Cultuur

Albumtips week Nr.16 | 2016

by J. Stevens · mei 30, 2016

Bent-van-Looy---Fernweh — *Bent van Looy – Pyjama Days*

https://open.spotify.com/…/…/playlist/1JJi229d06u1fPbczMkdbI
Deze week verschenen er zoveel geweldige nieuwe albums, dat we ons tiplijstje dit keer niet beperken tot 5 albums. Enjoy!

1. Bent van Looy – Pyjama Days
2. My Bubba – Big Bad Good
3. Suuns – Hold/still
4. The Liminanas – Malamore
5. Sturgill Simpson – A sailor’s Guide To Earth

Bonustips: – P.J. Harvey, Hope Six Demolition Project (ltd)
– etc.
– etc.

1. Bent van Looy – Pyjama Days
Wat komt er toch veel moois bij onze Zuiderburen vandaan. Van Looy is in België zowat een manusje van alles. Actief in mode, coach bij ‘The Voice’; krijgt muziek maken nog wel prioriteit? JA. Pyama Days is een lastig te typeren plaat. Het is geen plaat voor het doorsnee publiek omdat hij simpelweg te subtiel geraffineerd is, maar hij is ook weer niet avant-garde genoeg voor het arty publiek. Zoals ik eerder al opmerkte doet van Looy waarschijnlijk gewoon waar hij zin in heeft. Ik weet niet of deze plaat zichzelf verkoopt, maar eenieder die geen flashy marketing in de vorm van een signature hitsingle verwacht en voor de inhoud gaat is dit een regelrechte topper. Met name harmonisch zit het uitstekend in elkaar; prachtige modulaties waar melodieën als een lentevlinder doorheen fladdert. Tekstueel: poetry on music. De arrangementen zijn perfect complementair en leggen terecht de nadruk op de compositie van de liedjes.
CLIP: ==> https://youtu.be/FLIJXT9ttq8

2. My Bubba – Big Bad Good
Big Bad Good is het derde studioalbum van het Scandinavische folkduo My Bubba, bestaande uit My Larsdotter en Guðbjörg Tómasdóttir. Na een ontmoeting op het Air Waves festival in IJsland in 2014, nodigde producer Shahzad Ismaily (bekend door zijn werk met o.a. Will Oldham, Jolie Holland) de dames uit om een album op te nemen in zijn nieuwe Figure 8 Recording studio in Brooklyn. Het besluit om op deze uitnodiging in te gaan, namen ze puur op gevoel. De nummers werden daar geschreven en ter plekke opgenomen waardoor Big Bad Good een intiem en rauw album is geworden dat intuïtief en onbevangen klinkt.

Larsdotter (Zweden) en Tómasdottír (IJsland) ontmoetten elkaar in 2008 in Denemarken. De muzikale en persoonlijke klik was direct daar en in 2010 verscheen het debuutalbum How Its Done In Italy. Vier jaar later kwam My Bubba met het door Noah Georgeson (Joanna Newsom, Devendra Banhart) geproduceerde vervolg Goes Abroader en verzorgde dat jaar het voorprogramma van Damien Rice tijdens zijn wereldtournee, waarbij ze ook Carré in Amsterdam en Cirque Royal in Brussel aandeden, en schreven mee aan Love Is Deep van Matthew E. White. Dat nummer verscheen in 2015 op White’s album Fresh Blood.

Concerttip: My Bubba treedt op 7 mei 2016 op in de Vondelkerk, Amsterdam

3. Suuns – Hold/still
De uit het Canadese Montreal afkomstige band Suuns maakte twee jaar geleden met Images Du Futur een van de eerste tot en met de laatste noot fascinerende plaat. Het was zeker geen makkelijke plaat, maar als hij je eenmaal te pakken had, liet hij ook niet meer los. Het geldt in nog sterkere mate voor Hold/Still. De nieuwe plaat van Suuns is nog duisterder en experimenteler dan zijn voorganger. Het geluid van Suuns bestaat uit tegendraadse, minimalistische gitaarloopjes en incidentele gitaarmuren, gecombineerd met vervreemdende atmosferische elektronica en zwaar onderkoelde zang. Hold/Still bevat een bak vol invloeden, variërend van Krautrock en avant-garde tot de muziek die Radiohead tot dusver nog niet durfde te maken, maar klinkt anders dan vrijwel alles dat je eerder hoorde. Suuns zet vaak minimale middelen in, maar het effect is maximaal. Het levert een beklemmende, bedwelmende, bijna beangstigende, maar ook wonderschone plaat op. Recensie: E. Zijleman

