J. Stevens

In het hart van Ipoh, Maleisië, bevindt zich een creatieve kracht die traditionele klanken verweeft met futuristische geluidsgolven: Kamal Sabran, de drijvende kracht achter Space Gambus Experiment (SGE). Als geluidskunstenaar, musicus en onderzoeker heeft Sabran een unieke muzikale taal ontwikkeld die de grenzen tussen cultuur, technologie en spiritualiteit vervaagt.

Van Punkrock tot kosmische klanken

Kamal Sabran’s muzikale reis begon op jonge leeftijd met een passie voor punkrock. Echter, zijn zoektocht naar een authentieke Maleisische muzikale identiteit leidde hem naar de gambus, een traditioneel Arabisch snaarinstrument dat diep geworteld is in de Maleisische cultuur. Samen met Mohd Zulkifli Ramli, een voormalig black metal gitarist, richtte hij de Space Gambus Experiment op, een collectief dat traditionele instrumenten combineert met elektronische soundscapes.

De ruimte als muzikale inspiratie

In 2005 werd Sabran uitgenodigd als artist-in-residence bij het Maleisische Nationale Ruimteagentschap. Daar onderzocht hij de sonificatie van radiogolven uit de ruimte, wat resulteerde in het project “Sonic Cosmic Music from Outer Space”. Deze ervaring beïnvloedde zijn muzikale benadering, waarbij hij kosmische geluiden integreerde in zijn composities. Kenners weten dat door dat thema vele legendarische artiesten en muziekstromingen eerder beïnvloed werden: Sun Ra (‘Space is the Place), de hele Detroit-georienteerde scene (van Metroplex en Deep Space Radio tot Planet-E en Delsin) tot aan, nog recenter, Hainbach en er nog door beïnvloed zullen worden.

Therapeutische Geluidsexperimenten

Sabran’s werk gaat verder dan louter muzikale expressie; hij onderzoekt ook de therapeutische toepassingen van geluid. Albums zoals Cat Sound Medicine zijn geïnspireerd op het rustgevende geluid van spinnende katten en zijn bedoeld om ontspanning en welzijn te bevorderen. Zijn benadering benadrukt de helende kracht van geluid en de rol van muziek in mentale gezondheid.

Kamal Sabran en zijn ‘Kat Cobain’ in minder stressloze momenten…

Een discografie die grenzen verlegt

De discografie van Space Gambus Experiment is een testament van Sabran’s voortdurende exploratie van geluid. Albums zoals Lo-Fi Meditasi, In Zen We Have No Gurus en Into the Light combineren traditionele instrumenten met elektronische elementen, waardoor unieke sonische landschappen ontstaan. Deze werken nodigen luisteraars uit om zich onder te dompelen in meditatieve en introspectieve ervaringen.

Educatie en samenwerking

Als oprichter van de Ipoh Experimental Art School en docent aan de Universiti Sains Malaysia, speelt Sabran een actieve rol in het onderwijzen en inspireren van de volgende generatie kunstenaars. Zijn interdisciplinaire benadering moedigt studenten aan om traditionele en moderne kunstvormen te combineren, en om samenwerkingen aan te gaan die culturele en artistieke grenzen overstijgen.

Een unieke fusie van traditie en innovatie

Kamal Sabran en de Space Gambus Experiment vertegenwoordigen een unieke fusie van traditie en innovatie. Door traditionele Maleisische instrumenten te combineren met elektronische en kosmische geluiden, creëren ze een muzikale ervaring die zowel diep geworteld is in culturele identiteit als vooruitstrevend in zijn artistieke visie. Hun werk nodigt uit tot reflectie, meditatie en een herwaardering van de rol van geluid in ons dagelijks leven.

Geluidsexperimenten…

🦅 Solitude is Sacred, Especially Now

In the age of always-on,
solitude is an act of rebellion.
Turning off notifications is a form of resistance.
Saying no to the scroll is saying yes to the sacred.

You cannot create from your center
if you are constantly pulled to the edge.

Schedule time for nothing.
Protect empty hours like you protect deadlines.
Let boredom in—it is the playground of genius.

Be alone. Not as punishment. But as pilgrimage.
Let your solitude become your studio,
your silence become your collaborator,
your stillness become your spark.

Disappear into your art.
Return luminous.

—
Dr. Kamal Sabran

Beluister en ontdek meer:

• Space Gambus Experiment op Bandcamp
• Kamal Sabran op Instagram
• Space Gambus Experiment op YouTube

Laat je meevoeren op een sonische reis die de grenzen van tijd, ruimte en cultuur overstijgt.

