duisterder en experimenteler dan zijn voorganger. Het geluid van Suuns bestaat uit tegendraadse, minimalistische gitaarloopjes en incidentele gitaarmuren, gecombineerd met vervreemdende atmosferische elektronica en zwaar onderkoelde zang. Hold/Still bevat een bak vol invloeden, variërend van Krautrock en avant-garde tot de muziek die Radiohead tot dusver nog niet durfde te maken, maar klinkt anders dan vrijwel alles dat je eerder hoorde. Suuns zet vaak minimale middelen in, maar het effect is maximaal. Het levert een beklemmende, bedwelmende, bijna beangstigende, maar ook wonderschone plaat op. Recensie: E. Zijleman

Concerttip: Suuns is te horen op 20 mei Melkweg, Amsterdam (oude zaal)

4. The Liminanas – Malamore
Luister naar deze onweerstaanbare mix van Franse sixties, Serge Gainsbourg en garage. Wat was hun voorgaande “Costa Blanca” goed. Deze opvolger is minstens net zo sterk. “Malamore” luistert als een mysterieuze soundtrack van een 60’s film. Peter Hook, (Joy Division, New order) vervult een gastrol.

5. Sturgill Simpson – A sailor’s Guide To Earth
“Is Sturgill Simpson country music’s savior?” vroeg het Amerikaanse Rolling Stone zich een kleine twee jaar geleden af. Zijn tweede album Metamodern Sounds In Country Music was net uit en gaf het genre nieuw elan met een opvallend psychedelische neo-klassieke inslag. De vraag beantwoorde Simpson overigens met een duidelijk “nee”, simpelweg omdat hij geen behoefte voelt zich een keurslijf aan te meten. Dat blijkt wel uit A Sailor’s Guide To Earth, waarop Simpson dit keer de spannende geschiedenis tussen country en southern soul nieuw leven inblaast. Bijgestaan door de Dap-Kings (de huisband van soul-label Daptone) doet hij dat in de vorm van een scheepsjournaal, gericht aan zijn zoon die werd geboren toen Simpson het succes van Metamodern Sounds in een tourbus verzilverde. Een prachtig concept, dat de plaat van fraai verwerkte diepere lagen voorziet. De manier waarop snerpende country, bombastische soul en tranentrekkende strijkers daarbij samenkomen is ongekend, overweldigend en onvergetelijk. Recensie door : M. Koetsier

BONUSTIPS:
P.J. Harvey – Hope Six Demolition Project (ltd)
Na het winnen van de Mercury prijs voor haar laatste album Let England Shake, komt PJ Harvey met dit nieuwe album dat geproduceerd werd door Mark Ellis, beter bekend als Flood, die onder andere werkte met Sigur Ros, Nick Cave en Warpaint. Tussen 2011 en 2015 bracht de Britse veel tijd door in Kosovo, waar de hoofdstad Pristina zorgde voor de inspiratie voor de title-track The Wheel. Harvey zei over haar in 2011 uitgebrachte Let England Shake dat ze anders muziek is gaan schrijven en wel op een manier waardoor ze de focus op de woorden legt en zich daarnaast bezighoudt met het instrumentale deel.

Als we naar de elf nummers luisteren van dit nieuwe album dan is deze manier van muziek maken duidelijk te horen. De politiek geladen teksten zijn als een soort regenboog over een heuvelachtig landschap dat gevormd wordt door verschillende instrumenten waarin Pink Floyd en Cat Power als een kleine beek door de vallei stromen. Hoewel The Hope Six Demolition Project een album is uit 2016, heeft PJ Harvey het in zich om een geluid te creëren dat voelt als een samenvatting van de afgelopen jaren en zelfs een futuristische verdieping geeft aan sommige nummers. Dat de 46-jarige het meer dan in zich heeft om sterke teksten te schrijven werd met het album Let England Shake al duidelijk. The Hope Six Demolition Project is hierop nog een extra bevestiging. Recensie door : Linda Rettenwander