Concerttip: Suuns is te horen op 20 mei Melkweg, Amsterdam (oude zaal)

4. The Liminanas – Malamore
Luister naar deze onweerstaanbare mix van Franse sixties, Serge Gainsbourg en garage. Wat was hun voorgaande “Costa Blanca” goed. Deze opvolger is minstens net zo sterk. “Malamore” luistert als een mysterieuze soundtrack van een 60’s film. Peter Hook, (Joy Division, New order) vervult een gastrol.

5. Sturgill Simpson – A sailor’s Guide To Earth
“Is Sturgill Simpson country music’s savior?” vroeg het Amerikaanse Rolling Stone zich een kleine twee jaar geleden af. Zijn tweede album Metamodern Sounds In Country Music was net uit en gaf het genre nieuw elan met een opvallend psychedelische neo-klassieke inslag. De vraag beantwoorde Simpson overigens met een duidelijk “nee”, simpelweg omdat hij geen behoefte voelt zich een keurslijf aan te meten. Dat blijkt wel uit A Sailor’s Guide To Earth, waarop Simpson dit keer de spannende geschiedenis tussen country en southern soul nieuw leven inblaast. Bijgestaan door de Dap-Kings (de huisband van soul-label Daptone) doet hij dat in de vorm van een scheepsjournaal, gericht aan zijn zoon die werd geboren toen Simpson het succes van Metamodern Sounds in een tourbus verzilverde. Een prachtig concept, dat de plaat van fraai verwerkte diepere lagen voorziet. De manier waarop snerpende country, bombastische soul en tranentrekkende strijkers daarbij samenkomen is ongekend, overweldigend en onvergetelijk. Recensie door : M. Koetsier

BONUSTIPS:
P.J. Harvey – Hope Six Demolition Project (ltd)
Na het winnen van de Mercury prijs voor haar laatste album Let England Shake, komt PJ Harvey met dit nieuwe album dat geproduceerd werd door Mark Ellis, beter bekend als Flood, die onder andere werkte met Sigur Ros, Nick Cave en Warpaint. Tussen 2011 en 2015 bracht de Britse veel tijd door in Kosovo, waar de hoofdstad Pristina zorgde voor de inspiratie voor de title-track The Wheel. Harvey zei over haar in 2011 uitgebrachte Let England Shake dat ze anders muziek is gaan schrijven en wel op een manier waardoor ze de focus op de woorden legt en zich daarnaast bezighoudt met het instrumentale deel.

Als we naar de elf nummers luisteren van dit nieuwe album dan is deze manier van muziek maken duidelijk te horen. De politiek geladen teksten zijn als een soort regenboog over een heuvelachtig landschap dat gevormd wordt door verschillende instrumenten waarin Pink Floyd en Cat Power als een kleine beek door de vallei stromen. Hoewel The Hope Six Demolition Project een album is uit 2016, heeft PJ Harvey het in zich om een geluid te creëren dat voelt als een samenvatting van de afgelopen jaren en zelfs een futuristische verdieping geeft aan sommige nummers. Dat de 46-jarige het meer dan in zich heeft om sterke teksten te schrijven werd met het album Let England Shake al duidelijk. The Hope Six Demolition Project is hierop nog een extra bevestiging. Recensie door : Linda Rettenwander

Blue Grass Boogiemen – Grassified
De Blue Grass Boogiemen staan al vijfentwintig jaar voor het beste dat Nederland op rootsgebied te bieden heeft, en worden tot in Austin en Nashville gewaardeerd. Op dit nieuwe album vieren ze dat jubileum met een hele stoet bekende Nederlanders, die door het kwartet is uitgenodigd om een eigen liedje te “grassificeren”, ofwel om te vormen tot heuse bluegrass. Dat varieert van oude rotten als Ernst Jansz die samen met de Boogiemen de Doe Maar-hit Belle Hélène onder handen neemt tot Blaudzun, Tangarine, Tim Knol en Danny Vera. Sommige artiesten passen erg goed in dit concept, zo is Stick With It van Jeroen Mesker (Maison de Malheur) een van de sterkste nummers van dit album. Hekkensluiter is Dave von Raven (The Kik) die met hulp van de Boogiemen in Ruimtetuin een succesvolle mix creëert van Nederbeat en bluegrass. Kortom een gevarieerd en eclectisch album, maar van een constante hoge kwaliteit.
Recensie door: J. van den Berg