Locatie:

Ipoh, Maleisië

Coördinaten:

Noorderbreedte: 4.5975° N, Oosterlengte: 101.0901° O

Top 10 bronvermeldingen:

1. Space Gambus Experiment op Bandcamp
   → Centrale hub voor muziek, releases, thematiek en sonische evolutie. Essentieel.
2. Kamal Sabran op Instagram
   → Actueel visueel dagboek van zijn praktijk, inclusief reels, studio-impressies en performances.
3. Space Gambus Experiment op YouTube
   → Video’s, installaties en live-registraties van zeldzame optredens.
4. In Zen We Have No Gurus – EP Review (awfultrackrecord.com)
   → Een poëtische recensie die de filosofische onderlaag van zijn werk begrijpt en verheldert.
5. Lo-Fi Meditasi op Bandcamp
   → Meditatieve kernplaat, ideaal om zijn esthetiek te begrijpen.
6. Herbs op Bandcamp
   → Een van zijn meer experimenteel-therapeutische werken, waar sound art en spiritualiteit samenvloeien.
7. Into the Light op Bandcamp
   → Release waarin traditie en synthese op zijn mooist samengaan.
8. https://spacegambusexperiment.bandcamp.com/album/lo-fi-raya-mono → Wow!
9. Kamal Sabran – Videotage VMAC-profiel
   → Professioneel overzicht van zijn interdisciplinaire werk, incl. tentoonstellingen.
10. CatSynth: Kamal Sabran & Space Gambus Experiment
    → Beschouwende nichebesprekingen met focus op synthcultuur en ambient.
11. Kamal Sabran – Curriculum Vitae (Academia.edu)
    → Achtergrond als wetenschapper, onderzoeker en docent. Onderbouwt zijn positie binnen academie én kunst.

Fernweh Magazine ❤ Kamal Sabran & Space Gambus Experiment

_____________________________

J. Stevens – Fernweh Magazine

De Koreaanse schilder Yi Jeong leefde in de 16e eeuw, tijdens de late Joseon-dynastie. Hij wordt zelden genoemd naast de grote namen van de cartografie of de schilderkunst. Geen Mercator, geen Hokusai. En toch hangen in het National Museum of Korea en verwante collecties werken van hem die zich nergens naar richten — en nergens naar verhouden.

Geen enkele van zijn landschappen bevat een kompas. Geen enkele volgt de wetten van schaal of afstand. En toch zijn het kaarten. Geen topografie van plaatsen, maar van belevingen.

Yi Jeong noemde ze zelf geen schilderijen, maar “landschappen van geur en geluid.”

Beweging zonder meetlat

In zijn werken tekende Yi Jeong niet wat hij zag, maar wat hij ervoer. Berghellingen werden niet weergegeven naar hoogte of hoek, maar volgens hoe lang een geur bleef hangen. Rivieren stroomden volgens hun geluid, niet hun looprichting.

Zijn schilderingen zijn vaak uitgevoerd op lange, smalle vellen papier — horizontale scrolls — zonder begin- of eindpunt. Sommige worden van rechts naar links gelezen, andere omgekeerd. Yi Jeong zelf gaf geen instructie. Interpretatie was onderdeel van het beeld.

Tussen kunst en kaart

Moderne onderzoekers classificeren zijn werk als behorend tot de traditie van de literati painting (muninhwa), waarin landschappen meer weerspiegeling zijn van innerlijke gemoedstoestand dan van fysieke werkelijkheid.

Historica Shin So-ra noemde zijn werk tijdens een symposium over alternatieve navigatie:

“Een vroege vorm van mentale cartografie, waar herinnering en zintuig domineren over locatie.”

Zijn bekendste werken zijn op te sporen in de catalogi van het Nationaal Museum van Korea, waaronder:

• Landscape in Ink
• Scholar in Meditation
• Bamboo and Mountain in Mist

In het werk Scholar Viewing a Waterfall, toegeschreven aan een schilder uit zijn school of tijd, kijkt een eenzame figuur uit over een waterval die nergens vandaan komt en nergens heen lijkt te gaan. De stroom loopt niet, hij bestaat. De brug in het midden leidt naar niets.

Stilte als richting

Het Koreaans kent geen perfect woord voor ‘richtingloos’, maar Yi Jeong gebruikte in een van zijn colofons het karakter 無向 (muhyang) — letterlijk: ‘zonder richting’, maar ook: ‘zonder geur’.

Het suggereert dat geur zelf een navigatievorm kan zijn. En dat het ontbreken ervan een soort nulpunt is: een plek waar de kaart even ophoudt te bestaan, of juist begint.

Yi Jeong vandaag

In het Nationaal Museum van Korea in Seoul hangen meerdere van zijn werken, soms in wisselende tentoonstellingen. Er is weinig uitleg. De schilderijen staan zelden centraal. Ze vragen dat je blijft. Niet leest. Niet begrijpt. Alleen kijkt.