Blue Grass Boogiemen – Grassified
De Blue Grass Boogiemen staan al vijfentwintig jaar voor het beste dat Nederland op rootsgebied te bieden heeft, en worden tot in Austin en Nashville gewaardeerd. Op dit nieuwe album vieren ze dat jubileum met een hele stoet bekende Nederlanders, die door het kwartet is uitgenodigd om een eigen liedje te “grassificeren”, ofwel om te vormen tot heuse bluegrass. Dat varieert van oude rotten als Ernst Jansz die samen met de Boogiemen de Doe Maar-hit Belle Hélène onder handen neemt tot Blaudzun, Tangarine, Tim Knol en Danny Vera. Sommige artiesten passen erg goed in dit concept, zo is Stick With It van Jeroen Mesker (Maison de Malheur) een van de sterkste nummers van dit album. Hekkensluiter is Dave von Raven (The Kik) die met hulp van de Boogiemen in Ruimtetuin een succesvolle mix creëert van Nederbeat en bluegrass. Kortom een gevarieerd en eclectisch album, maar van een constante hoge kwaliteit.
Recensie door: J. van den Berg

Cate Le Bon – Crab Day

Indian Askin – Sea Of Ethanol
Concerttip: Indian Askin treedt op 22 april op in Hedon (kleine zaal), Zwolle

Bells Of Youth – Dreamers
Concerttip: IX & Bells of Youth in: Luxor Live, Arnhem op 13 mei

Trapper Schoepp – Rangers & Valentines

En speciaal voor onze iets oudere luisteraars 2 nieuwe van 2 goede oude bekenden:

Santana – Iv
Op Santana IV wordt nog nadrukkelijker dan op Shape Shifter uit oorspronkelijke bronnen geput. Muzikaal betekent dat wederom enkele flinke stappen vooruit. Hij keert met dit nieuwe album terug naar het front met dezelfde muzikanten met wie hij in 1969, 1970 en 1971 de eerste drie meesterlijke Santana-platen afleverde, aangevuld met onder anderen bassist Benny Rietveld, bekend van vooral Miles Davis.

Graham Nash – This Path Tonight

 

Albumtips week Nr. 15 | 2016

Albumtips week Nr. 15 | 2016

by ·

Wekelijks de 5 beste albumreleases als playlist op Spotify:

1. Colin Stetson – presents: SORROW – A reimagining of Gorecki’s 3rd Symphony
2. Terry Lee Hale – Bound, Chained, Fettered
3. Lucy Dacus – No Burden
4. Parquet Courts – Human Performance
5. Max Meser – Change
BONUSTIP: The Lumineers – Cleopatra

 

1. Colin Stetson – presents: SORROW – A reimagining of Gorecki’s 3rd Symphony
Op zoek naar een bijzondere luisterervaring? Luister dan naar saxofonist Stetson. Hij is niet binnen een kader te vatten, en in deze bewerking van Henryk Górecki’s 3rd Symphony wordt dat nog eens duidelijk. Invloeden uit de metal, indie pop, jazz en natuurlijk modern klassiek worden samengebald in een onwaarschijnlijke, maar bepaald niet richtingloze, chaos. Colin Stetson is de inspirerende leider van het geheel, maar eist zeker niet constant de hoofdrol op. Met name de scheurende elektrische gitaar geeft een dimensie aan de Symfonie Van Treurliederen die het in eerdere uitvoeringen zeker niet had. De Mezzosopraan is trouwens Stetson’s zus. Een bijzonder album!