Cate Le Bon – Crab Day

Indian Askin – Sea Of Ethanol
Concerttip: Indian Askin treedt op 22 april op in Hedon (kleine zaal), Zwolle

Bells Of Youth – Dreamers
Concerttip: IX & Bells of Youth in: Luxor Live, Arnhem op 13 mei

Trapper Schoepp – Rangers & Valentines

En speciaal voor onze iets oudere luisteraars 2 nieuwe van 2 goede oude bekenden:

Santana – Iv
Op Santana IV wordt nog nadrukkelijker dan op Shape Shifter uit oorspronkelijke bronnen geput. Muzikaal betekent dat wederom enkele flinke stappen vooruit. Hij keert met dit nieuwe album terug naar het front met dezelfde muzikanten met wie hij in 1969, 1970 en 1971 de eerste drie meesterlijke Santana-platen afleverde, aangevuld met onder anderen bassist Benny Rietveld, bekend van vooral Miles Davis.

Graham Nash – This Path Tonight

Albumtips week Nr. 15 | 2016

by J. Stevens · apr 30, 2016

Wekelijks de 5 beste albumreleases als playlist op Spotify:

1. Colin Stetson – presents: SORROW – A reimagining of Gorecki’s 3rd Symphony
2. Terry Lee Hale – Bound, Chained, Fettered
3. Lucy Dacus – No Burden
4. Parquet Courts – Human Performance
5. Max Meser – Change
BONUSTIP: The Lumineers – Cleopatra

1. Colin Stetson – presents: SORROW – A reimagining of Gorecki’s 3rd Symphony
Op zoek naar een bijzondere luisterervaring? Luister dan naar saxofonist Stetson. Hij is niet binnen een kader te vatten, en in deze bewerking van Henryk Górecki’s 3rd Symphony wordt dat nog eens duidelijk. Invloeden uit de metal, indie pop, jazz en natuurlijk modern klassiek worden samengebald in een onwaarschijnlijke, maar bepaald niet richtingloze, chaos. Colin Stetson is de inspirerende leider van het geheel, maar eist zeker niet constant de hoofdrol op. Met name de scheurende elektrische gitaar geeft een dimensie aan de Symfonie Van Treurliederen die het in eerdere uitvoeringen zeker niet had. De Mezzosopraan is trouwens Stetson’s zus. Een bijzonder album!

VOORPROEFJE:

Concerttip: vrijdag 9 September 2016, Colin Stetson Muziekgebouw, Amsterdam

2. Terry Lee Hale – Bound, Chained, Fettered
Dit album bestaat uit een serie liedjes waarin Lee zijn drie decennia aan muzikantschap samenvat in levenslessen, overkomen obstakels en vergaarde wijsheid. Sobere productie en prachtige tekstuele overpeinzingen. De in Texas geboren muzikant (woont nu in Marseille) maakte de opnames in een 200-jaar oude schuur in Noord-Italie samen met producer Antonio Gramentieri (Hugo Race, Dan Stuart) cum suis. “Antonio is a fantastic arranger, guitarist and lap steel player. It has been years since I’ve worked with another guitar player and the timing really felt right for this new recording.”, aldus Lee. Het album werd gemixt door Matt Emerson (The Walkabouts).

3. Lucy Dacus – No Burden
No Burden is an uncommonly warm indie rock record. Lead guitar lines pour in like slow columns of sunlight, and Dacus’ voice itself is a comforting blur. “I let my mind get turned inside out/ Just to see what the kids were laughing about,” she sings on “Direct Address.” “And it wasn’t worth understanding/ Something I could’ve gone my whole life not knowing.” Her perspective is sober and carefully composed, but the blur in her voice also gives her songs the casual, permissive dimension that usually slips in after two or three drinks. “I thought you’d hit rock bottom, but I’m starting to think that it doesn’t exist,” she sings in “Strange Torpedo.” “You’ve been falling for so long and you haven’t hit anything solid yet.” (Pitchfork)