Een museumcurator zei daar ooit over:

“Je kunt deze kaarten niet lezen. Alleen ondergaan.”

En misschien is dat precies het punt. Niet om ergens te komen, maar om ergens even te zijn. Niet om te begrijpen, maar om iets mee te nemen wat geen naam heeft.

Locatie: 37.5665° N, 126.9780° O

📷 Beeldverantwoording

Afbeelding 1: Scholar Viewing a Waterfall
Koreaanse schilderkunst, 16e eeuw (Joseon-dynastie)
Een figuur in rust bij een waterval, zonder duidelijke richting of schaal.
Bron: The Metropolitan Museum of Art (The MET)
Downloadlink (Public Domain):
https://images.metmuseum.org/CRDImages/as/original/DP158558.jpg
Collectiepagina: metmuseum.org/art/collection/search/72428

Afbeelding 2: Eight Views of the Xiao and Xiang Rivers
Joseon-school, traditioneel thema in Oost-Aziatische landschapsschilderkunst
Meerdere blikvelden op natuurlijke fragmenten, zonder lineaire narratief.
Bron: Los Angeles County Museum of Art (LACMA)

Mountain Village in Clearing Mist (one of the Eight Views of the Xiao and Xiang Rivers)

Korea, Joseon dynasty (1392-1910), early 16th century || Paintings; scrolls /// Hanging scroll; ink on silk. 31 7/8 × 18 7/8 in. (81 × 48 cm) Mount: 65 × 24 1/2 in. (165.1 × 62.23 cm)
Bekijk online:
https://collections.lacma.org/node/163110

In San Esteban de la Nube – een gehucht verscholen tussen koffieteelt, roestige spoorrails en een rivier die soms zomaar van richting verandert – woonde een man die wolken verzamelde, diens levenswerk. Lees dit bijzondere verhaal en misschien ga je zelf wel geen wolken verzamelen maar creëer je je eigen rituelen, kijk je weer, met aandacht en hervind je… tijd.  

Het ritueel van wolken verzamelen

Elke ochtend, precies zeven minuten over zeven, liep hij naar een afgesleten heuvel met uitzicht op een open plek boven het dorp. Zijn schoenen, ooit zwart, waren nu grauw van stof en klei. Zijn jasje rafelde op de ellebogen, alsof hij zijn armen er al een eeuw op liet rusten.  

Hij droeg een houten platencamera, ouder dan hijzelf, en een zwart doek dat hij over zijn hoofd trok als hij zijn onderwerp vastlegde: een vaste uitsnede van de lucht waar, altijd op dat tijdstip, één wolk verscheen.

Het was een ritueel dat niets nodig had behalve hemzelf.  

Zelfs toen zijn vrouw stierf en de stilte van het huis dikker werd dan de junglehitte. Zelfs toen zijn knie het begaf en hij met een stok moest gaan. Zelfs toen de modderstromen na een tropische regenbui de weg onbegaanbaar maakten – hij ging.  

Soms vergat hij brood mee te nemen. Soms zijn bril. Maar de wolk vergat hij nooit te verzamelen.

“Busco lo que desaparece,” zei hij als iemand hem vroeg waarom. (“Ik zoek wat verdwijnt.”)

De oude camera staat er klaar voor: wolken verzamelen

De dorpskinderen noemden hem Barbanube (Wolkenbaard) en zagen hem als iemand die de lucht kon lezen. Toen hij op een ochtend niet terugkwam, merkten zij het het eerst: er hing een andere stilte in het dorp. De wolken bleven verschijnen, maar leken trager, alsof ze aarzelden.

In zijn huis vonden ze dozen vol glasnegatieven, allemaal gelabeld met datum en één woord: “fenómeno” (verschijnsel). En notitieboekjes vol korte zinnen in potlood:  

“luz oriental.”  

“sin núcleo.”  

“condensación esquina sur.”  

En soms, het meest ontroerende:

“sin nube” (geen wolk).

Verdwijnen en verschijnen: wolken verzamelen

San Esteban de la Nube bestaat niet meer. Het verdween zoals zoveel nederzettingen in de Cordillera na de aanleg van nieuwe spoorlijnen en regionale herindelingen in de jaren ’80 en ’90, toen dorpen werden samengevoegd tot grotere bestuurlijke eenheden. De koffieteelt verplaatste zich naar beter bereikbare gebieden, jonge mensen trokken weg, en uiteindelijk werd de naam van het dorp van de kaarten gehaald.