VOORPROEFJE:

Concerttip: vrijdag 9 September 2016, Colin Stetson Muziekgebouw, Amsterdam

2. Terry Lee Hale – Bound, Chained, Fettered
Dit album bestaat uit een serie liedjes waarin Lee zijn drie decennia aan muzikantschap samenvat in levenslessen, overkomen obstakels en vergaarde wijsheid. Sobere productie en prachtige tekstuele overpeinzingen. De in Texas geboren muzikant (woont nu in Marseille) maakte de opnames in een 200-jaar oude schuur in Noord-Italie samen met producer Antonio Gramentieri (Hugo Race, Dan Stuart) cum suis. “Antonio is a fantastic arranger, guitarist and lap steel player. It has been years since I’ve worked with another guitar player and the timing really felt right for this new recording.”, aldus Lee. Het album werd gemixt door Matt Emerson (The Walkabouts).

3. Lucy Dacus – No Burden
No Burden is an uncommonly warm indie rock record. Lead guitar lines pour in like slow columns of sunlight, and Dacus’ voice itself is a comforting blur. “I let my mind get turned inside out/ Just to see what the kids were laughing about,” she sings on “Direct Address.” “And it wasn’t worth understanding/ Something I could’ve gone my whole life not knowing.” Her perspective is sober and carefully composed, but the blur in her voice also gives her songs the casual, permissive dimension that usually slips in after two or three drinks. “I thought you’d hit rock bottom, but I’m starting to think that it doesn’t exist,” she sings in “Strange Torpedo.” “You’ve been falling for so long and you haven’t hit anything solid yet.” (Pitchfork)

4. Parquet Courts – Human Performance
“Het Amerikaanse kwartet Parquet Courts lukt het om sinds 2013 elk jaar een album uit te brengen. Telkens anders, steeds weer ijzersterk. Human Performance is album nummer vijf en na het luisteren van opener Dust en opvolger (en titeltrack) Human Performance weet je eigenlijk alweer hoe de vlag erbij hangt. Strak, sterk en gedragen door de wind. Punkrock in optima forma: dramatisch, complex en divers in al haar invloeden.” – J. Teitsma

5. Max Meser – Change
“De geschiedenis van de gitaarrock kent vele hoogtepunten. De experimenteerdrang van The Beatles, de Rhythm & Blues van The Rolling Stones, de drie-stemmige variant van Moby Grape, om over The Byrds, Kinks en Buffalo Springfield nog maar te zwijgen. De Spaans / NEDERLANDSE Max Meser heeft alle varianten gehoord en daar zijn volstrekt eigen geluid uit weten te destilleren. Hoewel vrijelijk citerend uit de oeuvres van bovengenoemden klinkt hij tegelijkertijd als niemand anders en zwermt zijn materiaal van het springerige Weak For Love, naar het melodieuze Richelle. De stem doet denken aan Jake Bugg, en daarmee natuurlijk indirect aan de jonge Dylan. Die laatste wordt ook weer in herinnering geroepen bij de fraaie mondharmonica partijen, waarmee ook de folkrock aangetikt wordt. Toch moet niet de indruk gewekt worden dat hier een retro act aan het werk is, daarvoor sluit zijn werk ook teveel aan bij de huidige gitaarbands, zoals bijvoorbeeld ook geestverwant Lucas Hamming. Veel ruimte voor historie, en tegelijkertijd de blik vooruit.” -J. Vreugdenhil

Concerttip Vrijdag 15-4-2016 in: Annabel, Rotterdam, Schiestraat 20, Line-up: Douwe Bob, Max Meser

BONUSTIP:

The Lumineers – Cleopatra
Bij The Lumineers denkt helaas vrijwel iedereen onmiddellijk aan het niemendalletje Ho Hey, dat in 2012 hoge ogen gooide in de hitlijsten. De band uit Denver liet op haar titelloze debuut uit hetzelfde jaar al horen dat het tot veel meer in staat was dan de single suggereerde en doet dat nog net iets nadrukkelijker op haar tweede plaat Cleopatra. Cleopatra is voorzien van een hier en daar wat steviger en vooral donkerder geluid dan het debuut, maar smeedt nog altijd uiteenlopende invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek aan elkaar. De band creëert hiermee een opvallend eigen geluid dat ook raakvlakken heeft met de meeslepende Britse folk van een band als Mumford & Sons. Cleopatra is zeker niet vies van aanstekelijke songs en zal de hitlijsten vast wel weer gaan halen, maar de diepgang en emotie domineren dit keer. Het levert een knappe plaat op die in brede kring gehoord en gerespecteerd moet worden. – E. Zijleman