4. Parquet Courts – Human Performance
“Het Amerikaanse kwartet Parquet Courts lukt het om sinds 2013 elk jaar een album uit te brengen. Telkens anders, steeds weer ijzersterk. Human Performance is album nummer vijf en na het luisteren van opener Dust en opvolger (en titeltrack) Human Performance weet je eigenlijk alweer hoe de vlag erbij hangt. Strak, sterk en gedragen door de wind. Punkrock in optima forma: dramatisch, complex en divers in al haar invloeden.” – J. Teitsma

5. Max Meser – Change
“De geschiedenis van de gitaarrock kent vele hoogtepunten. De experimenteerdrang van The Beatles, de Rhythm & Blues van The Rolling Stones, de drie-stemmige variant van Moby Grape, om over The Byrds, Kinks en Buffalo Springfield nog maar te zwijgen. De Spaans / NEDERLANDSE Max Meser heeft alle varianten gehoord en daar zijn volstrekt eigen geluid uit weten te destilleren. Hoewel vrijelijk citerend uit de oeuvres van bovengenoemden klinkt hij tegelijkertijd als niemand anders en zwermt zijn materiaal van het springerige Weak For Love, naar het melodieuze Richelle. De stem doet denken aan Jake Bugg, en daarmee natuurlijk indirect aan de jonge Dylan. Die laatste wordt ook weer in herinnering geroepen bij de fraaie mondharmonica partijen, waarmee ook de folkrock aangetikt wordt. Toch moet niet de indruk gewekt worden dat hier een retro act aan het werk is, daarvoor sluit zijn werk ook teveel aan bij de huidige gitaarbands, zoals bijvoorbeeld ook geestverwant Lucas Hamming. Veel ruimte voor historie, en tegelijkertijd de blik vooruit.” -J. Vreugdenhil

Concerttip Vrijdag 15-4-2016 in: Annabel, Rotterdam, Schiestraat 20, Line-up: Douwe Bob, Max Meser

BONUSTIP:

The Lumineers – Cleopatra
Bij The Lumineers denkt helaas vrijwel iedereen onmiddellijk aan het niemendalletje Ho Hey, dat in 2012 hoge ogen gooide in de hitlijsten. De band uit Denver liet op haar titelloze debuut uit hetzelfde jaar al horen dat het tot veel meer in staat was dan de single suggereerde en doet dat nog net iets nadrukkelijker op haar tweede plaat Cleopatra. Cleopatra is voorzien van een hier en daar wat steviger en vooral donkerder geluid dan het debuut, maar smeedt nog altijd uiteenlopende invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek aan elkaar. De band creëert hiermee een opvallend eigen geluid dat ook raakvlakken heeft met de meeslepende Britse folk van een band als Mumford & Sons. Cleopatra is zeker niet vies van aanstekelijke songs en zal de hitlijsten vast wel weer gaan halen, maar de diepgang en emotie domineren dit keer. Het levert een knappe plaat op die in brede kring gehoord en gerespecteerd moet worden. – E. Zijleman

Concerttip
Vrijdag 29 april 2016 in: Melkweg, A’dam. Line-up: The Lumineers, Andy Shauf

Beste protestsong EVER en goed advies van Hugh Laurie (aka Dr. House)

by J. Stevens · feb 7, 2013

Hugh Laurie, onder meer bekend in zijn rol als Dr. House, haalt zijn mondharmonica tevoorschijn en laat zien dat hij niet alleen een geniale misantroop en arts is, althans in genoemde rol. Hij is ook een mompelende protestzanger. Hij heeft een prachtig advies voor de wereld, dus zing maar mee: “All we gotta do is___”. Eigenlijk best een simpele oplossing. Waarom hebben we hier nooit eerder aan gedacht!?

Rutger Kopland – In memoriam – juli 2012

by J. Stevens · jul 15, 2012

Dichter Rutger Kopland overleden op 77-jarige leeftijd – juli 2012

Rutger Kopland is het pseudoniem van Rutger Hendrik van den Hoofdakker. Hij werd geboren in Goor 4 augustus 1934. Hij geldt als een van de meest populaire en gevierde dichters van het Nederlandse taalgebied. Zo won hij in 1970 de Jan Campert Prijs voor zijn bundel Alles op de fiets en viel hem in 1988 zowel de P.C. Hooft-prijs als de VSB Poëzieprijs ten deel. Hieronder staan enkele woorden en beelden van Kopland en zijn werk.