De foto’s, naast elkaar, lijken bijna identiek. Wolk, wolk, wolk. Soms alleen blauwe lucht. Maar wie ze snel doorbladert ziet iets oplichten: alsof de hemel zelf ademt, alsof de lucht een geheugen heeft.

何かが消えるのを見るには、何度もそれが現れるのを見る必要がある。  

(Om iets te zien verdwijnen, moet je het vaak zien verschijnen.)

Het boek over het verzamelen van wolken werd een cultklassieker onder kunstenaars, zenboeddhisten, architecten, cartografen en verplichte kost voor fotografen in opleiding. Het dook op, op koffietafels van galeries, op nachtkastjes van mensen die hun telefoon uit wilden zetten voor het slapen gaan en in lessen voor jonge fotografen die nog dachten dat het om stijl ging.

Aan de muur van zijn huis hing geen klok, geen schilderij, geen diploma. Alleen een handgemaakte kalender. Elk vakje identiek, rood ingekleurd, dag na dag, zonder jaartal, zonder weeknummer. Alleen: “hoy” (vandaag).

Op de keukentafel een boodschappenlijstje: “Leche – pan – mirar” (melk – brood – kijken) en daaronder een tekening van een vierkant met een stip erin, als een plattegrond van aandacht zelf.

Zoals filosoof Byung-Chul Han schreef: “De tijd van ritueel is tijd die niet als grondstof geldt.”  

Deze man begreep dat letterlijk: hij verzamelde tijd zonder doel en gaf ons daarmee een vergeten waarde terug: het vermogen om gewoon te kijken.

Wolken verzamelen in Latijns-Amerika – Foto: Mohammad Mirzajani (Unsplash)

Waarom wolken verzamelen betekenis kreeg

In tijden waarin we alles moeten benoemen, meten en posten, is zijn daad radicaal. Hij deed iets waarvoor geen markt is. Geen doelgroep. Geen meetbare impact. En dat maakte het des te zinvoller.

Zoals filosoof Byung-Chul Han schreef: “De tijd van ritueel is tijd die niet als grondstof geldt.” 

Deze man begreep dat letterlijk: hij verzamelde tijd zonder doel en gaf ons daarmee een vergeten waarde terug: het vermogen om gewoon aandachtig te kijken. Zijn ritueel, zijn wolken verzamelen, werd een herinnering aan tijd zelf.

Meer verdwijnkunst

• Roman Opalka, die tot aan zijn dood cijfers schilderde, steeds verder telde
• On Kawara, die elke dag een kaart stuurde met de woorden “I got up at…”
• Michael Chrisman, die een foto van Toronto maakte met 365 dagen belichtingstijd

Coverfoto door: Dallas Reedy

Deze vertelling is gebaseerd op een vergeten anekdote, gevonden in een notitieboekje dat ooit opdook in een nalatenschap en blijft net zo vluchtig als de wolken die ze beschrijft.

Tekst: Fernweh – J. Stevens

Als je het bovenstaande interessant vond:

• Lees dan ook Het fabuleuze verhaal van Xepsis Klerglemoss. Is het mogelijk dat iemand tijdreizen ooit al heeft uitgevonden, besefte hoe gevaarlijk het was en zijn tijdreismachine vernietigd heeft?

• En Wie wil niet ook een beetje Martin zijn? Martin Hart (leeftijd: ruim zestig jaar) blijkt al 14 jaar in de straten van Dublin te leven. Hij is eloquent, zeer belezen en ronduit intelligent. Is hij te karaktiseren als ‘dakloos’? Nou nee: de hemel vormt zijn dak. Overal is zijn thuis. En wat ‘ongelukkig zijn’ betekent, kan hij je niet vertellen. Wie wil dát nou niet ook een beetje meer?

• En het bijzondere verhaal van Christopher Knight, ofwel: de ‘North Pond Hermit’. Een man die 27 jaar alleen in de wildernis leefde. 

De langste route ter wereld om te lopen, is waarschijnlijk van Kaapstad (Zuid-Afrika) naar Magadan (Rusland). Vliegtuigen en boten heb je niet nodig want de route schijnt steevast via bruggen te gaan. De route is maar liefst 22.387 Kilometer lang en het duurt 4.492 uur om hem te voet af te leggen. Dan zou het zou wel 187 dagen non-stop lopen zijn.

Maar je zou er ook voor kunnen kiezen om 561 dagen te wandelen, uitgaande van 8 uur wandelen per dag. Of dat veel realistischer is, betwijfelen we. Het is wel aantrekkelijk: als je deze route loopt, kom je door 17 landen (veel oorlogsgebieden en anderszins gevaarlijke plaatsen!), passeer je zes tijdzones en alle seizoenen van het jaar.

Iets voor jou om deze route af te leggen met de benenwagen? Laat het ons hieronder weten.