Concerttip
Vrijdag 29 april 2016 in: Melkweg, A’dam. Line-up: The Lumineers, Andy Shauf

Albumtips week Nr. 14 | 2016

Albumtips week Nr. 14 | 2016

by ·

Albumtips week Nr. 14 | 2016
Elke week de ±5 beste albumreleases beluisteren? Volg onze playlist op Spotify. Deze week:
1. Charles Bradley – Changes
2. Bombino – Azel
3. The Last Shadow Puppets – Everything You’ve Come To Expect
4. Laura Gibson – Empire Builder
5. – Joe Volk – Happenings & Killings
– Town of Saints – No Place Like This
BONUSTIP: Conforce – North to South (Part 1) [EP]
1. Charles Bradley – Changes
Soulman Charles Bradley werd al jong verlaten en verwaarloosd. Op zijn vijftigste trok hij alsnog in bij zijn moeder om elkaar beter te leren kennen en omdat hij zelf geen kant meer op kon. Het is dan ook niet verbazend dat de dood van zijn moeder in 2014 een behoorlijke indruk op Bradley heeft achtergelaten, en dat kan de man maar op één manier uiten: door te zingen. Met name het titelnummer, nota bene een Black Sabbath cover(!) snijdt werkelijk door de ziel. Toch is het album, zoals ook zijn vorige twee, vooral een boodschap van liefde en saamhorigheid. De stem heeft nog niets aan kracht ingeboet, moeiteloos sluit hij nog aan in het rijtje van Otis Redding en James Brown, hoewel de intonatie dit keer ook doet denken aan een andere, bijna vergeten, legende, James Carr. Met dit derde hoogtepunt op rij is Bradley definitief toegetreden tot de eredivisie van de tijdloze Soul.
Recensie vrij naar tekst: Jurgen Vreugdenhil
2. Bombino – Azel
Toeareg-gitarist Bombino brengt je woestijnrock & -blues. Hij moest ooit voor zijn leven vluchten, ook omdat zijn instrument verboden werd (het zou een symbool van opstand zijn). Deze man heeft veel meegemaakt. Politiek is een thema in zijn muziek maar niet iedereen zal de Tamasheq taal machtig zijn. David Longstreth (Dirty Projectors) produceerde de virtuoze, soms ruige en vooral interessante plaat. Spannend!
3. The Last Shadow Puppets – Everything You’ve Come To Expect
Ooit gestart als nevenproject van Arctic Monkeys-voorman Alex Turner en (destijds) Rascal Miles Kane. Nu na bijna 10 jaar weer een superplaat.
4. Laura Gibson – Empire Builder
Gibson is een eigenzinnige singer/songwriter die oorspronkelijk uit Portland, Oregon, komt, maar nu in New York studeert. Denk qua muziek aan: Laura Veirs, Laura Marling of First Aid Kit. Wordt na elke keer luisteren beter.
5. – Joe Volk – Happenings & Killings
Singer/songwriter Joe Volk debuteerde tien jaar geleden al met het door Adrian Utley (Portishead) geproduceerde Derwent Waters Saint, uitgebracht door het label van Geoff Barrow (eveneens Portishead). Verder leverde onder meer filmcomponist Ben Salisbury een mooie bijdrage. Happenings And Killings is een fraaie en experimentele folkplaat met licht elektronische accenten, die klinkt als een verregende voorjaarsdag. Een aanrader voor liefhebbers van bijvoorbeeld Bon Iver. (recensie naar: Marco van Ravenhorst)
– Town of Saints – No Place Like This
Harmen Ridderbos (NL) en Heta Salkolahti (FIN) maken in 2010 kennis. Samen maken ze muziek als straatmuzikanten. Dit is hun 2e album vol jazz, pop en wereldmuziek-invloeden. “Het album klinkt open en fris en verrassend.” vindt recensent Erik Mundt. Tekstueel gaat het vaak om heimwee dan wel… Fernweh.