Wat is poëzie

In de verte groeit het geruis
van een trein

stop zegt ze en
ze zet de recorder uit

door de ramen stroomt steeds meer
zwart licht de kamer in

is er zoiets als zwart licht
zit ik te denken

de trein is voorbij en uit de verte
nadert ons langzaam stilte

is er zoiets als een stilte die
kan naderen denk ik

nog één vraag zegt ze
en ze start de recorder

poëzie wat is dat – eigenlijk
ze beweegt de microfoon naar mijn gezicht

ik begin te denken tot ik
aan een schilderij denk van Magritte

een wolk in de vorm van een rotsblok
een rotsblok in de vorm van een wolk

ze zweven samen boven een landschap
is dit een antwoord vraag ik

Rutger Kopland, 2008

–

Over problemen:

De taal van het verlangen:

Lees hier een interview in NRC Handelsblad met Rutger Kopland over zijn gedicht Tijd

(verschenen op 31 december 2000).

Heeft de menselijke geest betekenis nodig? [Engels]

by J. Stevens · mei 19, 2012

Seeing absurdist art makes us experience a heightened need for meaning:

The meaning maintenance model asserts that following a meaning threat, people will affirm any meaning frameworks that are available. Three experiments tested

(a) whether people affirm alternative meaning frameworks after reading absurdist literature,

(b) what role expectations play in determining whether absurdities are threatening, and

(c) whether people have a heightened need for meaning following exposure to absurdist art.

________

In Study 1, participants who read an absurd Kafka parable affirmed an alternative meaning framework more than did those who read a meaningful parable.

In Study 2, participants who read an absurd Monty Python parody engaged in compensatory affirmation efforts only if they were led to expect a conventional story. In

Study 3, participants who were exposed to absurdist art or reminders of their mortality, compared to participants exposed to representational or abstract art, reported higher scores on the Personal Need for Structure scale, suggesting that they experienced a heightened need for meaning.

Source research: “When Is the Unfamiliar the Uncanny? Meaning Affirmation After Exposure to Absurdist Literature, Humor, and Art” from Personality and Social Psychology Bulletin

Source picture: Video and installation Polis X by Erkka Nissinen. In this work an assortment of humoristic and absurd characters inhabit an utopian city jokingly called Polis, pretended to be designed by Le Corbusier and Albert Speer. The city creates a space for a series of absurdistic scenes. Exhibited by: Ellen de Bruijne Projects. Read more: here.

10 gedachten Ghandi grafisch weergegeven [poster]

by J. Stevens · mrt 30, 2012

De poster in het klein:

“I’ve been thinking of doing this for a while now. after i saw this floating around, i wanted to make my own version to hang on my wall. and knowing me, well, i had to make it all ~shnazzy~ so i made this 11×17 poster. i made it so you can download [73 MB] yourself one too, if you like. it’s a nice PDF file so you can take that to Kinko’s and blow it up and hang it nicely in your room or whateva.” – Francesca
– Source: https://idea-obscura.tumblr.com/post/2409119224/ive-been-thinking-of-doing-thi…

Taalwetenschap op losse schroeven?

by J. Stevens · mrt 22, 2012

Onderzoeker Daniel Everett heeft ontdekt dat het Pirahã, de taal van een stam in het Amazone-gebied, niet een van de fundamentele principes van de taalwetenschap volgt. De ontdekking is opmerkelijk, omdat die het gehele vakgebied op z’n kop zou kunnen zetten. Zo zou Chomsky’s theorie van de universele grammatica op losse schroeven komen te staan.

Lastig is alleen dat de expert op Pirahã-gebied Everett zelf is, en dat er maar weinig objectieve buitenstaanders zijn die de taal spreken. Zo wordt het wel erg lastig om te controleren of Everett het bij het juiste eind heeft en of hij de resultaten niet wat heeft aangezet. (The Chronicle – via: Genootschap Onze Taal)

De discussie laait nu opnieuw op door de publicatie van zijn nieuwe boek Language: The Cultural Tool en een ophanden zijnde documentaire over zijn onderzoek. (The New York Times)