BONUSTIP

Conforce – North to South (Part 1) [EP]
“Deep and sexy as usual from Conforce! Always a fan.” zegt Josh Wink (Ovum) over deze EP en ook de Franse techno-legende Laurent Garnier laat zich in soortgelijke bewoordingen uit. Een van de Nederlandse basisspelers in het geweldige Delsin-elftal komt weer met een “deep exploration of musical subtlety and rich sonic design that comes tied to some of the Dutchman’s more propulsive drum work.” aldus het label. Magische electronische muziek, vinden wij. We kijken halsreikend uit naar Part 2.
Beste protestsong EVER en goed advies van Hugh Laurie (aka Dr. House)

Beste protestsong EVER en goed advies van Hugh Laurie (aka Dr. House)

by ·

Hugh Laurie, onder meer bekend in zijn rol als Dr. House, haalt zijn mondharmonica tevoorschijn en laat zien dat hij niet alleen een geniale misantroop en arts is, althans in genoemde rol. Hij is ook een mompelende protestzanger. Hij heeft een prachtig advies voor de wereld, dus zing maar mee: “All we gotta do is___”. Eigenlijk best een simpele oplossing. Waarom hebben we hier nooit eerder aan gedacht!?

 
 

Is het effectiever om het slechte te bestraffen of het goede te belonen?

Is het effectiever om het slechte te bestraffen of het goede te belonen?

by ·

De Canadese politie ging ‘Positieve Bekeuringen’ uitschrijven, waarmee goed gedrag beloond werd.

...jeugdrecidive werd gereduceerd van 60% tot 8%. De criminaliteit in zijn geheel werd met 40% gereduceerd. Jeugdcriminaliteit werd gehalveerd. En het kostte een-tiende van de kosten die er in het traditionele judiciële systeem mee gemoeid waren.“ [vert.: JS]

For years, the Royal Canadian Mounted Police (RCMP) detachment in Richmond, Canada ran like any other law enforcement bureaucracy and experienced similar results: recidivism or reoffending rates ran at around 60%, and they were experiencing spiraling rates of youth crime. This forward-thinking Canadian detachment, led by a young, new superintendent, Ward Clapham, challenged the core assumptions of the policing system itself. He noticed that the vast majority of police work was reactive. He asked: “Could we design a system that encouraged people to not commit crime in the first place?” Indeed, their strategic intent was a clever play on words: “Take No Prisoners.” 

 Their approach was to try to catch youth doing the right things and give them a Positive Ticket. The ticket granted the recipient free entry to the movies or to a local youth center. They gave out an average of 40,000 tickets per year. That is three times the number of negative tickets over the same period. As it turns out, and unbeknownst to Clapham, that ratio (2.9 positive affects to 1 negative affect, to be precise) is called the Losada Line. It is the minimum ratio of positive to negatives that has to exist for a team to flourish. On higher-performing teams (and marriages for that matter) the ratio jumps to 5:1. But does it hold true in policing?

According to Clapham, youth recidivism was reduced from 60% to 8%. Overall crime was reduced by 40%. Youth crime was cut in half. And it cost one-tenth of the traditional judicial system.

 

I said: ‘Would the Codeedoddee?’

I said: ‘Would the Codeedoddee?’

by ·

Autorijles door kinderen

Een kind geeft ‘rijles’ aan een ander kind. Twee volwassenen playbacken wat de kinderen zeiden en spelen de scene ‘realistisch’ na, wat een komische situatie oplevert. Je weet zelluf: